Widzia\u0142em, jak moja 67-letnia s\u0105siadka, pani Cartwright, upad\u0142a podczas desperackiego kopania w ogrodzie, wi\u0119c pobieg\u0142em jej na pomoc. Nie by\u0142am przygotowana na odkrycie zakopanej drewnianej skrzynki, kt\u00f3ra zmieni\u0142aby wszystko.<\/p>\n\n\n\n
Po drugiej stronie ulicy pani Cartwright, moja starsza s\u0105siadka, by\u0142a na podw\u00f3rzu.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a drobn\u0105 kobiet\u0105 o delikatnym u\u015bmiechu. Nawet w wieku sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu siedmiu lat emanowa\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 energi\u0105, chocia\u017c wiedzia\u0142em, \u017ce jego zdrowie jest kruche.<\/p>\n\n\n\n
Dzi\u015b kop. Z moc\u0105. Jej chude ramiona wbija\u0142y \u0142opat\u0119 w ziemi\u0119, a jej bluzka by\u0142a poplamiona potem. To nie wydawa\u0142o si\u0119 w porz\u0105dku.<\/p>\n\n\n\n
Otworzy\u0142em okno i zawo\u0142a\u0142em: \u201ePani Cartwright! Wszystko w porz\u0105dku?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Kopa\u0142 dalej, jakby mnie w og\u00f3le nie s\u0142ysza\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Potrzebujesz pomocy? Spr\u00f3bowa\u0142em jeszcze raz, mocniej.<\/p>\n\n\n\n
Nadal nie ma odpowiedzi.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce by\u0142o w porz\u0105dku? Ju\u017c mia\u0142em zamkn\u0105\u0107 okno, gdy nagle si\u0119 zatrzyma\u0142, wypu\u015bci\u0142 \u0142opat\u0119 z r\u0119ki i uni\u00f3s\u0142 r\u0119ce w g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n
“Wreszcie!” \u2013 krzykn\u0105\u0142. Potem niczym lalka, kt\u00f3rej odci\u0119to sznurki, upad\u0142a na ziemi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePani Cartwright!\u201d Wybieg\u0142em na dw\u00f3r i pobieg\u0142em na jej podw\u00f3rko.<\/p>\n\n\n\n
Jej szczup\u0142e cia\u0142o le\u017ca\u0142o obok do\u0142u, z jedn\u0105 r\u0119k\u0105 opart\u0105 na kraw\u0119dzi. Delikatnie potrz\u0105sn\u0105\u0142em jego ramieniem.<\/p>\n\n\n\n
Nie poruszy\u0142 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Serce bi\u0142o mi mocno, gdy sprawdza\u0142am jego puls. By\u0142o s\u0142abe, ale obecne. Dzi\u0119ki Bogu. Pochyli\u0142am si\u0119 bli\u017cej, ws\u0142uchuj\u0105c si\u0119 w jego oddech. Powolny i p\u0142ytki, ale sta\u0142y. Poczu\u0142am ogromn\u0105 ulg\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Poczekaj chwil\u0119 \u2013 mrukn\u0119\u0142am, nie b\u0119d\u0105c pewna, czy mnie us\u0142ysza\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy uk\u0142ada\u0142em jego g\u0142ow\u0119 tak, aby m\u00f3g\u0142 lepiej oddycha\u0107, co\u015b przyku\u0142o moj\u0105 uwag\u0119. W wykopanym przez niego dole troch\u0119 drewna lekko wyp\u0142ywa\u0142o na powierzchni\u0119. Pude\u0142ko?<\/p>\n\n\n\n
zawaha\u0142em si\u0119. Priorytetem by\u0142o jej pom\u00f3c. Ale pude\u0142ko wydawa\u0142o si\u0119 \u015bwieci\u0107 s\u0142abo, przyci\u0105gaj\u0105c moj\u0105 uwag\u0119 jak magnes.<\/p>\n\n\n\n
“Czego Pan szuka?” – szepn\u0105\u0142em, patrz\u0105c czasem na ni\u0105, czasem na d\u00f3\u0142. Ciekawo\u015b\u0107 zwyci\u0119\u017cy\u0142a. Wyci\u0105gn\u0105\u0142em r\u0119k\u0119 i wyci\u0105gn\u0105\u0142em pude\u0142ko. Okaza\u0142o si\u0119 zaskakuj\u0105co \u0142atwe.<\/p>\n\n\n\n
Drewno by\u0142o stare, ale nienaruszone, a pokrywa skrzypia\u0142a, kiedy j\u0105 podnosi\u0142em. Wewn\u0105trz znajdowa\u0142y si\u0119 stosy list\u00f3w przewi\u0105zanych wyblak\u0142ym sznurkiem. Obok le\u017ca\u0142y po\u017c\u00f3\u0142k\u0142e fotografie i zapiecz\u0119towana koperta.<\/p>\n\n\n\n
