Twarz Levana poczerwienia\u0142a, czuj\u0105c narastaj\u0105cy gniew. \u201eI co mam teraz zrobi\u0107? Zg\u0142odnie\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce nie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Annabeth. \u201eMo\u017cesz i\u015b\u0107 do sklepu, kupi\u0107 jedzenie i ugotowa\u0107. Albo mo\u017cesz co\u015b zam\u00f3wi\u0107. Masz pieni\u0105dze, prawda?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo jaki\u015b strajk?\u201d \u2013 zapyta\u0142 w ko\u0144cu, a w jego g\u0142osie s\u0142ycha\u0107 by\u0142o frustracj\u0119. \u201eOdmawiasz wype\u0142niania obowi\u0105zk\u00f3w \u017cony?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Cierpliwo\u015b\u0107 Annabeth si\u0119 ko\u0144czy\u0142a. Mia\u0142a do\u015b\u0107. \u201eMam do\u015b\u0107 bycia dojn\u0105 krow\u0105 tej rodziny! Czemu musz\u0119 wszystko nosi\u0107 sama?\u201d Levan rzuci\u0142 teczk\u0119 na st\u00f3\u0142 i wskaza\u0142 na nowy robot kuchenny. \u201eZnowu co\u015b kupi\u0142a\u015b?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Annabeth spojrza\u0142a na niego ze zdumieniem. To by\u0142o tak nieoczekiwane, \u017ce zaniem\u00f3wi\u0142a. Kolacja by\u0142a prawie gotowa, mieszkanie czyste, pranie zrobione \u2013 wszystko by\u0142o w porz\u0105dku, jak ka\u017cdego innego dnia po pracy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eL\u00ebvo, marzy\u0142am o tym od dawna\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho. \u201eBy\u0142o w promocji, a ja wyda\u0142am swoj\u0105 wyp\u0142at\u0119\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTwoja wyp\u0142ata!\u201d przerwa\u0142, kr\u0105\u017c\u0105c po kuchni. \u201eA co z niej zosta\u0142o? Reszta! Kto p\u0142aci czynsz? Ja! Kto p\u0142aci za samoch\u00f3d? Ja! Kto pokrywa wszystkie du\u017ce wydatki? Ja!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Annabeth wy\u0142\u0105czy\u0142a kuchenk\u0119 i otar\u0142a r\u0119ce o fartuch. Para z garnka wype\u0142ni\u0142a kuchni\u0119 przyjemnymi zapachami, ale jej apetyt znikn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle ja te\u017c pracuj\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho. \u201eNa pe\u0142en etat, swoj\u0105 drog\u0105. A za moj\u0105 pensj\u0119 kupujemy jedzenie. A ja gotuj\u0119, sprz\u0105tam, pierz\u0119\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, tak, jeste\u015b \u015bwi\u0119ty\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142 Levan, trzaskaj\u0105c drzwiczkami szafki i nalewaj\u0105c sobie wod\u0119. \u201eWiesz co? Mam ju\u017c do\u015b\u0107. Od teraz wszystko b\u0119dzie sprawiedliwie. B\u0119dziemy dzieli\u0107 si\u0119 po po\u0142owie, skoro tak \u0142atwo ci si\u0119 \u017cyje na moich plecach\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo masz na my\u015bli?\u201d \u2013 zapyta\u0142a Annabeth, krzy\u017cuj\u0105c ramiona.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDok\u0142adnie to, co powiedzia\u0142am. Je\u015bli b\u0119dziemy nowocze\u015bni i r\u00f3wni, to podzielimy si\u0119 po po\u0142owie. B\u0119dziemy dzieli\u0107 rachunki, telefon, wszystkie wsp\u00f3lne wydatki. To sprawiedliwe \u2013 nie tylko ja!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Annabeth chcia\u0142a si\u0119 broni\u0107, ale wiedzia\u0142a, \u017ce \u200b\u200bto bez sensu. Nie zale\u017ca\u0142o mu na sprawiedliwo\u015bci, zale\u017ca\u0142o mu na kontroli. Westchn\u0119\u0142a wi\u0119c i powiedzia\u0142a: \u201eDobrze, Levan. Chcesz sprawiedliwo\u015bci, p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142, to tak b\u0119dzie\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego ranka Annabeth obudzi\u0142a si\u0119, zanim zadzwoni\u0142 budzik. Levan wci\u0105\u017c spa\u0142, odwr\u00f3cony plecami. Rozmowa z poprzedniej nocy wci\u0105\u017c ko\u0142ata\u0142a si\u0119 w jej g\u0142owie. Cicho wsta\u0142a z \u0142\u00f3\u017cka i posz\u0142a do kuchni.<\/p>\n\n\n\n
