Lenuta u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno i wzruszy\u0142a ramionami.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Mama jest we W\u0142oszech. Nie s\u0142ysza\u0142am od niej od dw\u00f3ch lat. M\u00f3j ojciec\u2026 Nawet nie wiem, jak wygl\u0105da.<\/p>\n\n\n\n
Tasia poczu\u0142a gul\u0119 w gardle, ale nic nie powiedzia\u0142a. Patrzy\u0142y na siebie jak dwie zagubione dusze, kt\u00f3re, nie znaj\u0105c si\u0119, rozumia\u0142y si\u0119 na pierwszy rzut oka.<\/p>\n\n\n\n
Wieczorem, gdy zgas\u0142o \u015bwiat\u0142o w sypialni, dziewczyny rozmawia\u0142y szeptem. Lenuta opowiada\u0142a jej, \u017ce w tym o\u015brodku mieszkaj\u0105 dzieci z ca\u0142ego \u015bwiata \u2013 niekt\u00f3re przywiezione z ulicy, inne porzucone przez krewnych, inne, tak jak ona, bez rodzic\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Przyzwyczaisz si\u0119 \u2013 powiedzia\u0142a jej. \u2013 Ale nie pozw\u00f3l, \u017ceby kto\u015b podepta\u0142 twoj\u0105 dusz\u0119. G\u0142owa do g\u00f3ry.<\/p>\n\n\n\n
Tasia pomy\u015bla\u0142a o swojej matce i o tym, jak zawsze powtarza\u0142a jej, \u017ce dobro\u0107 to si\u0142a, a nie s\u0142abo\u015b\u0107. I postanowi\u0142a, \u017ce \u200b\u200bbez wzgl\u0119du na wszystko, nie pozwoli, by \u015bwiat j\u0105 zgorzknia\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Dni zacz\u0119\u0142y do \u200b\u200bsiebie pasowa\u0107. Rano \u2013 szko\u0142a. Po po\u0142udniu \u2013 sprz\u0105tanie, odrabianie lekcji, niesmaczne jedzenie. Ale ka\u017cdego wieczoru siada\u0142a z Lenut\u0105 na g\u00f3rnym \u0142\u00f3\u017cku i marzy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Chc\u0119 zosta\u0107 fryzjerk\u0105 \u2013 mawia\u0142a Lenuta. \u2013 \u017beby upi\u0119ksza\u0107 kobiety, \u017ceby wychodzi\u0142y z nich u\u015bmiechni\u0119te.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A ja b\u0119d\u0119 piel\u0119gniark\u0105, \u017ceby pomaga\u0107 ludziom. Tego chcia\u0142a mama \u2013 odpowiada\u0142a Tasia.<\/p>\n\n\n\n
I si\u0119 \u015bmia\u0142y. Przez kilka minut ka\u017cde z nich zapomnia\u0142o, gdzie jest.<\/p>\n\n\n\n
Ale pewnego dnia, w szkole, do klasy wesz\u0142a nowa nauczycielka. Mia\u0142a w\u0142osy zwi\u0105zane w kok, a jej spojrzenie by\u0142o \u0142agodne, ale stanowcze. Przedstawi\u0142a si\u0119: pani Mariana, nauczycielka biologii.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy us\u0142ysza\u0142a histori\u0119 Tasi, zacz\u0119\u0142a si\u0119 ni\u0105 interesowa\u0107. Przynosi\u0142a jej ksi\u0105\u017cki, opowiada\u0142a o \u015bwiecie szpitali, o tym, \u017ce ka\u017cdy pacjent potrzebuje nie tylko lek\u00f3w, ale i dobrego s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMasz dobr\u0105 dusz\u0119, Tasiu\u201d \u2013 powiedzia\u0142a jej kiedy\u015b. \u201eUtrzymuj j\u0105 w czysto\u015bci, a odniesiesz sukces\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te s\u0142owa wyry\u0142y si\u0119 w jej sercu.<\/p>\n\n\n\n
Czas mija\u0142, a Tasia pilnie si\u0119 uczy\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a liceum z dobrymi ocenami i z pomoc\u0105 pani Mariany dosta\u0142a si\u0119 do miejskiej szko\u0142y zdrowia.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy opu\u015bci\u0142a o\u015brodek, Lenuta podesz\u0142a, \u017ceby j\u0105 przytuli\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWidzisz? M\u00f3wi\u0142am ci, \u017ce ci si\u0119 uda. Pami\u0119taj: nigdy nie zapominaj, sk\u0105d pochodzisz.