\u015awiat Brenta rozpada si\u0119 na kawa\u0142ki, gdy jego \u017cona rodzi czarnosk\u00f3re dziecko, wywo\u0142uj\u0105c szok i oskar\u017cenia na sali porodowej. W obliczu w\u0105tpliwo\u015bci i zdrady, kt\u00f3re gro\u017c\u0105 rozpadem ich rodziny, Brent musi podj\u0105\u0107 decyzj\u0119, kt\u00f3ra wystawi na pr\u00f3b\u0119 si\u0142\u0119 ich mi\u0142o\u015bci i zaufania na zawsze.<\/p>\n\n\n\n
Po pi\u0119ciu latach stara\u0144 Stephanie i ja w ko\u0144cu mieli\u015bmy zosta\u0107 rodzicami. D\u0142o\u0144 Stephanie \u015bcisn\u0119\u0142a moj\u0105 d\u0142o\u0144 niczym szczypce, gdy prze\u017cywa\u0142a kolejny skurcz, ale jej twarz pozosta\u0142a spokojna i skupiona.<\/p>\n\n\n\n
Nasze rodziny sta\u0142y blisko drzwi, daj\u0105c nam przestrze\u0144, ale jednocze\u015bnie wystarczaj\u0105co blisko, by m\u00f3c wej\u015b\u0107, gdy tylko dziecko si\u0119 urodzi.<\/p>\n\n\n\n
Lekarz skin\u0105\u0142 mi g\u0142ow\u0105, dodaj\u0105c otuchy, a ja \u015bcisn\u0119\u0142am d\u0142o\u0144 Stephanie.<\/p>\n\n\n\n
\u201e\u015awietnie ci idzie, kochanie\u201d \u2013 wyszepta\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
Szybko si\u0119 do mnie u\u015bmiechn\u0119\u0142a i wtedy nadszed\u0142 czas. Chwila, na kt\u00f3r\u0105 tak bardzo czeka\u0142am i na kt\u00f3r\u0105 tak ci\u0119\u017cko pracowa\u0142am, w ko\u0144cu nadesz\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy pierwszy krzyk przeci\u0105\u0142 powietrze, poczu\u0142am mieszanin\u0119 ulgi, dumy i mi\u0142o\u015bci. Nawet nie zdawa\u0142am sobie sprawy, \u017ce wstrzymywa\u0142am oddech, dop\u00f3ki g\u0142o\u015bno nie westchn\u0119\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
Stephanie wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119, pragn\u0105c przytuli\u0107 swoje dziecko, ale gdy piel\u0119gniarka umie\u015bci\u0142a w jej ramionach male\u0144ki zawini\u0105tko \u017cycia, co\u015b si\u0119 zmieni\u0142o w pokoju.<\/p>\n\n\n\n
Stephanie wpatrywa\u0142a si\u0119 w dziecko, jej twarz blad\u0142a, a oczy szeroko otwarte z szoku.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eTo nie moje dziecko\u201d \u2014 wyszepta\u0142a, a s\u0142owa uwi\u0119z\u0142y jej w gardle. \u2014 \u201eTo nie moje dziecko!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Mrugn\u0119\u0142am, nie rozumiej\u0105c. \u2014 \u201eCo masz na my\u015bli? Steph, o czym m\u00f3wisz?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105, mimo \u017ce piel\u0119gniarka wyja\u015bni\u0142a, \u017ce \u200b\u200bp\u0119powina jeszcze nie zosta\u0142a przeci\u0119ta, wi\u0119c to zdecydowanie nasze dziecko. Stephanie wygl\u0105da\u0142a, jakby chcia\u0142a odepchn\u0105\u0107 dziecko od siebie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eBrent, patrz!\u201d Jej g\u0142os stawa\u0142 si\u0119 coraz g\u0142o\u015bniejszy, a panika wkrada\u0142a si\u0119 w ka\u017cd\u0105 sylab\u0119. \u2014 \u201eOna\u2026 ona nie jest\u2026 ja nie\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Spojrza\u0142am na nasze dziecko i m\u00f3j \u015bwiat wywr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do g\u00f3ry nogami. Ciemna sk\u00f3ra, mi\u0119kkie loki. Czu\u0142am si\u0119, jakby ziemia w\u0142a\u015bnie usun\u0119\u0142a mi si\u0119 spod n\u00f3g.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eCo do cholery, Stephanie?\u201d Nawet nie rozpozna\u0142am swojego g\u0142osu, ostrego i oskar\u017cycielskiego, przebijaj\u0105cego cisz\u0119 pokoju.<\/p>\n\n\n\n
