Część 2 — Kontynuacja historii 👉 Nacisnęłam klamkę.
Sorin zrobił krok w moją stronę.
— Elena, nie zmuszaj mnie do powtarzania.
Odwróciłam się do niego całkowicie.
Ręce mi się trzęsły, ale już ich nie ukrywałam.
— Nie musisz nic powtarzać. Słyszałam cię bardzo wyraźnie.
— Więc dokąd idziesz?
— Do Iriny.
Spojrzał na mnie, jakby mówiła w języku, którego już nie rozumiał.
— Po tym wszystkim, co ci powiedziałem?
— Tak.
— Czyli robisz to tylko, żeby mi coś udowodnić.
Pokręciłam głową.
— Nie, Sorin. To jest część, której nie rozumiesz. Nie wychodzę, żeby ci coś udowadniać. Wychodzę, bo chcę wypić kawę z moją przyjaciółką.
Otworzyłam drzwi.
Przez chwilę czekałam prawie instynktownie, że usłyszę jeszcze jedno polecenie. Padło.
— Jeśli wyjdziesz przez te drzwi, nie spodziewaj się, że zastaniesz mnie takim samym, gdy wrócisz.
Spojrzałam na niego.
— I ja nie będę już taka sama.
I wyszłam.
Na klatce schodowej zmiękły mi kolana.
Nie czułam się silna. Nie czułam się odważna. Czułam tylko, że serce bije mi tak mocno, że ledwo mogę oddychać.
Zeszłam i znalazłam Irinę czekającą na mnie przy samochodzie.
Kiedy mnie zobaczyła, uśmiech zniknął jej z twarzy.
— Co się stało?
— Nic.
— Elena, znam cię od dwudziestu lat.
Łzy mi napłynęły do oczu, zanim zdążyłam odpowiedzieć.
Irina złapała mnie za ramię.
— Sorin?
Skinęłam głową.
W kawiarni siedziałyśmy długo z nietkniętym kubkiem przed sobą. Irina mnie nie naciskała. Czekała, aż to ja zacznę mówić.
Opowiedziałam jej o sukience.
Potem o bluzkach.
O odwołanych wyjściach.
O przyjaciółkach, które widywałam coraz rzadziej.
O wszystkich chwilach, kiedy Sorin mówił mi, co mu się nie podoba, a ja coś zmieniałam, tylko żeby uniknąć kłótni.
Irina wysłuchała mnie do końca.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Bo, wzięte oddzielnie, wydawały się głupstwem.
— A kiedy zsumować je razem?
Spojrzałam na nią.
— Zebrane razem… wydaje mi się, że nie pamiętam już, kiedy zaczęłam jego pytać o pozwolenie, nie zdając sobie z tego sprawy.
Irina nie próbowała mi mówić, co mam zrobić z moim małżeństwem.
I doceniłam ją za to.
— Tylko przestań się oszukiwać, powiedziała. Resztę zdecydujesz sama.
Wróciłam do domu krótko po dziesiątej.
Sorin był w salonie, telewizor wyłączony.
— Więc wyszłaś, powiedział.
— Tak.
— Jesteś zadowolona?
Odłożyłam torbę.
— Wypiłam kawę z Iriną. Nie wyszłam, żeby wygrać wojnę.
— Wyszłaś właśnie dlatego, że powiedziałem ci, żebyś nie wychodziła.
— Nie. Już byłam ubrana i gotowa wyjść, zanim zacząłeś mi mówić, co mam prawo nosić.
Sorin wstał.
— Nie zabroniłem ci wychodzenia.
— Powiedziałeś mi, że jeśli wyjdę tak ubrana, nie mam wracać.
— Byłem zdenerwowany.
— Nie wyglądałeś na zdenerwowanego. Wyglądałeś na bardzo pewnego siebie.
Zamilkł.
— Wiesz, co jest najgorsze? ciągnęłam dalej. Że to nie pierwszy raz. Tylko że do tej pory ustępowałam i rozmowa się kończyła.
— Teraz dramatyzujesz.