“Co\u2026?” M\u00f3j g\u0142os zamar\u0142, gdy wyci\u0105ga\u0142em jedno ze zdj\u0119\u0107. Ukazywa\u0142o m\u0142od\u0105 pani\u0105 Cartwright u\u015bmiechaj\u0105c\u0105 si\u0119 obok m\u0119\u017cczyzny w mundurze. Jej m\u0105\u017c?<\/p>\n\n\n\n
By\u0142em oszo\u0142omiony. Listy wygl\u0105da\u0142y na bardzo stare, ale by\u0142y wyj\u0105tkowo dobrze zachowane. Jaka historia si\u0119 tam kry\u0142a?<\/p>\n\n\n\n
Kiedy zacz\u0105\u0142em przegl\u0105da\u0107 zawarto\u015b\u0107, wzdrygn\u0105\u0142em si\u0119 przez ciche westchnienie.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Pani Cartwright? \u2013 zapyta\u0142em, upuszczaj\u0105c zdj\u0119cie. Jego powieki zatrzepota\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMmm\u2026 gdzie\u2026?\u201d jego g\u0142os by\u0142 ochryp\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Zemdla\u0142e\u015b \u2013 powiedzia\u0142em cicho, podchodz\u0105c bli\u017cej. \u201eNie ruszaj si\u0119. Zawo\u0142am pomoc\u201d.<\/p>\n\n\n\n
“Nie!” Jego d\u0142o\u0144 nagle si\u0119 podnios\u0142a i chwyci\u0142a moje rami\u0119 z zaskakuj\u0105c\u0105 si\u0142\u0105. \u2013 Pude\u0142ko. To\u2026 \u2013 Zakaszla\u0142, pr\u00f3buj\u0105c wsta\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ona tu jest \u2013 powiedzia\u0142em, wskazuj\u0105c na ni\u0105. \u2013 Ale musisz odpocz\u0105\u0107. Prosz\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Nie s\u0142ucha\u0142 mnie. Jego oczy by\u0142y szeroko otwarte, gdy si\u0119gn\u0105\u0142 po pude\u0142ko. Da\u0142em mu to. Chwyci\u0142 go jak co\u015b bezcennego, jego dr\u017c\u0105ce palce pie\u015bci\u0142y drewno.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSze\u015b\u0107dziesi\u0105t lat\u201d \u2013 szepn\u0119\u0142a, a \u0142zy sp\u0142yn\u0119\u0142y po jej pomarszczonych policzkach.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Sze\u015b\u0107dziesi\u0105t lat? Zapyta\u0142em zdziwiony.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 M\u00f3j m\u0105\u017c \u2013 zacz\u0119\u0142a dr\u017c\u0105cym g\u0142osem. \u201eZakopa\u0142 to, zanim wyjecha\u0142 na wojn\u0119. Powiedzia\u0142, \u017ce to\u2026 spos\u00f3b na utrzymanie swoich marze\u0144 przy \u017cyciu. Kaza\u0142 mi tego poszuka\u0107\u2026 je\u015bli nie wr\u00f3ci\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Zamruga\u0142em, oniemia\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNigdy nie wr\u00f3ci\u0142\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a. \u201eI szuka\u0142em, Panie, jak szuka\u0142em. Ale nie mog\u0142em jej znale\u017a\u0107. My\u015bla\u0142em, \u017ce przepad\u0142a na zawsze\u201d.<\/p>\n\n\n\n
G\u0142os mu si\u0119 za\u0142ama\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eAle znowu zacz\u0105\u0142em o nim \u015bni\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142 z zagubionym wyrazem twarzy. \u201ePowiedzia\u0142 mi: \u00abPod drzewem, go\u0142\u0105bku m\u00f3j\u00bb. Tak mnie zwyk\u0142 nazywa\u0107.\u201d Roze\u015bmia\u0142 si\u0119 lekko, cho\u0107 \u0142zy nie przestawa\u0142y p\u0142yn\u0105\u0107. \u201eNa pocz\u0105tku w to nie wierzy\u0142em. To tylko sen, powtarza\u0142em sobie. Ale co\u015b\u2026 co\u015b kaza\u0142o mi kopa\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 I znalaz\u0142e\u015b j\u0105 \u2013 powiedzia\u0142em cicho.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Dzi\u0119kuj\u0119 \u2013 odpowiedzia\u0142, patrz\u0105c mi w oczy. \u2013 Sam bym nie da\u0142 rady.<\/p>\n\n\n\n
