Maia pozosta\u0142a nieruchoma, z oczami utkwionymi w bliznach na sk\u00f3rze ksi\u0119cia. Pytania roi\u0142y si\u0119 w jej umy\u015ble niczym stado przera\u017conych ptak\u00f3w. Jak nast\u0119pca tronu, chroniony przed ci\u0119\u017ck\u0105 prac\u0105 i niebezpiecze\u0144stwem, m\u00f3g\u0142 nosi\u0107 takie rany na ciele?<\/p>\n\n\n\n
Aron zauwa\u017cy\u0142 jej spojrzenie i jego twarz pociemnia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie patrz!\u201d powiedzia\u0142 szorstkim g\u0142osem, ale zdradzi\u0142o go lekkie dr\u017cenie d\u0142oni.<\/p>\n\n\n\n
Maia natychmiast spu\u015bci\u0142a g\u0142ow\u0119, ale nie mog\u0142a pozby\u0107 si\u0119 obrazu blizn. Ka\u017cde naci\u0119cie zdawa\u0142o si\u0119 opowiada\u0107 histori\u0119. Ksi\u0105\u017c\u0119, o kt\u00f3rym wszyscy wiedzieli, \u017ce jest okrutny i nieub\u0142agany, w rzeczywisto\u015bci skrywa\u0142 b\u00f3l, kt\u00f3rego \u015bwiat nie m\u00f3g\u0142 zobaczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Cisza w pokoju sta\u0142a si\u0119 przyt\u0142aczaj\u0105ca. Spok\u00f3j zak\u0142\u00f3ca\u0142 jedynie odg\u0142os wody kapi\u0105cej z fontanny. Powolnymi ruchami Maja zamoczy\u0142a szmatk\u0119 w gor\u0105cej wodzie i z delikatno\u015bci\u0105, kt\u00f3rej nawet ona sama nie dostrzega\u0142a, dotkn\u0119\u0142a plec\u00f3w ksi\u0119cia. Wzdrygn\u0105\u0142 si\u0119 jak dziecko uderzone zbyt wiele razy.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie b\u00f3j si\u0119 \u2014 powiedzia\u0142a Maja szeptem, jakby jej g\u0142os m\u00f3g\u0142 ukoi\u0107 te rany.<\/p>\n\n\n\n
Niespodziewanym gestem Aron odwr\u00f3ci\u0142 g\u0142ow\u0119 w jej stron\u0119. Jego spojrzenie, po raz pierwszy, nie by\u0142o ju\u017c lodowate. W jego oczach malowa\u0142 si\u0119 g\u0142\u0119boki b\u00f3l, ale i zdziwienie, \u017ce niewolnica o\u015bmiela si\u0119 do niego przemawia\u0107 inaczej ni\u017c przez uk\u0142on.<\/p>\n\n\n\n
Maja kontynuowa\u0142a prac\u0119, delikatnie myj\u0105c jego sk\u00f3r\u0119, uwa\u017caj\u0105c, by nie dotkn\u0105\u0107 bardziej wra\u017cliwych blizn. Z up\u0142ywem minut atmosfera mi\u0119dzy nimi si\u0119 zmienia\u0142a. Ksi\u0105\u017c\u0119 nie wydawa\u0142 si\u0119 ju\u017c zimnym panem pa\u0142acu, lecz cz\u0142owiekiem d\u017awigaj\u0105cym niewidzialny ci\u0119\u017car.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 B\u0119dziesz si\u0119 \u015bmia\u0142, je\u015bli powiem ci prawd\u0119 \u2014 powiedzia\u0142 nagle cicho.<\/p>\n\n\n\n
Maja lekko pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie jestem tu po to, by si\u0119 \u015bmia\u0107, jestem tu, by s\u0142ucha\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
A potem, niczym tama p\u0119kaj\u0105ca pod ci\u0119\u017carem wody, ksi\u0105\u017c\u0119 zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107. Opowiedzia\u0142 histori\u0119 o tym, jak jako dziecko zosta\u0142 potajemnie wys\u0142any na szkolenie do grupy wojownik\u00f3w z kr\u00f3lestwa. Jego ojciec, kr\u00f3l, pragn\u0105\u0142 silnego nast\u0119pcy tronu, kt\u00f3ry nie zna\u0142by s\u0142abo\u015bci. Przez lata by\u0142 ch\u0142ostany, rzucany na bitwy, bity mieczami i w\u0142\u00f3czniami, by go zahartowa\u0107. Blizny by\u0142y dowodem okrucie\u0144stwa ukrytego przed oczami dworu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWszyscy my\u015bl\u0105, \u017ce jestem arogancki, bo tak chc\u0119\u201d \u2013 wyszepta\u0142. Prawda jest taka, \u017ce \u200b\u200bmoja duma to jedyna tarcza, jak\u0105 mam. Je\u015bli j\u0105 zawiod\u0119, zawal\u0119 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Maia poczu\u0142a, jak \u015bciska si\u0119 jej serce. W tym momencie nie widzia\u0142a ju\u017c przed sob\u0105 ksi\u0119cia, lecz m\u0142odego m\u0119\u017cczyzn\u0119 rozdartego samotno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 W mojej wiosce \u2014 powiedzia\u0142a cicho \u2014 dziadkowie mawiali, \u017ce \u201egdzie rana, tam lekarstwo\u201d. Mo\u017ce nie dla cia\u0142a, ale z pewno\u015bci\u0105 dla duszy.<\/p>\n\n\n\n
