Szed\u0142em kiedy\u015b z pracy do domu, my\u015bl\u0105c o rachunkach, kt\u00f3re musia\u0142em zap\u0142aci\u0107 tego wieczoru. Ale kiedy skr\u0119ci\u0142em za r\u00f3g ulicy na rynku, nagle do moich uszu dotar\u0142a znajoma melodia i zatrzyma\u0142a mnie w miejscu.<\/p>\n\n\n\n
To by\u0142a piosenka, kt\u00f3r\u0105 \u015bpiewa\u0142em mojej c\u00f3rce Marii, zanim znikn\u0119\u0142a z naszego \u017cycia 17 lat temu.<\/p>\n\n\n\n
To by\u0142a piosenka, kt\u00f3r\u0105 skomponowa\u0142em specjalnie dla niej, kr\u00f3tka kol\u0119da o \u0142\u0105ce kwiat\u00f3w i s\u0142o\u0144cu, kt\u00f3re rozja\u015bnia jej sny. Nikt inny by jej nie rozpozna\u0142. Nikt.<\/p>\n\n\n\n
Ale oto by\u0142a, wyra\u017ana jak s\u0142o\u0144ce, \u015bpiewana przez m\u0142od\u0105 kobiet\u0119 stoj\u0105c\u0105 po drugiej stronie rynku, z zamkni\u0119tymi oczami, u\u015bmiechaj\u0105c\u0105 si\u0119 cicho.<\/p>\n\n\n\n
Piosenka przypomnia\u0142a mi czasy, gdy nasza c\u00f3reczka wype\u0142nia\u0142a dom ciep\u0142em i rado\u015bci\u0105. By\u0142a centrum naszego \u015bwiata, a jej nag\u0142e znikni\u0119cie pozostawi\u0142o pustk\u0119 w naszym \u017cyciu, kt\u00f3ra nigdy do ko\u0144ca si\u0119 nie zagoi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Nagle wszystkie zmartwienia znikn\u0119\u0142y z mojego umys\u0142u i poczu\u0142em, jak moje stopy nios\u0105 mnie naprz\u00f3d, jakbym nie mia\u0142 nad nimi \u017cadnej kontroli.<\/p>\n\n\n\n
M\u00f3j umys\u0142 podpowiada\u0142 mi, \u017ce to niemo\u017cliwe, \u017ce si\u0119 nie uda, ale serce pcha\u0142o mnie do przodu.<\/p>\n\n\n\n
Kobieta wygl\u0105da\u0142a znajomo, bole\u015bnie znajomo. Jej ciemne w\u0142osy opada\u0142y mi\u0119kkimi falami wok\u00f3\u0142 twarzy, a kiedy patrzy\u0142em na jej u\u015bmiech, mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce widzia\u0142em go tysi\u0105ce razy na starych fotografiach i we w\u0142asnych wspomnieniach.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142a nawet do\u0142eczek w lewym policzku, zupe\u0142nie jak moja \u017cona, Camelia.<\/p>\n\n\n\n
Wszystko wydawa\u0142o si\u0119 zbyt niewiarygodne, zbyt trudne do uwierzenia, ale czu\u0142em w sobie poci\u0105g. Uczucie, kt\u00f3re tylko rodzic m\u00f3g\u0142 zrozumie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Czy to mog\u0142a by\u0107 moja Maria?<\/p>\n\n\n\n
By\u0142em strasznie zdenerwowany, gdy podchodzi\u0142em. Patrzy\u0142em, jak ko\u0144czy piosenk\u0119 i otwiera oczy. Zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce \u200b\u200bna ni\u0105 patrz\u0119, ale odwr\u00f3ci\u0142a wzrok, gdy t\u0142um bi\u0142 jej brawo.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzi\u0119kuj\u0119 wszystkim za wys\u0142uchanie!\u201d powiedzia\u0142a z szerokim u\u015bmiechem. \u201eMi\u0142ego dnia!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Potem jej wzrok spotka\u0142 si\u0119 ze mn\u0105 i zauwa\u017cy\u0142a dziwny wyraz mojej twarzy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eChyba nie spodoba\u0142 ci si\u0119 m\u00f3j wyst\u0119p\u201d powiedzia\u0142a, podchodz\u0105c do mnie. \u201eNaprawd\u0119 by\u0142am taka z\u0142a?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eO nie, nie\u201d \u2013 za\u015bmia\u0142am si\u0119. \u201eJa, eee, ta piosenka jest dla mnie wyj\u0105tkowa. Naprawd\u0119 wyj\u0105tkowa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNaprawd\u0119?