Nie wiedzia\u0142em, co powiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo jest w listach?\u201d W ko\u0144cu zapyta\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszystko\u201d \u2013 szepn\u0105\u0142, a jego r\u0119ce si\u0119 trz\u0119s\u0142y. \u2013 Wszystko, czego nie m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Si\u0119gn\u0105\u0142 po kopert\u0119, jego palce lekko dotkn\u0119\u0142y piecz\u0119ci.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePom\u00f3\u017c mi je otworzy\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142, patrz\u0105c mi w oczy z niewypowiedzian\u0105 wdzi\u0119czno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Wyj\u0105\u0142 list, ostro\u017cnie rozk\u0142adaj\u0105c cienki papier.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Czy mog\u0119 to przeczyta\u0107? \u2013 zapyta\u0142em delikatnie.<\/p>\n\n\n\n
Skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 i poda\u0142 mi go.<\/p>\n\n\n\n
Wyprostowa\u0142em g\u0142os i zacz\u0105\u0142em:<\/p>\n\n\n\n
\u201eDroga rodzino,<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli to czytasz, oznacza to, \u017ce moja go\u0142\u0119bica znalaz\u0142a to, co zostawi\u0142em. Przede wszystkim wiedzcie, \u017ce kocha\u0142em Was wszystkich, nawet tych, kt\u00f3rych nie dane mi by\u0142o pozna\u0107. \u015awiat p\u0119dzi szybko, a my zapominamy, co jest naprawd\u0119 wa\u017cne. Ale mi\u0142o\u015b\u0107 \u2013 mi\u0142o\u015b\u0107 zawsze pozostaje. Dbajcie o siebie nawzajem. Wybaczaj, nawet je\u015bli jest to trudne. I nie pozw\u00f3l, aby czas lub odleg\u0142o\u015b\u0107 zamieni\u0142y Ci\u0119 w obcych.<\/p>\n\n\n\n
W tej kopercie zostawi\u0142em medalion. Ruthie wie, co to znaczy. Przeka\u017c to jako przypomnienie: niezale\u017cnie od tego, co przyniesie \u017cycie, trzymajcie si\u0119 blisko siebie. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest tym, co pozostaje<\/p>\n\n\n\n
nas.<\/p>\n\n\n\n
ca\u0142ym sercem,<\/p>\n\n\n\n
Tw\u00f3j ojciec i, miejmy nadziej\u0119, dziadek.<\/p>\n\n\n\n
Opu\u015bci\u0142em list i spojrza\u0142em na pani\u0105 Cartwright. \u0141zy p\u0142yn\u0119\u0142y jej po policzkach, gdy ostro\u017cnie wyjmowa\u0142a z koperty ma\u0142y, delikatny medalion. Otworzy\u0142a je, ukazuj\u0105c male\u0144kie zdj\u0119cie jej i jej m\u0119\u017ca, oboje u\u015bmiechni\u0119ci \u2013 uchwycone w idealnym, ponadczasowym momencie. Medalion b\u0142yszcza\u0142 delikatnie w \u015bwietle s\u0142o\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZawsze m\u00f3wi\u0142, \u017ce to przetrwa nas oboje\u201d \u2013 mrukn\u0105\u0142 g\u0142osem ci\u0119\u017ckim od emocji. \u2013 I oto on, teraz.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To cudownie \u2013 powiedzia\u0142em cicho.<\/p>\n\n\n\n
Obraca\u0142a go w d\u0142oniach, zatopiona we wspomnieniach. \u2013 Powiniene\u015b to mie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Spojrza\u0142em w g\u00f3r\u0119, zaskoczony. \u201eJak? Nie, pani Cartwright, to\u2026 nale\u017cy do pani rodziny.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTeraz jeste\u015b tego cz\u0119\u015bci\u0105\u201d \u2013 powiedzia\u0142a stanowczo, jej g\u0142os by\u0142 stanowczy, pomimo kryj\u0105cych si\u0119 za nim emocji. \u201eRobert wierzy\u0142, \u017ce nie bez powodu wszystko wydarzy\u0142o si\u0119 we w\u0142a\u015bciwym czasie. My\u015bl\u0119, \u017ce chcia\u0142by, \u017ceby\u015b to zatrzyma\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Zawaha\u0142em si\u0119, ale prawda w jej oczach nie pozostawia\u0142a miejsca na w\u0105tpliwo\u015bci. Wyci\u0105gn\u0105\u0142em r\u0119k\u0119 i przyj\u0105\u0142em medalion, zaskoczony ciep\u0142em, jakie wydziela\u0142. \u2013 Zaopiekuj\u0119 si\u0119 nim \u2013 obieca\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