Aron patrzy\u0142 na ni\u0105 d\u0142ugo, jakby pr\u00f3bowa\u0142 zrozumie\u0107, jak niewolnik mo\u017ce wypowiada\u0107 s\u0142owa cenniejsze ni\u017c jakakolwiek rada kr\u00f3lewskich doradc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Tej nocy k\u0105piel nie by\u0142a ju\u017c zwyk\u0142ym dworskim rytua\u0142em. By\u0142a milcz\u0105c\u0105 spowiedzi\u0105, w kt\u00f3rej dwie dusze z r\u00f3\u017cnych \u015bwiat\u00f3w odkry\u0142y, \u017ce b\u00f3l i nadzieja mog\u0105 je po\u0142\u0105czy\u0107. Maja obmy\u0142a jego cia\u0142o, a on, nie zdaj\u0105c sobie z tego sprawy, pozostawi\u0142 swoj\u0105 dusz\u0119 oczyszczon\u0105 z przyt\u0142aczaj\u0105cej ciszy, kt\u00f3ra towarzyszy\u0142a mu przez lata.<\/p>\n\n\n\n
W kolejnych dniach Maja by\u0142a nadal wzywana do komnat ksi\u0119cia. Nie dlatego, \u017ce potrzebowa\u0142 niewolnika, ale dlatego, \u017ce znalaz\u0142 w niej jedynego m\u0119\u017cczyzn\u0119, kt\u00f3ry widzia\u0142 w nim cz\u0142owieka, a nie dziedzica.<\/p>\n\n\n\n
Na pocz\u0105tku dworzanie szeptali po k\u0105tach. Niewolnik i ksi\u0105\u017c\u0119? To by\u0142o nie do pomy\u015blenia. Ale Aron ju\u017c si\u0119 nie ukrywa\u0142. Przed \u015bwiatem trzyma\u0142 w ukryciu swoj\u0105 zbroj\u0119 dumy. Za zamkni\u0119tymi drzwiami pozwoli\u0142 jednak Mai zobaczy\u0107, kim naprawd\u0119 jest.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego wieczoru, podczas do\u017cynek, gdy ca\u0142y lud zebra\u0142 si\u0119 na dziedzi\u0144cu pa\u0142acu, Aron zst\u0105pi\u0142 z tronu i ku zdumieniu wszystkich wyci\u0105gn\u0105\u0142 r\u0119k\u0119 do Mai.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKr\u00f3lestwo mia\u0142o ju\u017c do\u015b\u0107 w\u0142adc\u00f3w, kt\u00f3rzy rz\u0105dzili ze strachem i arogancj\u0105\u201d \u2013 powiedzia\u0142 bez ogr\u00f3dek. \u201eOd dzi\u015b chc\u0119, \u017ceby u mego boku by\u0142 kto\u015b, kto zna si\u0119 na tym, co trudne, kto\u015b, kto cierpia\u0142, ale si\u0119 po\u017cegna\u0142\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u015awiat ucich\u0142. Potem, powoli, szmer ludzi przerodzi\u0142 si\u0119 w wiwaty.<\/p>\n\n\n\n
Maia, ze \u0142zami sp\u0142ywaj\u0105cymi po policzkach, poczu\u0142a, \u017ce \u200b\u200bta chwila nie jest tylko dla niej, ale dla wszystkich, kt\u00f3rych kiedykolwiek zmia\u017cd\u017cy\u0142a niesprawiedliwo\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
I tak w pa\u0142acu, gdzie niegdy\u015b rozbrzmiewa\u0142y jedynie zimne rozkazy, zacz\u0119\u0142a kie\u0142kowa\u0107 nowa nadzieja.<\/p>\n\n\n\n
Bo czasami nawet najg\u0142\u0119bsza rana goi si\u0119 gestem cz\u0142owiecze\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n
Niniejsze dzie\u0142o jest inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale zosta\u0142o sfabularyzowane dla cel\u00f3w tw\u00f3rczych. Imiona, postacie i szczeg\u00f3\u0142y zosta\u0142y zmienione w celu ochrony prywatno\u015bci i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobie\u0144stwo do prawdziwych os\u00f3b, \u017cyj\u0105cych lub zmar\u0142ych, lub do prawdziwych wydarze\u0144 jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.<\/p>\n\n\n\n
Autor i wydawca nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za dok\u0142adno\u015b\u0107 wydarze\u0144 ani spos\u00f3b przedstawienia postaci, a tak\u017ce nie ponosz\u0105 odpowiedzialno\u015bci za jakiekolwiek b\u0142\u0119dne interpretacje. Niniejsza historia jest udost\u0119pniana \u201etak jak jest\u201d, a wszelkie wyra\u017cone opinie s\u0105 opiniami postaci i nie odzwierciedlaj\u0105 pogl\u0105d\u00f3w autora ani wydawcy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Maia pozosta\u0142a nieruchoma, z oczami utkwionymi w bliznach na sk\u00f3rze ksi\u0119cia. Pytania roi\u0142y si\u0119 w jej umy\u015ble niczym stado przera\u017conych ptak\u00f3w. Jak nast\u0119pca tronu, chroniony przed ci\u0119\u017ck\u0105 prac\u0105 i niebezpiecze\u0144stwem, m\u00f3g\u0142 nosi\u0107 takie rany na ciele? Aron zauwa\u017cy\u0142 jej spojrzenie i jego twarz pociemnia\u0142a. \u201eNie patrz!\u201d powiedzia\u0142 szorstkim g\u0142osem, ale zdradzi\u0142o go lekkie dr\u017cenie d\u0142oni. … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-8839","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8839","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8839"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8839\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8840,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8839\/revisions\/8840"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8839"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8839"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8839"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}