Julia obserwowa\u0142a go, jak przechodzi\u0142 mi\u0119dzy stolikami z tac\u0105 w r\u0119ku. Kenji sta\u0142 nieruchomo, z wyrazem twarzy niemo\u017cliwym do odczytania, ale co\u015b \u2013 cie\u0144 w jego oczach \u2013 sprawia\u0142o, \u017ce zwalnia\u0142a za ka\u017cdym razem, gdy j\u0105 mija\u0142.<\/p>\n\n\n\n
To nie by\u0142a zwyk\u0142a samotno\u015b\u0107 niezr\u0119cznych go\u015bci. To by\u0142o co\u015b innego\u2026 forma b\u0142\u0105dzenia.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy orkiestra zacz\u0119\u0142a gra\u0107 nowe bolero, a \u015bmiech zmiesza\u0142 si\u0119 z brz\u0119kiem kieliszk\u00f3w, Julia si\u0119 zatrzyma\u0142a. Spojrza\u0142a na niego uwa\u017cnie, po czym odstawi\u0142a tac\u0119 na stolik i podesz\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Kenji podni\u00f3s\u0142 wzrok po raz pierwszy od ponad godziny. Jego oczy, zaskakuj\u0105co \u0142agodne po\u015br\u00f3d surowo\u015bci, zamruga\u0142y z konsternacj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Julia lekko przechyli\u0142a g\u0142ow\u0119 i ze skromnym u\u015bmiechem powiedzia\u0142a po japo\u0144sku:<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Sumimasen\u2026 totte mo taikutsu shiteimasu ka?
(Przepraszam\u2026 naprawd\u0119 si\u0119 pan nudzi?)<\/p>\n\n\n\n
Usta m\u0119\u017cczyzny lekko si\u0119 otworzy\u0142y. Wygl\u0105da\u0142o to tak, jakby kto\u015b nagle zasun\u0105\u0142 zas\u0142on\u0119 w ciemnym pokoju. Zaskoczony, a potem wyra\u017anie poruszony.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Eigo mo, supeingo mo, hanasemasen\u2026 (Nie m\u00f3wi\u0119 po angielsku ani hiszpa\u0144sku\u2026) \u2014 mrukn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Daij\u014dbu desu (W porz\u0105dku), odpowiedzia\u0142a Julia. Watashi to hanaseru kara (Mo\u017cesz ze mn\u0105 rozmawia\u0107).<\/p>\n\n\n\n
Nikt na weselu nie zauwa\u017cy\u0142, co si\u0119 dzieje, ale wok\u00f3\u0142 ich sto\u0142u utworzy\u0142a si\u0119 niewidzialna, ciep\u0142a ba\u0144ka, w kt\u00f3rej Kenji po raz pierwszy si\u0119 relaksowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 D\u014dshite koko ni? (Co tu robisz?) \u2014 zapyta\u0142a go ostro\u017cnie.<\/p>\n\n\n\n
Zastanowi\u0142 si\u0119 przez chwil\u0119, po czym powiedzia\u0142:
\u2014 Kazoku no imi\u2026 mada wakaranai. (Znaczenie rodziny\u2026 Nadal tego nie rozumiem).<\/p>\n\n\n\n
Potem u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 ze smutkiem, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142 wi\u0119cej ni\u017c jakakolwiek d\u0142uga historia.<\/p>\n\n\n\n
Julia zrozumia\u0142a. Mo\u017ce dlatego, \u017ce ona te\u017c czego\u015b szuka\u0142a: sensu, kierunku, pretekstu, by nie rezygnowa\u0107 z tego, kim kiedy\u015b by\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Pod wp\u0142ywem impulsu wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Odorimasu ka? (Zata\u0144czymy?)<\/p>\n\n\n\n
Kenji drgn\u0105\u0142, spojrza\u0142 na pod\u0142og\u0119, na swoj\u0105 d\u0142o\u0144, a potem z powrotem na pod\u0142og\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Odoru no wa heta desu\u2026 (Jestem naprawd\u0119 kiepski w ta\u0144cu.)<\/p>\n\n\n\n
Julia za\u015bmia\u0142a si\u0119, cicho i szczerze.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 No to jest nas dwoje.<\/p>\n\n\n\n
I nie daj\u0105c mu czasu na zmian\u0119 zdania, poprowadzi\u0142a go na parkiet. Orkiestra wci\u0105\u017c gra\u0142a idealne bolero, zbyt idealne, ale dla nich stawa\u0142o si\u0119 ono lekkim, przyjaznym rytmem.<\/p>\n\n\n\n
Na pocz\u0105tku Kenji by\u0142 sztywny jak pos\u0105g. Ale Julia prowadzi\u0142a go po prostu, ma\u0142ymi, prawie niewidocznymi krokami. Nikt na nich nie patrzy\u0142, i to doda\u0142o mu odwagi.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Koko\u2026 raku ni shite. (Tutaj\u2026 bardziej rozlu\u017aniony), powiedzia\u0142a mu i delikatnie u\u0142o\u017cy\u0142a jego d\u0142o\u0144 w bardziej rozlu\u017anionej pozycji.<\/p>\n\n\n\n
Po kilku minutach co\u015b si\u0119 zmieni\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce to by\u0142a muzyka, mo\u017ce to, \u017ce kto\u015b przem\u00f3wi\u0142 do niego w jego j\u0119zyku, mo\u017ce spojrzenie Julii \u2013 jasne, bez os\u0105du.<\/p>\n\n\n\n
Kenji zacz\u0105\u0142 si\u0119 u\u015bmiecha\u0107. Najpierw nie\u015bmia\u0142o, potem coraz bardziej naturalnie.<\/p>\n\n\n\n
A potem nieuniknione sta\u0142o si\u0119 w sali pe\u0142nej znudzonych ludzi na drogim weselu: kto\u015b ich zauwa\u017cy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Hej, patrzcie! Japo\u0144czyk ta\u0144czy!<\/p>\n\n\n\n
\u2014 I z kim? Z kelnerk\u0105?