Piel\u0119gniarka wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119, a k\u0105tem oka zobaczy\u0142am nasze rodziny zastyg\u0142e w bezruchu, zamro\u017cone w szoku.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eOn nie jest m\u00f3j!\u201d G\u0142os Stephanie za\u0142ama\u0142 si\u0119, gdy na mnie spojrza\u0142a, a jej oczy nape\u0142ni\u0142y si\u0119 \u0142zami. \u2014 \u201eTo niemo\u017cliwe. Nigdy nie spa\u0142am z nikim innym. Brent, musisz mi uwierzy\u0107, nigdy\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Napi\u0119cie w pokoju sta\u0142o si\u0119 dusz\u0105ce, przyt\u0142aczaj\u0105ce, gdy wszyscy cicho si\u0119 wycofali, zostawiaj\u0105c nas tylko troje. Powinnam by\u0142a zosta\u0107, ale nie mog\u0142am znie\u015b\u0107 zdrady.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eBrent, zaczekaj!\u201d G\u0142os Stephanie dobieg\u0142 mnie zza plec\u00f3w, rozdarty i zdesperowany, gdy ruszy\u0142em do drzwi. \u2014 \u201eProsz\u0119, nie zostawiaj mnie. Przysi\u0119gam, \u017ce nie by\u0142am z nikim innym. Jeste\u015b jedynym m\u0119\u017cczyzn\u0105, kt\u00f3rego kocha\u0142am\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Szczera szczero\u015b\u0107 w jej g\u0142osie kaza\u0142a mi si\u0119 zatrzyma\u0107. Odwr\u00f3ci\u0142em si\u0119, \u017ceby na ni\u0105 spojrze\u0107. To by\u0142a kobieta, kt\u00f3r\u0105 kocha\u0142em od lat, kobieta, kt\u00f3ra sta\u0142a przy mnie przez wszystkie pr\u00f3by i rozczarowania. Czy naprawd\u0119 mog\u0142a mnie teraz ok\u0142amywa\u0107?<\/p>\n\n\n\n
\u201eSteph\u201d \u2014 powiedzia\u0142em, a m\u00f3j g\u0142os z\u0142agodnia\u0142 pomimo burzy szalej\u0105cej we mnie. \u201eTo nie ma sensu. Jak\u2026 jak to wyt\u0142umaczysz?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eJa te\u017c nie rozumiem, ale prosz\u0119, Brent, musisz mi uwierzy\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Spojrza\u0142em na dziecko w jej ramionach i po raz pierwszy naprawd\u0119 mu si\u0119 przyjrza\u0142em. Sk\u00f3ra i w\u0142osy wci\u0105\u017c mnie szokowa\u0142y. Ale potem j\u0105 zobaczy\u0142em: mia\u0142 moje oczy. I do\u0142ek na lewym policzku, zupe\u0142nie jak moje.<\/p>\n\n\n\n
Zmniejszy\u0142em dystans mi\u0119dzy nami i lekko dotkn\u0105\u0142em policzka Steph. \u2014 \u201eJestem tutaj. Nie wiem, co si\u0119 dzieje, ale ci\u0119 nie zostawi\u0119. Razem to rozwi\u0105\u017cemy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Opad\u0142a mi w ramiona, p\u0142acz\u0105c, a ja tuli\u0142em je obie, \u017con\u0119 i c\u00f3rk\u0119, najmocniej, jak mog\u0142em. Nie wiem, jak d\u0142ugo tam le\u017ca\u0142em, ale Stephanie w ko\u0144cu zacz\u0119\u0142a przysypia\u0107. D\u0142ugie godziny porodu i stres zwi\u0105zany z szokuj\u0105cym wygl\u0105dem naszego dziecka odbi\u0142y si\u0119 na niej.<\/p>\n\n\n\n
Uwolni\u0142em si\u0119 od nich i wymamrota\u0142em: \u201ePotrzebuj\u0119 minuty. Zaraz wracam\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Steph spojrza\u0142a na mnie opuchni\u0119tymi i zaczerwienionymi oczami i pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105. Wiedzia\u0142em, \u017ce boi si\u0119, \u017ce nie wr\u00f3c\u0119, ale nie mog\u0142em d\u0142u\u017cej siedzie\u0107 w tym pokoju. Nie z tak rozbieganymi my\u015blami.<\/p>\n\n\n\n