W ci\u0105gu czterech lat ma\u0142\u017ce\u0144stwa w jaki\u015b spos\u00f3b doszli do podzia\u0142u obowi\u0105zk\u00f3w, kt\u00f3ry teraz wydawa\u0142 si\u0119 ra\u017c\u0105co niesprawiedliwy. Tak, Levan zarabia\u0142 wi\u0119cej. Tak, w pierwszym roku ich zwi\u0105zku, kiedy jeszcze studiowa\u0142a, logiczne by\u0142o, \u017ce wspiera\u0142 j\u0105 finansowo i zajmowa\u0142a si\u0119 domem. Ale Annabeth te\u017c zacz\u0119\u0142a pracowa\u0107! Najpierw na p\u00f3\u0142 etatu, potem na pe\u0142en etat. Mimo to obowi\u0105zki domowe pozosta\u0142y ca\u0142kowicie jej odpowiedzialno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Otworzy\u0142 laptopa i zacz\u0105\u0142 sprawdza\u0107 wyci\u0105gi z konta. Pensja, rachunki, zakupy, codzienne wydatki\u2026 Prawie wszystko, co zarabia\u0142, trafia\u0142o do bud\u017cetu rodzinnego. Ale jej wk\u0142ad? Gotowane posi\u0142ki, pranie, sprz\u0105tanie \u2013 to w og\u00f3le nie mia\u0142o znaczenia?<\/p>\n\n\n\n
Popijaj\u0105c herbat\u0119, wspomina\u0142 ich pierwsze spotkanie, u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 smutno. Levan zabiega\u0142 o jej wzgl\u0119dy. Nazywa\u0142 j\u0105 swoj\u0105 kr\u00f3low\u0105, obiecywa\u0142, \u017ce zrobi dla niej wszystko. A teraz? \u201eDojna krowa\u201d? Jak szybko romans zmienia si\u0119 w rozliczenia dla niekt\u00f3rych m\u0119\u017cczyzn.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3\u017aniej Levan siedzia\u0142 przy biurku, rozmawiaj\u0105c ze swoim koleg\u0105, Irishem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eI wiesz co, Irish, powiedzia\u0142em jej wczoraj wieczorem \u2013 i tyle. B\u0119dziemy \u017cy\u0107 jak wszystkie wsp\u00f3\u0142czesne rodziny \u2013 p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142\u201d \u2013 powiedzia\u0142 Levan, odchylaj\u0105c si\u0119 z zadowoleniem na krze\u015ble.<\/p>\n\n\n\n
Irish spojrza\u0142 na niego z ciekawo\u015bci\u0105. \u201eI jak zareagowa\u0142a?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie uwierzysz \u2013 zgodzi\u0142a si\u0119!\u201d Levan u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 z satysfakcj\u0105. \u201eOd samego pocz\u0105tku, bez k\u0142\u00f3tni\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNaprawd\u0119?\u201d Irish uni\u00f3s\u0142 brew. \u201eTak po prostu?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105. \u201eWygl\u0105da na to, \u017ce w ko\u0144cu zrozumia\u0142, \u017ce mam racj\u0119. Co jest z\u0142ego w sprawiedliwo\u015bci?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eKa\u017cdy ma swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 definicj\u0119 sprawiedliwo\u015bci\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a zamy\u015blona Irish. \u201eMoja ciotka zawsze powtarza: \u00bbUwa\u017caj, czego sobie \u017cyczysz, bo mo\u017cesz to dosta\u0107\u00ab\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Levan zmarszczy\u0142 brwi, nieco zaniepokojony. \u201eCo masz na my\u015bli?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Irish u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 przebiegle. \u201eNie mam poj\u0119cia, ale brzmi m\u0105drze, prawda?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan roze\u015bmia\u0142 si\u0119, odpychaj\u0105c dziwne uczucie, kt\u00f3re go dr\u0119czy\u0142o. Wszystko b\u0119dzie dobrze. Annabeth by\u0142a racjonaln\u0105 kobiet\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W tym czasie Annabeth by\u0142a w sklepie, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 p\u00f3\u0142kom i uwa\u017cnie analizuj\u0105c metki z cenami. Wcze\u015bniej zape\u0142ni\u0142aby w\u00f3zek zakupami dla ca\u0142ej rodziny \u2013 zapasami na ca\u0142y tydzie\u0144. Dzi\u015b w jej ma\u0142ym koszyku znajdowa\u0142y si\u0119 tylko jogurt, ser, chleb i pier\u015b z kurczaka. Nawet nie spojrza\u0142a na ulubiony filet z ryby Levana.<\/p>\n\n\n\n