\u201d \u2013 zapyta\u0142a. \u201eDla mnie te\u017c jest super wyj\u0105tkowa. Widzisz, to jedno z niewielu wspomnie\u0144 z dzieci\u0144stwa. \u015apiewam j\u0105 bez przerwy, odk\u0105d pami\u0119tam. To jedyna rzecz, jak\u0105 zachowa\u0142am z tamtego okresu\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Wygl\u0105da\u0142a na to, \u017ce chce wyj\u015b\u0107, wi\u0119c szybko zapyta\u0142am: \u201eCo masz na my\u015bli?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo d\u0142uga historia\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a, zerkaj\u0105c na zegarek. \u201eMo\u017ce innym razem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eProsz\u0119, chcia\u0142abym jej pos\u0142ucha\u0107\u201d \u2013 nalega\u0142am, a serce wali\u0142o mi jak m\u0142otem. \u201eChod\u017a, postawi\u0119 ci kaw\u0119 i porozmawiamy, je\u015bli nie masz nic przeciwko\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Zawaha\u0142a si\u0119, patrz\u0105c na mnie przez chwil\u0119, po czym skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. \u201eDobrze\u2026 czemu nie?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wesz\u0142y\u015bmy razem do kawiarni i usiad\u0142y\u015bmy w k\u0105cie. Im d\u0142u\u017cej na ni\u0105 patrzy\u0142am, tym bardziej wydawa\u0142a mi si\u0119 znajoma. Jej oczy, u\u015bmiech, a nawet g\u0142os wydawa\u0142y si\u0119 takie swojskie.<\/p>\n\n\n\n
Poczu\u0142am, jakby nagle brakuj\u0105cy element mojego \u017cycia wskoczy\u0142 na swoje miejsce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMasz cudowny g\u0142os\u201d \u2013 powiedzia\u0142am, pr\u00f3buj\u0105c zachowa\u0107 spok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzi\u0119ki\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119. \u201eW\u0142a\u015bciwie to w\u0142a\u015bnie przeje\u017cd\u017ca\u0142am przez miasto s\u0142u\u017cbowo, kiedy us\u0142ysza\u0142am zesp\u00f3\u0142. Zapytali, czy kto\u015b chce za\u015bpiewa\u0107, i c\u00f3\u017c, nie mog\u0142am si\u0119 powstrzyma\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA ta piosenka\u2026 gdzie si\u0119 jej nauczy\u0142a\u015b?\u201d \u2013 zapyta\u0142am.<\/p>\n\n\n\n
Westchn\u0119\u0142a, patrz\u0105c na swoj\u0105 kaw\u0119. \u201eNie \u201enauczy\u0142am si\u0119\u201d jej dok\u0142adnie. Po prostu\u2026 to jedyna rzecz, jak\u0105 pami\u0119tam z dzieci\u0144stwa. \u015apiewa\u0142am j\u0105 albo nuci\u0142am bez przerwy. Moi adopcyjni rodzice m\u00f3wili, \u017ce to m\u00f3j hymn\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAdopcyjni rodzice?\u201d \u2013 zapyta\u0142am, ledwo panuj\u0105c nad g\u0142osem.<\/p>\n\n\n\n
Skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak. Zosta\u0142am\u2026 zabrana do rodziny, kiedy mia\u0142am pi\u0119\u0107 lat. Powiedzieli mi, \u017ce moi prawdziwi rodzice zgin\u0119li w wypadku samochodowym. Pokazali mi nawet zdj\u0119cia z gazety\u201d \u2013 jej twarz z\u0142agodnia\u0142a, a w oczach pojawi\u0142y si\u0119 \u0142zy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eByli dla mnie dobrzy, dawali mi zabawki i dobrze traktowali. Ale zawsze t\u0119skni\u0142am za prawdziwymi rodzicami. Z czasem zacz\u0119\u0142am my\u015ble\u0107, \u017ce moi przybrani rodzice to jedyna rodzina. Ale z wiekiem mia\u0142am dziwne uczucie, \u017ce czego\u015b mi brakuje, \u017ce mo\u017ce nie m\u00f3wi\u0105 mi ca\u0142ej prawdy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Czu\u0142am, jak dr\u017c\u0105 mi r\u0119ce.<\/p>\n\n\n\n