Wyszed\u0142em na korytarz, drzwi cicho zamkn\u0119\u0142y si\u0119 za mn\u0105, wzi\u0105\u0142em g\u0142\u0119boki oddech, ale to nie pomog\u0142o. Potrzebowa\u0142em czego\u015b wi\u0119cej ni\u017c powietrza. Potrzebowa\u0142em odpowiedzi, jasno\u015bci, czego\u015b, co pozwoli\u0142oby mi zrozumie\u0107 chaos, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie zniszczy\u0142 moje \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBrent\u201d \u2013 znajomy, ostry g\u0142os przeci\u0105\u0142 moje my\u015bli niczym n\u00f3\u017c.<\/p>\n\n\n\n
Podnios\u0142em wzrok i zobaczy\u0142em mam\u0119 stoj\u0105c\u0105 przy oknie na ko\u0144cu korytarza, z r\u0119kami ciasno skrzy\u017cowanymi na piersi. Jej twarz by\u0142a napi\u0119ta, z wyrazem dezaprobaty, takim, kt\u00f3ry przyprawia\u0142 mnie o dreszcze w dzieci\u0144stwie, gdy wiedzia\u0142em, \u017ce pope\u0142ni\u0142em b\u0142\u0105d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eMamo\u201d \u2013 powiedzia\u0142em, ale m\u00f3j g\u0142os by\u0142 beznami\u0119tny.<\/p>\n\n\n\n
eee, beznami\u0119tny. Nie mia\u0142em si\u0142y na \u017cadne kazanie, jakie zamierza\u0142 wyg\u0142osi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Nie traci\u0142 czasu. \u2014 \u201eBrent, nie mo\u017cesz z ni\u0105 zosta\u0107 po tym wszystkim. Widzia\u0142e\u015b dziecko. Nie mo\u017ce by\u0107 twoje\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eTo moje dziecko, jestem tego pewien. Ja\u2026\u201d G\u0142os mi si\u0119 za\u0142ama\u0142, bo prawda by\u0142a taka, \u017ce \u200b\u200bnie by\u0142em do ko\u0144ca pewien. Jeszcze nie. I ta w\u0105tpliwo\u015b\u0107\u2026 Bo\u017ce, ta w\u0105tpliwo\u015b\u0107 mnie z\u017cera\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Moja matka podesz\u0142a bli\u017cej, mru\u017c\u0105c oczy. \u2014 \u201eNie b\u0105d\u017a naiwny, Brent. Stephanie ci\u0119 zdradzi\u0142a i musisz si\u0119 z tym oswoi\u0107. Wiem, \u017ce j\u0105 kochasz, ale nie mo\u017cesz ignorowa\u0107 prawdy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Jej s\u0142owa uderzy\u0142y mnie jak cios w brzuch. Zdradzony. Chcia\u0142em krzycze\u0107 na matk\u0119, powiedzie\u0107 jej, \u017ce si\u0119 myli, ale s\u0142owa utkn\u0119\u0142y mi w gardle. Bo jaka\u015b ma\u0142a, okrutna cz\u0119\u015b\u0107 mnie szepta\u0142a mi, \u017ce mo\u017ce mie\u0107 racj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201eMamo, ja\u2026 nie wiem\u201d \u2014 przyzna\u0142em, czuj\u0105c, jak grunt zaczyna mi dr\u017ce\u0107 pod stopami. \u2014 \u201eNie wiem teraz, co my\u015ble\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Spojrzenie mamy nieco z\u0142agodnia\u0142o, gdy wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119, \u017ceby dotkn\u0105\u0107 mojego ramienia. \u2014 \u201eBrent, musisz j\u0105 zostawi\u0107. Zas\u0142ugujesz na co\u015b wi\u0119cej. Najwyra\u017aniej nie jest taka, za jak\u0105 j\u0105 uwa\u017ca\u0142e\u015b\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Odsun\u0105\u0142em si\u0119 od niej, kr\u0119c\u0105c g\u0142ow\u0105. \u2014 \u201eNie, nie rozumiesz. Nie chodzi tylko o mnie. Jest moja \u017cona i c\u00f3rka. Nie mog\u0119 po prostu odej\u015b\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Mama spojrza\u0142a na mnie ze wsp\u00f3\u0142czuciem. \u2014 \u201eBrent, czasami trzeba podejmowa\u0107 trudne decyzje dla w\u0142asnego dobra. Zas\u0142ugujesz na prawd\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Odwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 od niej. \u2014 \u201eTak, zas\u0142uguj\u0119 