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Min\u0119\u0142y lata. Tasia zosta\u0142a m\u0142od\u0105 piel\u0119gniark\u0105 w szpitalu w Botoszanach. Pracowa\u0142a na oddziale pediatrycznym, a dzieci j\u0105 uwielbia\u0142y. Przynosi\u0142a im zabawki, opowiada\u0142a bajki, ociera\u0142a \u0142zy.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego dnia na korytarzu zobaczy\u0142a ma\u0142\u0105 dziewczynk\u0119 siedz\u0105c\u0105 samotnie na krze\u015ble i p\u0142acz\u0105c\u0105. Podesz\u0142a do niej, pochyli\u0142a si\u0119 i zapyta\u0142a \u0142agodnym g\u0142osem:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Jak masz na imi\u0119, kochanie?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Lenuta \u2013 powiedzia\u0142a dziewczynka mi\u0119dzy szlochami. \u2013 Mama jest chora\u2026<\/p>\n\n\n\n
Tasia u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i poczu\u0142a, jak \u015bciska jej si\u0119 serce.<\/p>\n\n\n\n
Ukl\u0119k\u0142a przed ni\u0105 i powiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wiesz co\u015b? Wszystko b\u0119dzie dobrze. Czasami \u017cycie uczy by\u0107 silnym, nawet gdy my\u015blisz, \u017ce ju\u017c nie dasz rady.<\/p>\n\n\n\n
I w tym momencie Tasia zrozumia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bko\u0142o \u017cycia si\u0119 obraca. \u017be b\u00f3l przesz\u0142o\u015bci przerodzi\u0142 si\u0119 w si\u0142\u0119 tera\u017aniejszo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Spojrza\u0142a w niebo, i po raz pierwszy od wielu lat poczu\u0142a, jak jej matka zn\u00f3w si\u0119 u\u015bmiecha.<\/p>\n\n\n\n
Niniejsza praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale zosta\u0142a sfabularyzowana dla cel\u00f3w tw\u00f3rczych. Imiona, postacie i szczeg\u00f3\u0142y zosta\u0142y zmienione w celu ochrony prywatno\u015bci i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobie\u0144stwo do prawdziwych os\u00f3b, \u017cywych lub zmar\u0142ych, lub do prawdziwych wydarze\u0144 jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.<\/p>\n\n\n\n
Autor i wydawca nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za dok\u0142adno\u015b\u0107 wydarze\u0144 ani przedstawienie postaci, ani za jakiekolwiek b\u0142\u0119dne interpretacje. Niniejsza historia jest udost\u0119pniana \u201etak jak jest\u201d, a wszelkie wyra\u017cone opinie s\u0105 opiniami postaci i nie odzwierciedlaj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w autora ani wydawcy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lenuta u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno i wzruszy\u0142a ramionami. \u2013 Mama jest we W\u0142oszech. Nie s\u0142ysza\u0142am od niej od dw\u00f3ch lat. M\u00f3j ojciec\u2026 Nawet nie wiem, jak wygl\u0105da. Tasia poczu\u0142a gul\u0119 w gardle, ale nic nie powiedzia\u0142a. Patrzy\u0142y na siebie jak dwie zagubione dusze, kt\u00f3re, nie znaj\u0105c si\u0119, rozumia\u0142y si\u0119 na pierwszy rzut oka. Wieczorem, gdy zgas\u0142o … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-7942","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7942","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7942"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7942\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7943,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7942\/revisions\/7943"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7942"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7942"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7942"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}