Livia star\u0142a \u0142zy wierzchem d\u0142oni, po czym wyprostowa\u0142a ramiona. Jej spojrzenie nagle si\u0119 przeja\u015bni\u0142o, jakby gruba zas\u0142ona zamglenia w\u0142a\u015bnie si\u0119 rozdar\u0142a. Kasper dostrzeg\u0142 t\u0119 zmian\u0119 i po raz pierwszy tego wieczoru w jego oczach pojawi\u0142 si\u0119 cie\u0144 niepewno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Czego niby nie przewidzieli\u015bmy? \u2014 burkn\u0105\u0142, pr\u00f3buj\u0105c zachowa\u0107 pozory kontroli.<\/p>\n\n\n\n
Livia wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech, z tak spokojn\u0105 pewno\u015bci\u0105 siebie, \u017ce a\u017c go to zaniepokoi\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Tego, \u017ce nie jestem tak naiwna, jak ci si\u0119 wydaje \u2014 powiedzia\u0142a powoli, akcentuj\u0105c ka\u017cd\u0105 sylab\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Podesz\u0142a do kredensu, otworzy\u0142a g\u00f3rn\u0105 szuflad\u0119 i wyj\u0119\u0142a z niej gruby, niebieski segregator. Po\u0142o\u017cy\u0142a go na stole mi\u0119dzy nimi. Kasper spogl\u0105da\u0142 na niego z rosn\u0105cym napi\u0119ciem.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Co to jest?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Wszystko, co pr\u00f3bowa\u0142e\u015b przede mn\u0105 ukry\u0107. W ostatnich miesi\u0105cach, kiedy sta\u0142e\u015b si\u0119\u2026 zdystansowany, zacz\u0119\u0142am sprawdza\u0107 pewne rzeczy. Dokumenty, wiadomo\u015bci, przelewy. I wiesz co? Zauwa\u017cy\u0142am, jak wyp\u0142aca\u0142e\u015b pieni\u0105dze z kont firmy. Jak fa\u0142szowa\u0142e\u015b podpisy. Jak pr\u00f3bowa\u0142e\u015b przenie\u015b\u0107 udzia\u0142y na siebie.<\/p>\n\n\n\n
Kasper prze\u0142kn\u0105\u0142 \u015blin\u0119 tak g\u0142o\u015bno, \u017ce a\u017c to rozbrzmia\u0142o w kuchni.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie masz na to \u017cadnych dowod\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Livia przesun\u0119\u0142a segregator w jego stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Mam. I to nie wszystko. Rozmawia\u0142am ju\u017c z prawnikiem. W\u0142a\u015bciwie z dwoma. Zlekcewa\u017cy\u0142e\u015b nie t\u0119 osob\u0119, co trzeba. Firma jest na mnie. Konta s\u0105 na mnie. To, co zrobi\u0142e\u015b\u2026 to klasyczne przyw\u0142aszczenie \u015brodk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Twarz Kaspera poblad\u0142a jak kreda.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Livia, poczekaj\u2026 mo\u017cemy o tym porozmawia\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Oczywi\u015bcie, \u017ce mo\u017cemy. Tylko nie o tym, o czym my\u015blisz. Chcia\u0142am jedynie da\u0107 ci szans\u0119 odej\u015b\u0107 z odrobin\u0105 godno\u015bci. Ale skoro pr\u00f3bujesz wyrzuci\u0107 mnie z mojego w\u0142asnego domu\u2026 to nie zostawiasz mi innego wyboru.<\/p>\n\n\n\n
Usiad\u0142a naprzeciwko niego, spojrzenie mia\u0142a zimne jak stal.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 M\u00f3wi\u0142e\u015b, \u017ce odchodzisz dla prawdziwej mi\u0142o\u015bci. W porz\u0105dku. Id\u017a. Ale z pustymi r\u0119kami. Mieszkanie zostaje moje. Firma zostaje moja. Samoch\u00f3d \u2014 r\u00f3wnie\u017c. Ty wychodzisz tylko z t\u0105 walizk\u0105, z kt\u00f3r\u0105 si\u0119 tu wprowadzi\u0142e\u015b.<\/p>\n\n\n\n
Kasper drgn\u0105\u0142. Po raz pierwszy wygl\u0105da\u0142 jak kto\u015b ma\u0142y, zagubiony, pozbawiony pewno\u015bci siebie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie mo\u017cesz tak zrobi\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Mog\u0119. Bo mam dowody. I dlatego, \u017ce \u2014 w przeciwie\u0144stwie do ciebie \u2014 ja naprawd\u0119 na to wszystko pracowa\u0142am. Ja to zbudowa\u0142am. Ty tylko korzysta\u0142e\u015b.<\/p>\n\n\n\n