na prawd\u0119. Ale nie podejm\u0119 \u017cadnej decyzji, dop\u00f3ki jej nie znajd\u0119. Znajd\u0119 prawd\u0119, mamo. I bez wzgl\u0119du na to, co znajd\u0119, poradz\u0119 sobie z tym. Ale do tego czasu nie poddam si\u0119 w sprawie Stephanie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Mama westchn\u0119\u0142a, wyra\u017anie niezadowolona z mojej odpowiedzi, ale nie naciska\u0142a. \u201eUwa\u017caj tylko, Brent. Nie pozw\u00f3l, \u017ceby mi\u0142o\u015b\u0107 do niej przes\u0142oni\u0142a ci rzeczywisto\u015b\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wyszed\u0142em, ignoruj\u0105c wszelkie dalsze w\u0105tpliwo\u015bci. Skierowa\u0142em si\u0119 w stron\u0119 oddzia\u0142u genetycznego szpitala, a ka\u017cdy krok wydawa\u0142 si\u0119 ci\u0119\u017cszy od poprzedniego.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy dotar\u0142em do gabinetu, serce wali\u0142o mi w piersi, nieustannie przypominaj\u0105c o tym, co jest stawk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Lekarz by\u0142 spokojny i profesjonalny, t\u0142umacz\u0105c procedur\u0119 testu DNA, jakby to by\u0142o kolejne rutynowe badanie. Ale dla mnie to wcale nie by\u0142o rutynowe badanie.<\/p>\n\n\n\n
Pobrali mi krew, pobrali wymaz z wewn\u0119trznej strony policzka i obiecali, \u017ce wyniki b\u0119d\u0105 dost\u0119pne jak najszybciej.<\/p>\n\n\n\n
Sp\u0119dzi\u0142em te godziny kr\u0105\u017c\u0105c po ma\u0142ej poczekalni, odtwarzaj\u0105c w pami\u0119ci wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o. Wci\u0105\u017c my\u015bla\u0142em o twarzy Stephanie, o tym, jak na mnie patrzy\u0142a, tak bardzo pragn\u0105c, \u017cebym jej uwierzy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
I o dziecku z moimi oczami i do\u0142eczkami w policzkach. Moje serce kurczowo trzyma\u0142o si\u0119 tych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. Ale potem us\u0142ysza\u0142am w g\u0142owie g\u0142os matki, kt\u00f3ra m\u00f3wi\u0142a mi, \u017ce jestem g\u0142upia, bo nie dostrzegam prawdy.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu zadzwoni\u0142 telefon. Ledwo s\u0142ysza\u0142am g\u0142os lekarza przez szum krwi w uszach. Ale potem s\u0142owa przebi\u0142y cisz\u0119: \u201eBadanie potwierdza, \u017ce \u200b\u200bjeste\u015b biologicznym ojcem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Na pocz\u0105tku poczu\u0142am ulg\u0119, niczym fala, kt\u00f3ra mnie uderzy\u0142a, a potem poczu\u0142am tak silne poczucie winy, \u017ce zapar\u0142o mi dech w piersiach. Jak mog\u0142am w ni\u0105 w\u0105tpi\u0107? Jak mog\u0142am pozwoli\u0107, by te ziarna podejrze\u0144 zakorzeni\u0142y si\u0119 w mojej g\u0142owie?<\/p>\n\n\n\n
Ale lekarka nie sko\u0144czy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Opowiedzia\u0142a mi o genach recesywnych, o tym, jak cechy z poprzednich pokole\u0144 mog\u0105 nagle pojawi\u0107 si\u0119 u dziecka. Wszystko to mia\u0142o sens z naukowego punktu widzenia, ale nie zmaza\u0142o wstydu, kt\u00f3ry czu\u0142am, \u017ce nie ufam Stephanie.<\/p>\n\n\n\n
Prawda by\u0142a teraz jasna, ale nie sprawi\u0142a, \u017ce \u200b\u200bpoczu\u0142am si\u0119 mniej winna. Pozwoli\u0142em, by w\u0105tpliwo\u015bci wkrad\u0142y si\u0119 do mojego \u017cycia, zatru\u0142y to, co powinno by\u0107 najszcz\u0119\u015bliwszym dniem w naszym \u017cyciu.<\/p>\n\n\n\n