Wiecz\u00f3r min\u0105\u0142 wyj\u0105tkowo spokojnie. W domu Annabeth szybko upiek\u0142a pier\u015b z kurczaka z warzywami, zjad\u0142a obiad, umy\u0142a naczynia, w\u0142\u0105czy\u0142a pralk\u0119 i wygodnie rozsiad\u0142a si\u0119 na kanapie z tabletem. Mia\u0142a do obejrzenia trzy seriale, kt\u00f3re ci\u0105gle odk\u0142ada\u0142a, bo nie mia\u0142a czasu. Jej telefon zawibrowa\u0142, gdy przysz\u0142a wiadomo\u015b\u0107 od\u2026<\/p>\n\n\n\n
jest u Levana: \u201eB\u0119d\u0119 w domu za p\u00f3\u0142 godziny. Co na obiad?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Annabeth u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i schowa\u0142a telefon, nie odbieraj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
Klucz przekr\u0119ci\u0142 si\u0119 w zamku i Levan wszed\u0142 do mieszkania, zm\u0119czony po ca\u0142ym dniu pracy. Skierowa\u0142 si\u0119 prosto do kuchni, czekaj\u0105c na znajomy zapach obiadu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA tak w og\u00f3le, jestem w domu!\u201d zawo\u0142a\u0142, zdejmuj\u0105c p\u0142aszcz.<\/p>\n\n\n\n
Brak odpowiedzi. Wszed\u0142 do kuchni, ale by\u0142a pusta i czysta, bez \u015bladu jedzenia. Otworzy\u0142 lod\u00f3wk\u0119 \u2013 p\u00f3\u0142ki by\u0142y w po\u0142owie puste: jogurt, ser i kilka warzyw.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAnnabeth!\u201d zawo\u0142a\u0142, id\u0105c w stron\u0119 salonu.<\/p>\n\n\n\n
Jego \u017cona siedzia\u0142a na kanapie, zaj\u0119ta czym\u015b na tablecie, ze s\u0142uchawkami w uszach. Kiedy go zobaczy\u0142a, wyj\u0119\u0142a jedn\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA, cze\u015b\u0107. Jeste\u015b ju\u017c w domu?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, jestem w domu. A obiad?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan rozejrza\u0142 si\u0119, jakby jedzenie mog\u0142o kry\u0107 si\u0119 w salonie.<\/p>\n\n\n\n
Annabeth spojrza\u0142a na niego z lekkim zdziwieniem. \u201eJaki obiad?\u201d zapyta\u0142a. \u201eDa\u0142e\u015b mi na niego pieni\u0105dze? Nie! Wi\u0119c o co chodzi?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan zamar\u0142, nie mog\u0105c uwierzy\u0107 w to, co s\u0142yszy. \u201eM\u00f3wisz serio?\u201d Jego g\u0142os podni\u00f3s\u0142 si\u0119, niemal krzycz\u0105c. \u201eWr\u00f3ci\u0142em do domu po ci\u0119\u017ckim dniu, a ty nawet nie ugotowa\u0142e\u015b?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie da\u0142e\u015b mi pieni\u0119dzy na swoj\u0105 porcj\u0119 obiadu\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Annabeth, zdejmuj\u0105c drug\u0105 s\u0142uchawk\u0119. \u201eM\u00f3wi\u0142e\u015b wczoraj: p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142. Kupi\u0142am sobie jedzenie, za w\u0142asne pieni\u0105dze. Gotowa\u0142am sobie, jad\u0142am. Dok\u0142adnie tak, jak si\u0119 um\u00f3wili\u015bmy\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle\u2026\u201d Levan by\u0142 zaskoczony. \u201eNie o to mi chodzi\u0142o! Chodzi\u0142o mi o wsp\u00f3lne wydatki\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eDok\u0142adnie\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Annabeth, wzruszaj\u0105c ramionami. \u201eWsp\u00f3lne wydatki \u2013 p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142. A obiad jest niezb\u0119dny dla nas obojga, wi\u0119c kupi\u0142am go sobie i sama sobie ugotowa\u0142am\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA teraz co, mam g\u0142odowa\u0107?