Livia wsta\u0142a i szeroko otworzy\u0142a drzwi.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Masz godzin\u0119, \u017ceby spakowa\u0107 absolutne minimum. Tam s\u0105 drzwi. Mo\u017cesz tamt\u0119dy wyj\u015b\u0107. Ale je\u015bli spr\u00f3bujesz mnie zastraszy\u0107\u2026 uprzedzam, m\u00f3j prawnik ju\u017c czeka, \u017ceby z\u0142o\u017cy\u0107 zawiadomienie.<\/p>\n\n\n\n
Kasper stan\u0105\u0142 w progu, z rozchylonymi ustami, niezdolny wypowiedzie\u0107 jakiekolwiek zdanie. W ko\u0144cu spu\u015bci\u0142 wzrok. Nie by\u0142o ju\u017c w nim aroganckiego u\u015bmiechu. Tylko strach.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Livia\u2026 nie s\u0105dzisz, \u017ce przesadzasz?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Przesadzasz wtedy, kiedy k\u0142amiesz, manipulujesz i kradniesz. Ja tylko naprawiam to, co zepsu\u0142e\u015b.<\/p>\n\n\n\n
Otworzy\u0142 usta, jakby chcia\u0142 co\u015b powiedzie\u0107, ale Livia unios\u0142a d\u0142o\u0144.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Do\u015b\u0107. Wyjd\u017a.<\/p>\n\n\n\n
Drzwi zatrzasn\u0119\u0142y si\u0119 za nim z kr\u00f3tkim, ostatecznym hukiem.<\/p>\n\n\n\n
Po raz pierwszy od wielu miesi\u0119cy w domu zapad\u0142a cisza. Tym razem nie by\u0142a to cisza dusz\u0105ca \u2014 lecz uzdrawiaj\u0105ca. Livia opar\u0142a si\u0119 o st\u00f3\u0142 i przymkn\u0119\u0142a oczy. \u0141zy, kt\u00f3re sp\u0142yn\u0119\u0142y jej po policzkach, nie by\u0142y ju\u017c gorzkie. By\u0142y oczyszczaj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n
Wytar\u0142a je, od\u0142o\u017cy\u0142a segregator na miejsce i wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech. Wiedzia\u0142a, \u017ce nadchodzi trudny czas \u2014 prawnicy, dokumenty, decyzje. Ale pierwszy raz od dawna czu\u0142a, \u017ce jej \u017cycie zn\u00f3w nale\u017cy do niej.<\/p>\n\n\n\n
I tam, po\u015brodku kuchni \u2014 miejsca, gdzie dozna\u0142a najg\u0142\u0119bszej zdrady \u2014 Livia z\u0142o\u017cy\u0142a sobie prost\u0105 obietnic\u0119:<\/p>\n\n\n\n
\u201eNigdy wi\u0119cej nie pozwol\u0119 nikomu odebra\u0107 mi tego, co zbudowa\u0142am w\u0142asnymi r\u0119kami.\u201d<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Livia star\u0142a \u0142zy wierzchem d\u0142oni, po czym wyprostowa\u0142a ramiona. Jej spojrzenie nagle si\u0119 przeja\u015bni\u0142o, jakby gruba zas\u0142ona zamglenia w\u0142a\u015bnie si\u0119 rozdar\u0142a. Kasper dostrzeg\u0142 t\u0119 zmian\u0119 i po raz pierwszy tego wieczoru w jego oczach pojawi\u0142 si\u0119 cie\u0144 niepewno\u015bci. \u2014 Czego niby nie przewidzieli\u015bmy? \u2014 burkn\u0105\u0142, pr\u00f3buj\u0105c zachowa\u0107 pozory kontroli. Livia wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech, z tak … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-10068","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10068","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=10068"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10068\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10069,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/10068\/revisions\/10069"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=10068"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=10068"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=10068"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}