Wr\u00f3ci\u0142em do pokoju, \u015bciskaj\u0105c wyniki w d\u0142oni jak ko\u0142o ratunkowe.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy otworzy\u0142em drzwi, Stephanie spojrza\u0142a na mnie, a jej oczy by\u0142y pe\u0142ne nadziei, nadziei, na kt\u00f3r\u0105 nie zas\u0142ugiwa\u0142em. Przeszed\u0142em przez pok\u00f3j trzema szybkimi krokami i poda\u0142em jej kartk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Jej r\u0119ce dr\u017ca\u0142y, gdy czyta\u0142a, a potem wybuchn\u0119\u0142a p\u0142aczem, a \u0142zy ulgi sp\u0142ywa\u0142y jej po policzkach.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 \u201ePrzepraszam\u201d \u2014 wyszepta\u0142em, a g\u0142os za\u0142ama\u0142 si\u0119 ze wzruszenia. \u201ePrzepraszam, \u017ce w ciebie zw\u0105tpi\u0142em\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105, przyci\u0105gaj\u0105c mnie bli\u017cej, a nasza c\u00f3rka znalaz\u0142a si\u0119 mi\u0119dzy nami. \u2014 \u201eTeraz b\u0119dzie dobrze\u201d \u2014 powiedzia\u0142a cicho.<\/p>\n\n\n\n
I trzymaj\u0105c je obie, z\u0142o\u017cy\u0142em sobie cich\u0105 obietnic\u0119: bez wzgl\u0119du na to, co przyniesie nam \u017cycie, bez wzgl\u0119du na to, kto b\u0119dzie pr\u00f3bowa\u0142 nas rozdzieli\u0107, b\u0119d\u0119 chroni\u0142 moj\u0105 rodzin\u0119. To by\u0142a moja \u017cona i moje dziecko i nigdy wi\u0119cej nie pozwol\u0119, by w\u0105tpliwo\u015bci i os\u0105dy stan\u0119\u0142y nam na drodze.<\/p>\n\n\n\n
Niniejsze dzie\u0142o jest inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale zosta\u0142o sfabularyzowane dla cel\u00f3w tw\u00f3rczych. Imiona, postacie i szczeg\u00f3\u0142y zosta\u0142y zmienione w celu ochrony prywatno\u015bci i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobie\u0144stwo do prawdziwych os\u00f3b, \u017cywych lub zmar\u0142ych, lub do rzeczywistych wydarze\u0144 jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.<\/p>\n\n\n\n
Autor i wydawca nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za dok\u0142adno\u015b\u0107 wydarze\u0144 ani spos\u00f3b ich przedstawienia.<\/p>\n\n\n\n
najele i nie ponosi odpowiedzialno\u015bci za jakiekolwiek b\u0142\u0119dne interpretacje. Niniejsza historia jest udost\u0119pniana \u201etak jak jest\u201d, a wszelkie wyra\u017cone w niej opinie s\u0105 opiniami postaci i nie odzwierciedlaj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w autora ani wydawcy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u015awiat Brenta rozpada si\u0119 na kawa\u0142ki, gdy jego \u017cona rodzi czarnosk\u00f3re dziecko, wywo\u0142uj\u0105c szok i oskar\u017cenia na sali porodowej. W obliczu w\u0105tpliwo\u015bci i zdrady, kt\u00f3re gro\u017c\u0105 rozpadem ich rodziny, Brent musi podj\u0105\u0107 decyzj\u0119, kt\u00f3ra wystawi na pr\u00f3b\u0119 si\u0142\u0119 ich mi\u0142o\u015bci i zaufania na zawsze. Po pi\u0119ciu latach stara\u0144 Stephanie i ja w ko\u0144cu mieli\u015bmy zosta\u0107 … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-5060","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5060","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5060"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5060\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5061,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5060\/revisions\/5061"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5060"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5060"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5060"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}