\u201eI\u2026 czy kiedykolwiek dowiedzia\u0142a\u015b si\u0119 prawdy?\u201d \u2013 zapyta\u0142am ostro\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePr\u00f3bowa\u0142am\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a. \u201eWidzisz, kiedy doros\u0142am, moi przybrani rodzice chcieli mnie oficjalnie adoptowa\u0107. Kazali mi powiedzie\u0107, \u017ce chc\u0119 z nimi zosta\u0107. Wi\u0119c to powiedzia\u0142am\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle kiedy sko\u0144czy\u0142am 18 lat\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a \u2013 \u201ezacz\u0119\u0142am zadawa\u0107 pytania. Pr\u00f3bowa\u0142am odnale\u017a\u0107 moich prawdziwych rodzic\u00f3w, ale chyba nie mia\u0142am wystarczaj\u0105cych informacji. Pr\u00f3bowa\u0142am skontaktowa\u0107 si\u0119 z kimkolwiek, kto m\u00f3g\u0142 mnie wcze\u015bniej zna\u0107, ale moje dane nie pasowa\u0142y do \u200b\u200b\u017cadnego zaginionego dziecka. Mia\u0142am tak ma\u0142o szczeg\u00f3\u0142\u00f3w\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Zatrzyma\u0142a si\u0119, patrz\u0105c na swoje d\u0142onie. \u201eTo jedyna piosenka, jak\u0105 teraz mam. Przypomina mi ich\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Cz\u0119\u015b\u0107 element\u00f3w zaczyna\u0142a do siebie pasowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Jaka\u015b cz\u0119\u015b\u0107 mnie chcia\u0142a poprosi\u0107 o test DNA.<\/p>\n\n\n\n
Tu\u017c obok, by potwierdzi\u0107 to, co moje serce ju\u017c wiedzia\u0142o, ale inna cz\u0119\u015b\u0107 mnie ba\u0142a si\u0119 uwierzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy pami\u0119tasz co\u015b jeszcze o swoich prawdziwych rodzicach? Poza t\u0105 piosenk\u0105?\u201d zapyta\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszystko jest takie rozmazane. Ale pami\u0119tam, \u017ce by\u0142em szcz\u0119\u015bliwy, zanim wszystko si\u0119 zmieni\u0142o. Chyba mia\u0142em na imi\u0119 Maria?\u201d Za\u015bmia\u0142a si\u0119 nerwowo. \u201eAle nie mog\u0119 by\u0107 pewien. Moi adopcyjni rodzice nazywali mnie Sar\u0105 i po pewnym czasie tylko tak odpowiada\u0142em\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Nie mog\u0142em uwierzy\u0107 w jej s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMoja c\u00f3rka\u201d \u2013 wyj\u0105ka\u0142em. \u201eTe\u017c mia\u0142a na imi\u0119 Maria\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Unios\u0142a gwa\u0142townie g\u0142ow\u0119. \u201eNaprawd\u0119?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Skin\u0105\u0142em g\u0142ow\u0105, walcz\u0105c ze \u0142zami. \u201eZnikn\u0119\u0142a, gdy mia\u0142a pi\u0119\u0107 lat, a to by\u0142o 17 lat temu. Nigdy nie znale\u017ali\u015bmy odpowiedzi. Ale nigdy nie stracili\u015bmy nadziei. A tak przy okazji, moja \u017cona ma na imi\u0119 Camelia\u201d.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a oszo\u0142omiona, jej oczy si\u0119 rozszerzy\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo\u2026 moja matka te\u017c mia\u0142a na imi\u0119 Camelia\u201d \u2013 wyszepta\u0142a. \u201ePami\u0119tam wyra\u017anie, bo zawsze kaza\u0142a mi m\u00f3wi\u0107 jej imi\u0119 i imi\u0119 mojego ojca. Czy ty\u2026 czy ty jeste\u015b Dan?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak\u201d \u2013 powiedzia\u0142em, trzymaj\u0105c j\u0105 za r\u0119k\u0119. \u201eJestem Dan\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Przez chwil\u0119 siedzieli\u015bmy w milczeniu, patrz\u0105c na siebie ze zdumieniem. A potem, niczym p\u0119kni\u0119ta tama, \u0142zy zacz\u0119\u0142y p\u0142yn\u0105\u0107. Przytulali\u015bmy si\u0119 do siebie, oboje p\u0142akali\u015bmy, gdy lata t\u0119sknoty, zagubienia i b\u00f3lu zala\u0142y nas.<\/p>\n\n\n\n