U\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 do mnie szczerze. \u2013 Wiem, \u017ce to zrobisz.<\/p>\n\n\n\n
W nast\u0119pnych dniach pani Cartwright i ja godzinami czytali\u015bmy te listy. W ka\u017cdym z nich wida\u0107 niezachwian\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 m\u0119\u017ca, wojenn\u0105 odwag\u0119 i nadziej\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePisa\u0142 o wszystkim\u201d \u2013 powiedzia\u0142 mi pewnego wieczoru. \u201eJak bardzo t\u0119skni\u0142 za mn\u0105, za swoimi marzeniami o powrocie do domu\u2026 ale przede wszystkim chcia\u0142, aby nasza rodzina pozosta\u0142a razem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Widzia\u0142em, jak g\u0142\u0119boko poruszy\u0142y j\u0105 te s\u0142owa. \u2013 Czy rozwa\u017ca\u0142e\u015b podzielenie si\u0119 nimi z rodzin\u0105? \u2013 zapyta\u0142em delikatnie.<\/p>\n\n\n\n
Zawaha\u0142 si\u0119. \u201ePrzez lata prawie nie rozmawiali\u015bmy. Po \u015bmierci Roberta\u2026 oddalili\u015bmy si\u0119 od siebie. By\u0142y argumenty. Przepraszam.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo nie musi tak pozosta\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142em. \u201eMo\u017ce te listy zjednocz\u0105 rodzin\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Nie odpowiedzia\u0142a od razu, ale widzia\u0142em, \u017ce ta my\u015bl zakorzeni\u0142a si\u0119 w jej sercu.<\/p>\n\n\n\n
Dwa tygodnie p\u00f3\u017aniej zaprosi\u0142 rodzin\u0119 na spotkanie. Bior\u0105c pod uwag\u0119 jej stan zdrowia, potrzebowa\u0142a pomocy w przygotowaniu wszystkiego, a ja ch\u0119tnie pomog\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy nadszed\u0142 dzie\u0144, w jej salonie by\u0142o ciep\u0142o i zach\u0119caj\u0105co. Listy zosta\u0142y starannie u\u0142o\u017cone na stole, razem ze zdj\u0119ciami rodzinnymi i medalionem.<\/p>\n\n\n\n
Jej dzieci i wnuki stopniowo przybywa\u0142y, wymieniaj\u0105c niezr\u0119czne pozdrowienia. Kiedy jednak wszyscy zaj\u0119li swoje miejsca, pani Cartwright wsta\u0142a, wspieraj\u0105c jej w\u0105t\u0142e cia\u0142o siln\u0105 determinacj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTe listy\u201d \u2013 zacz\u0119\u0142a mi\u0119kkim, ale stanowczym g\u0142osem \u2013 \u201epochodz\u0105 od twojego dziadka. Napisa\u0142 je w czasie wojny i zakopa\u0142, aby\u015bmy je odnale\u017ali. S\u0105 dla niego przypomnieniem tego, co naprawd\u0119 wa\u017cne.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Jej najstarszy syn wzi\u0105\u0142 list i zacz\u0105\u0142 czyta\u0107. W pokoju zapad\u0142a cisza, gdy naros\u0142y emocje \u2013 \u0142zy, \u015bmiech, cicha refleksja.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePami\u0119tam t\u0119 histori\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a wnuczka, trzymaj\u0105c zdj\u0119cie. \u201eBabcia opowiada\u0142a mi o tym dniu!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Twarz pani Cartwright rozja\u015bni\u0142a si\u0119, gdy jej rodzina zacz\u0119\u0142a na nowo nawi\u0105zywa\u0107 kontakty dzi\u0119ki wsp\u00f3lnym wspomnieniom. Medalion przechodzi\u0142 z r\u0105k do r\u0105k, a ka\u017cde z nich zatrzymywa\u0142o si\u0119 na chwil\u0119, aby podziwia\u0107 znajduj\u0105c\u0105 si\u0119 w \u015brodku fotografi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDziadek chcia\u0142, \u017ceby\u015bmy zatrzymali go w rodzinie\u201d \u2013 powiedzia\u0142a, gdy najm\u0142odszy prawnuk ogl\u0105da\u0142 medalion. \u201eAby przypomnie\u0107 nam, aby\u015bmy zawsze byli blisko\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Gdy wiecz\u00f3r dobiega\u0142 ko\u0144ca, nikt nie spieszy\u0142 si\u0119 z wychodzeniem. Krewni, niegdy\u015b odlegli, rozmawiali i \u015bmiali si\u0119, jakby nigdy ich nie rozdzielano. Pani Cartwright u\u015bcisn\u0119\u0142a mi d\u0142o\u0144, a jej oczy b\u0142yszcza\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Sta\u0142o si\u0119 to przez ciebie \u2013 powiedzia\u0142 cicho.