\u201d zapyta\u0142 Levan, czuj\u0105c narastaj\u0105c\u0105 z\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie, \u017ce nie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a cicho Annabeth. \u201eMo\u017cesz i\u015b\u0107 do sklepu, kupi\u0107 jedzenie i ugotowa\u0107. Albo mo\u017cesz co\u015b zam\u00f3wi\u0107. Masz pieni\u0105dze, prawda?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan spojrza\u0142 na ni\u0105 zmieszany, czuj\u0105c, jak my\u015bli p\u0119dz\u0105 mu w g\u0142owie. \u201eCzy to strajk?\u201d \u2013 zapyta\u0142 w ko\u0144cu. \u201eOdmawiasz wype\u0142niania obowi\u0105zk\u00f3w \u017cony?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Annabeth powoli od\u0142o\u017cy\u0142a tabliczk\u0119 i odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do m\u0119\u017ca. \u201eObowi\u0105zki \u017cony?\u201d \u2013 powt\u00f3rzy\u0142a zimnym g\u0142osem. \u201eWype\u0142nia\u0142am je wiernie a\u017c do wczoraj. Ale wczoraj zaproponowa\u0142e\u015b podzia\u0142 p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142, a potem si\u0119 zastanowi\u0142am: dlaczego jeste\u015b wobec mnie taki niesprawiedliwy?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eMnie?!\u201d Levan sapn\u0105\u0142. \u201eMnie\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak, ciebie\u201d \u2013 przerwa\u0142a Annabeth. \u201eDo tej pory p\u0142aci\u0142am twoimi pieni\u0119dzmi du\u017ce rachunki, a moimi kupowa\u0142am jedzenie i inne rzeczy. Gotowa\u0142am te\u017c, sprz\u0105ta\u0142am i pra\u0142am. Ka\u017cdego wieczoru po pracy. A w weekendy \u2013 generalne porz\u0105dki, gotowanie przez kilka dni, \u017ceby mie\u0107 wi\u0119cej czasu. Pami\u0119tasz zesz\u0142\u0105 niedziel\u0119, kiedy sp\u0119dzi\u0142am trzy godziny w kuchni i kolejne trzy godziny sprz\u0105tania? To sze\u015b\u0107 godzin pracy, prawie ca\u0142y dzie\u0144. W dzie\u0144 wolny.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan zamilk\u0142, pr\u00f3buj\u0105c przetworzy\u0107 wszystko, co us\u0142ysza\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA teraz m\u00f3wisz p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a Annabeth. \u201eDobrze. Ale niech b\u0119dzie p\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142. Nie tylko pieni\u0105dze, ale te\u017c prace domowe. Gotowanie \u2013 na zmian\u0119 albo ka\u017cdy dla siebie. Sprz\u0105tanie \u2013 dzielimy si\u0119. Pranie \u2013 ka\u017cdy dla siebie. Jak ci si\u0119 to podoba?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Levan niezr\u0119cznie przest\u0105pi\u0142 z nogi na nog\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eS\u0142uchaj, ja\u2026 nawet nie wiem, jak w\u0142\u0105czy\u0107 pralk\u0119\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201ePoka\u017c\u0119 ci\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 Annabeth. \u201eTo nic trudnego\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA tak w og\u00f3le, skoro ju\u017c nie gotujesz i nie sprz\u0105tasz, to po co ci\u0119 tu trzymam?\u201d \u2013 wyrzuci\u0142 z siebie Levan, natychmiast \u017ca\u0142uj\u0105c swoich s\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Annabeth d\u0142ugo wpatrywa\u0142a si\u0119 w niego, nie mrugaj\u0105c. Potem powoli wsta\u0142a z kanapy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eA utrzymanie rodziny to m\u0119ska robota\u201d \u2013 powiedzia\u0142a cicho. \u201eAle nigdy ci\u0119 nie pyta\u0142am, dlaczego ci\u0119 powstrzymuj\u0119, mimo \u017ce nigdy nie by\u0142e\u015b w tym dobry, bo ja te\u017c musia\u0142em pracowa\u0107. A teraz rezygnujesz ze swoich m\u0119skich obowi\u0105zk\u00f3w\u201d. Przechyli\u0142 g\u0142ow\u0119. \u201eAle widzisz, nie zadaj\u0119 tego pytania. Bo jeste\u015bmy rodzin\u0105. A przynajmniej tak mi si\u0119 wydawa\u0142o\u201d.<\/p>\n\n\n\n