To by\u0142o tak, jakby wszystkie stracone lata, nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 noce pyta\u0144, w ko\u0144cu znalaz\u0142y odpowied\u017a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTato?\u201d \u2013 wyszepta\u0142a dr\u017c\u0105cym g\u0142osem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, Mario\u201d \u2013 zdo\u0142a\u0142em powiedzie\u0107 dr\u017c\u0105cym g\u0142osem. \u201eTo ja\u2026 to my\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Po chwili zapyta\u0142em Mari\u0119, czy chce pozna\u0107 swoj\u0105 mam\u0119.<\/p>\n\n\n\n
R\u0119ce mi si\u0119 trz\u0119s\u0142y, gdy zatrzymywa\u0142em taks\u00f3wk\u0119, po tym jak zgodzi\u0142a si\u0119 pojecha\u0107 za mn\u0105 do domu.<\/p>\n\n\n\n
Nie rozmawiali\u015bmy wiele podczas jazdy. Po prostu zastanawia\u0142em si\u0119, jak idzie. Wydawa\u0142o si\u0119 to zbyt pi\u0119kne, \u017ceby by\u0142o prawdziwe.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy dotarli\u015bmy, powiedzia\u0142em Marii, \u017ceby poczeka\u0142a przy drzwiach, bo wiedzia\u0142em, \u017ce Camelia b\u0119dzie potrzebowa\u0142a chwili, \u017ceby wszystko sobie pouk\u0142ada\u0107. Jednak od razu, gdy wszed\u0142em, wyczu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bco\u015b jest nie tak.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo si\u0119 sta\u0142o?\u201d zapyta\u0142a. \u201eWszystko w porz\u0105dku?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eCamelio, musz\u0119 ci co\u015b powiedzie\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142em, dotykaj\u0105c jej ramion.<\/p>\n\n\n\n
Potem opowiedzia\u0142em jej wszystko, co wydarzy\u0142o si\u0119 w ci\u0105gu ostatnich kilku godzin.<\/p>\n\n\n\n
\u201eO Bo\u017ce, o Bo\u017ce\u201d \u2013 powiedzia\u0142a p\u0142acz\u0105c. \u201eNie, to niemo\u017cliwe. To niemo\u017cliwe, Dan!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wzi\u0105\u0142em j\u0105 za r\u0119ce i pr\u00f3bowa\u0142em uspokoi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo prawda, Camelio. Nasza Maria wr\u00f3ci\u0142a\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0105\u0142em si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eGdzie ona jest? Gdzie jest nasza Maria?\u201d \u2013 zapyta\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJest tutaj, za drzwiami\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142em, a moje oczy wype\u0142ni\u0142y si\u0119 \u0142zami.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy to us\u0142ysza\u0142a, Camelia zerwa\u0142a si\u0119 z krzes\u0142a i pobieg\u0142a do drzwi, otwieraj\u0105c je pospiesznie. Zacz\u0119\u0142a p\u0142aka\u0107, gdy zobaczy\u0142a nasz\u0105 doros\u0142\u0105 ju\u017c c\u00f3rk\u0119 stoj\u0105c\u0105 w drzwiach.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMamo?\u201d zapyta\u0142a Maria niepewnie. \u201eCzy to\u2026 ty?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eO Bo\u017ce\u2026 moje dziecko\u201d \u2013 zawo\u0142a\u0142a Camelia, przyci\u0105gaj\u0105c j\u0105 do siebie.<\/p>\n\n\n\n