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142em. \u201eTo by\u0142 Robert. I ty.<\/p>\n\n\n\n
U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do mnie i widzia\u0142em, ile to dla niej znaczy\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3\u017aniej, gdy wraca\u0142em do domu z medalionem w d\u0142oni, poczu\u0142em go inaczej \u2013 nie by\u0142 ci\u0119\u017cki, ale pe\u0142en znaczenia. Symbol mi\u0142o\u015bci i zjednoczonej rodziny.<\/p>\n\n\n\n
To, co zacz\u0119\u0142o si\u0119 jako zwyk\u0142y dzie\u0144, zamieni\u0142o si\u0119 w niezapomnian\u0105 chwil\u0119. Nauczy\u0142am si\u0119, \u017ce nawet najmniejszy gest \u2013 pomoc komu\u015b, wys\u0142uchanie \u2013 mo\u017ce zmieni\u0107 wszystko.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy spojrza\u0142am wstecz na dom pani Cartwright, promieniuj\u0105cy ciep\u0142em i \u015bmiechem, wiedzia\u0142am, \u017ce przes\u0142anie jej m\u0119\u017ca b\u0119dzie nadal \u017cywe \u2013 kontynuowane przez tych, kt\u00f3rych kocha.<\/p>\n\n\n\n
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i lud\u017ami, ale zosta\u0142a fabularyzowana w celach tw\u00f3rczych. Imiona, postacie i szczeg\u00f3\u0142y zosta\u0142y zmienione, aby chroni\u0107 prywatno\u015b\u0107 i ulepszy\u0107 narracj\u0119. Wszelkie podobie\u0144stwo do os\u00f3b rzeczywistych, \u017cyj\u0105cych lub zmar\u0142ych, lub do rzeczywistych wydarze\u0144 jest ca\u0142kowicie przypadkowe i nie jest zamierzone przez autora.<\/p>\n\n\n\n
Autor i wydawca nie ponosz\u0105 \u017cadnej odpowiedzialno\u015bci za prawdziwo\u015b\u0107 wydarze\u0144 i spos\u00f3b przedstawienia bohater\u00f3w oraz nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za jakiekolwiek b\u0142\u0119dne interpretacje. Ta historia jest dostarczana w stanie \u201etakim, jakim jest\u201d, a wszelkie wyra\u017cone opinie s\u0105 opiniami bohater\u00f3w i nie odzwierciedlaj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w autor lub wydawca.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Widzia\u0142em, jak moja 67-letnia s\u0105siadka, pani Cartwright, upad\u0142a podczas desperackiego kopania w ogrodzie, wi\u0119c pobieg\u0142em jej na pomoc. Nie by\u0142am przygotowana na odkrycie zakopanej drewnianej skrzynki, kt\u00f3ra zmieni\u0142aby wszystko. Po drugiej stronie ulicy pani Cartwright, moja starsza s\u0105siadka, by\u0142a na podw\u00f3rzu. By\u0142a drobn\u0105 kobiet\u0105 o delikatnym u\u015bmiechu. Nawet w wieku sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu siedmiu lat emanowa\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-8637","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8637","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8637"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8637\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8638,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8637\/revisions\/8638"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8637"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8637"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8637"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}