\u2014 Jakie to s\u0142odkie\u2026 czy jakie dziwne?<\/p>\n\n\n\n
Ale szepty nie mia\u0142y znaczenia. Na tym parkiecie \u015bwiat zosta\u0142 zredukowany do dwojga ludzi, kt\u00f3rzy ju\u017c do niego nie pasowali, ale razem pasowali do siebie.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy piosenka dobieg\u0142a ko\u0144ca, Julia powoli pu\u015bci\u0142a jego d\u0142o\u0144.
\u2014 Przepraszam, musz\u0119 wraca\u0107 do pracy, powiedzia\u0142a automatycznie po hiszpa\u0144sku.<\/p>\n\n\n\n
Kenji lekko si\u0119 sk\u0142oni\u0142, po czym powiedzia\u0142 po japo\u0144sku:
\u2014 Arigat\u014d\u2026 anata wa watashi o tasukemashita. (Dzi\u0119kuj\u0119\u2026 uratowa\u0142a\u015b mnie.)<\/p>\n\n\n\n
U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119.
\u2014 W\u0105tpi\u0119. W\u0142a\u015bnie poprosi\u0142em ci\u0119 do ta\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Iie\u2026 (Nie\u2026) \u2014 powiedzia\u0142 z cich\u0105 powag\u0105. Hont\u014d ni\u2026 tasukemashita. (Naprawd\u0119 mnie uratowa\u0142a\u015b.)<\/p>\n\n\n\n
Sta\u0142 tam przez kilka sekund, jakby nie m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 s\u0142\u00f3w. Potem wyj\u0105\u0142 z kieszeni wizyt\u00f3wk\u0119 i wr\u0119czy\u0142 jej, niemal zawstydzony.<\/p>\n\n\n\n
Julia spojrza\u0142a na ni\u0105 ze zdziwieniem. To by\u0142a zwyk\u0142a wizyt\u00f3wka, z jego imieniem, japo\u0144skim numerem telefonu i adresem e-mail.<\/p>\n\n\n\n
\u201eItsuka\u2026 (Mo\u017ce kiedy\u015b\u2026)\u201d \u2014 powiedzia\u0142. Nihon ni kiteitadaketara\u2026 (Je\u015bli kiedykolwiek zechcesz przyjecha\u0107 do Japonii\u2026)\u201d<\/p>\n\n\n\n
Nie doko\u0144czy\u0142 zdania. Nie by\u0142o potrzeby.<\/p>\n\n\n\n
Julia zamkn\u0119\u0142a wizyt\u00f3wk\u0119 mi\u0119dzy palcami, powoli, jakby by\u0142a czym\u015b kruchym.<\/p>\n\n\n\n
\u201eItsuka\u2026 (Mo\u017ce kiedy\u015b\u2026)\u201d \u2013 powt\u00f3rzy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3\u017aniej, pod koniec przyj\u0119cia, gdy go\u015bcie wychodzili jeden po drugim, Kenji podszed\u0142 do niej ponownie. By\u0142 nieco bardziej zrelaksowany, bardziej obecny, jakby\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u201eSayonara. (\u017begnaj)\u201d \u2013 powiedzia\u0142 cicho.<\/p>\n\n\n\n
\u201eSayonara\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Ale kiedy odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 w stron\u0119 drzwi, Julia poczu\u0142a dziwny ucisk w piersi. Jakby po kilku minutach ta\u0144ca i kilku s\u0142owach po japo\u0144sku co\u015b w jej \u017cyciu zmieni\u0142o si\u0119 bez jej pozwolenia.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy ostatni samoch\u00f3d odjecha\u0142, a hol pogr\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 w ciszy po burzy, Julia wyj\u0119\u0142a wizyt\u00f3wk\u0119 z kieszeni. Przesun\u0119\u0142a palcem po wydrukowanym nazwisku.<\/p>\n\n\n\n
Kenji Yamasaki.<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3rego wszyscy ignorowali.<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3ry pomimo bogactwa by\u0142 bardziej samotny ni\u017c ktokolwiek w pomieszczeniu.<\/p>\n\n\n\n
M\u0119\u017cczyzna, kt\u00f3rego roz\u015bmieszy\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
I mo\u017ce \u2013 tylko mo\u017ce \u2013 przypomnia\u0142 jej, \u017ce nie jest niewidzialna.<\/p>\n\n\n\n
Julia przycisn\u0119\u0142a wizyt\u00f3wk\u0119 do piersi.
Nie wiedzia\u0142a, czy kiedykolwiek do niego zadzwoni, czy kiedykolwiek pojedzie do Japonii, czy kiedykolwiek\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Julia obserwowa\u0142a go, jak przechodzi\u0142 mi\u0119dzy stolikami z tac\u0105 w r\u0119ku. Kenji sta\u0142 nieruchomo, z wyrazem twarzy niemo\u017cliwym do odczytania, ale co\u015b \u2013 cie\u0144 w jego oczach \u2013 sprawia\u0142o, \u017ce zwalnia\u0142a za ka\u017cdym razem, gdy j\u0105 mija\u0142. To nie by\u0142a zwyk\u0142a samotno\u015b\u0107 niezr\u0119cznych go\u015bci. To by\u0142o co\u015b innego\u2026 forma b\u0142\u0105dzenia. Kiedy orkiestra zacz\u0119\u0142a gra\u0107 nowe … Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-9248","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9248","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9248"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9248\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9249,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9248\/revisions\/9249"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9248"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9248"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/dobrezrodla.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9248"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}