W pomieszczeniu zapad\u0142a ci\u0119\u017cka cisza. Levan wbi\u0142 wzrok w pod\u0142og\u0119, czuj\u0105c, jak jego \u201esprawiedliwy\u201d gniew zmienia si\u0119 w wstyd. Annabeth sta\u0142a wyprostowana, z odchylonymi do ty\u0142u ramionami, czekaj\u0105c na odpowied\u017a.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzepraszam\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w ko\u0144cu. \u201ePrzesadzi\u0142am. Wr\u00f3\u0107my do tego, co by\u0142o, dobrze?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Spodziewa\u0142 si\u0119, \u017ce Annabeth b\u0119dzie szcz\u0119\u015bliwa, przytuli go i p\u00f3jdzie zrobi\u0107 obiad. Ale ona tylko pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego mia\u0142bym to zrobi\u0107?\u201d zapyta\u0142 szczerze. \u201eUgotowa\u0142bym ci jedzenie, wyprasowa\u0142 koszule, pozmywa\u0142 naczynia. Ale teraz ju\u017c zjad\u0142em, zrobi\u0142em wszystko i chcia\u0142em obejrze\u0107 nowy odcinek. W\u0142a\u015bciwie, tak jest mi jeszcze wygodniej\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Po tych s\u0142owach odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 z powrotem na kanap\u0119, za\u0142o\u017cy\u0142a s\u0142uchawki i wr\u00f3ci\u0142a do ogl\u0105dania serialu, zostawiaj\u0105c Levana stoj\u0105cego z szeroko otwartymi ustami.<\/p>\n\n\n\n
To dzie\u0142o jest inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale zosta\u0142o sfabularyzowane dla cel\u00f3w tw\u00f3rczych. Imiona, postacie i szczeg\u00f3\u0142y zosta\u0142y zmienione w celu ochrony prywatno\u015bci i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobie\u0144stwo do prawdziwych os\u00f3b, \u017cywych lub zmar\u0142ych, lub do prawdziwych wydarze\u0144 jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.<\/p>\n\n\n\n
Autor i wydawca nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za<\/p>\n\n\n\n
Nie ponosimy odpowiedzialno\u015bci za dok\u0142adno\u015b\u0107 wydarze\u0144 ani spos\u00f3b przedstawienia postaci i nie ponosimy odpowiedzialno\u015bci za jakiekolwiek b\u0142\u0119dne interpretacje. Niniejsza historia jest udost\u0119pniana \u201etak jak jest\u201d, a wszelkie wyra\u017cone w niej opinie s\u0105 opiniami postaci i nie odzwierciedlaj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w autora ani wydawcy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Twarz Levana poczerwienia\u0142a, czuj\u0105c narastaj\u0105cy gniew. \u201eI co mam teraz zrobi\u0107? Zg\u0142odnie\u0107?\u201d \u201eOczywi\u015bcie, \u017ce nie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a spokojnie Annabeth. \u201eMo\u017cesz i\u015b\u0107 do sklepu, kupi\u0107 jedzenie i ugotowa\u0107. Albo mo\u017cesz co\u015b zam\u00f3wi\u0107. Masz pieni\u0105dze, prawda?\u201d \u201eTo jaki\u015b strajk?\u201d \u2013 zapyta\u0142 w ko\u0144cu, a w jego g\u0142osie s\u0142ycha\u0107 by\u0142o frustracj\u0119. \u201eOdmawiasz wype\u0142niania obowi\u0105zk\u00f3w \u017cony?\u201d Cierpliwo\u015b\u0107 Annabeth si\u0119 … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-8507","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8507","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8507"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8507\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8508,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8507\/revisions\/8508"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8507"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8507"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8507"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}