Przytuli\u0142y si\u0119 do siebie, obie p\u0142acz\u0105c, jakby chcia\u0142y nadrobi\u0107 stracone lata. Moje serce wype\u0142ni\u0142a rado\u015b\u0107, gdy patrzy\u0142am, jak p\u0142acz\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Po chwili usiedli\u015bmy i zacz\u0119li\u015bmy rozmawia\u0107 o straconych latach. Maria opowiedzia\u0142a nam o swoim \u017cyciu i zmaganiach, a my powiedzieli\u015bmy jej, \u017ce nigdy nie mieli\u015bmy dziecka.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu Camelia wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki oddech.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMario\u2026 czy zgodzi\u0142aby si\u0119 pani potwierdzi\u0107 to testem DNA?\u201d Wygl\u0105da\u0142a na skruszon\u0105. \u201ePo prostu po tych wszystkich latach musz\u0119 mie\u0107 pewno\u015b\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Maria skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, lekko si\u0119 u\u015bmiechaj\u0105c. \u201eRozumiem, mamusiu. Te\u017c bym chcia\u0142a\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Um\u00f3wili\u015bmy si\u0119 na test i w ci\u0105gu tygodnia wyniki potwierdzi\u0142y to, co ju\u017c wiedzieli\u015bmy.<\/p>\n\n\n\n
Maria by\u0142a nasza, a my byli\u015bmy jej.<\/p>\n\n\n\n
Nasz dom zn\u00f3w wype\u0142ni\u0142 si\u0119 \u015bmiechem, \u0142zami i opowie\u015bciami o \u017cyciu, kt\u00f3re utracili\u015bmy. Maria zamieszka\u0142a z nami na chwil\u0119, a ka\u017cdy dzie\u0144 wydawa\u0142 si\u0119 ma\u0142ym cudem.<\/p>\n\n\n\n
Nigdy nie zapomn\u0119 tego zwyczajnego wieczoru, kiedy wraca\u0142em z pracy, a stara kol\u0119da po\u0142\u0105czy\u0142a rozdzielon\u0105 rodzin\u0119. \u017bycie ma dziwny spos\u00f3b na przywr\u00f3cenie tego, co uwa\u017ca\u0142em za stracone na zawsze.<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli spodoba\u0142a Ci si\u0119 ta historia, nie zapomnij podzieli\u0107 si\u0119 ni\u0105 ze znajomymi! Razem mo\u017cemy nie\u015b\u0107 emocje i inspiracj\u0119 dalej.<\/p>\n\n\n\n
Niniejsza praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale zosta\u0142a sfabrykowana dla cel\u00f3w tw\u00f3rczych. Imiona, postacie i szczeg\u00f3\u0142y zosta\u0142y zmienione w celu ochrony prywatno\u015bci i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobie\u0144stwo do prawdziwych os\u00f3b, \u017cyj\u0105cych lub zmar\u0142ych, lub do prawdziwych wydarze\u0144 jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.<\/p>\n\n\n\n
Autor i wydawca nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za dok\u0142adno\u015b\u0107 wydarze\u0144 ani spos\u00f3b przedstawienia postaci, a tak\u017ce nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za jakiekolwiek b\u0142\u0119dne interpretacje. Niniejsza historia jest udost\u0119pniana \u201etak jak jest\u201d, a wszelkie wyra\u017cone w niej opinie s\u0105 opiniami bohater\u00f3w i nie odzwierciedlaj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w autora ani wydawcy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Szed\u0142em kiedy\u015b z pracy do domu, my\u015bl\u0105c o rachunkach, kt\u00f3re musia\u0142em zap\u0142aci\u0107 tego wieczoru. Ale kiedy skr\u0119ci\u0142em za r\u00f3g ulicy na rynku, nagle do moich uszu dotar\u0142a znajoma melodia i zatrzyma\u0142a mnie w miejscu. To by\u0142a piosenka, kt\u00f3r\u0105 \u015bpiewa\u0142em mojej c\u00f3rce Marii, zanim znikn\u0119\u0142a z naszego \u017cycia 17 lat temu. To by\u0142a piosenka, kt\u00f3r\u0105 skomponowa\u0142em … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-8411","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8411","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8411"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8411\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8412,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8411\/revisions\/8412"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8411"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8411"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8411"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}