Kiedyś taka odpowiedź natychmiast sprawiłaby, że zaczęłabym się zastanawiać, czy nie przesadzam.
Tym razem nie.
— Nie. Tylko że teraz pamiętam.
Sorin spojrzał na mnie.
— Co chcesz przez to powiedzieć?
— Bluza, której już nie nosiłam, bo się tobie nie podobała. Kolacja z dziewczynami, na którą nie poszłam. Koleżanka, z którą przestałam chodzić na lunch, bo mówiłeś, że mnie źle wpływa. Każda rzecz była mała. Ale wszystkie szły w tym samym kierunku.
— Próbowałem chronić nasze małżeństwo.
— Przed kawą?
Nie odpowiedział.
— Przed sukienką za kolano? Przed kolczykami mamy?
— Nie chodzi o kolczyki.
— Wiem. Dokładnie to zrozumiałam dziś wieczorem.
Przeszłam obok niego i weszłam do sypialni.
Sorin przyszedł po kilku minutach, ale został w drzwi.
— Co chcesz, żebym zrobił?
Jego pytanie mnie zaskoczyło.
— Jeszcze nie wiem.
— Elena…
— Wiem tylko, czego już nie robię.
Odwróciłam się w jego stronę.
— Nie będę już zmieniać ubrań tylko dlatego, że tobie się nie podobają. Nie będę rezygnować z przyjaciółek, żeby cię nie drażniły. I nie będę już pytać cię o pozwolenie, żeby wyjść z domu.
— Nigdy nie prosiłaś mnie o pozwolenie.
— Ależ tak. Tylko że nie używałam słowa „pozwolenie”.
Sorin stał w progu.
— A dacă nu sunt de acord?
— Wtedy mamy problem znacznie większy niż moja sukienka.
Tej nocy spałam w tym samym mieszkaniu, ale nie w tym samym łóżku.
Rano nie wydarzył się żaden cud.
Sorin nie obudził się przemieniony w innego człowieka, a ja też nie obudziłam się nagle bez lęku.
Było chłodno.
Byłam zdystansowana.
Ale coś się zmieniło.
Po raz pierwszy cisza między nami nie była już kupowana moimi wyrzeczeniami.
W kolejnych tygodniach zaczęłam odzyskiwać drobne rzeczy.
Znowu wyszłam z Iriną.
Pewnej soboty poszłam do fryzjera, nie czując potrzeby tłumaczenia się, dlaczego.
Zadzwoniłam do byłej koleżanki, z którą nie rozmawiałam od prawie dwóch lat, i wyszłam z nią na obiad.
Kupiłam sobie czerwoną bluzkę, którą kilka miesięcy wcześniej prawdopodobnie zostawiłabym w sklepie, wyobrażając sobie komentarz Sorina.
On to zauważył.
Na początku każda rzecz wywoływała napięcie.
— Znowu wychodzisz?
— Tak.
— O której wrócisz?
— Około dziewiątej.
— Z kim?
— Z Iriną i Danielą.
— Nie lubię Danieli.
Zawiesiłam torbę na ramieniu.
— Nie musisz jej lubić. To moja przyjaciółka.
Nie pokłóciliśmy się.
Ale też nie ustąpiłam.
Pewnego wieczoru, prawie miesiąc po rozmowie o sukience, Sorin usiadł obok mnie w kuchni.
— Myślę, że zrozumiałem, dlaczego się tak zachowywałem.
Czekałam.
— Bałem się.
— Dlaczego?
— Że pewnego dnia zdasz sobie sprawę, że możesz doskonale sobie radzić i bez mnie.
Milczałam.
To nie była wymówka. I on też nie próbował jej w nią zamienić.
— A więc próbowałeś upewnić się, że tego nie zauważę?
On spuścił wzrok.
— Pewnie.
— To nie jest miłość, Sorin.
— Wiem.
— Nie wiem, czy o tym wiesz. Ale musisz to zrozumieć, jeśli chcesz, żebyśmy dalej byli razem.
Po raz pierwszy nie powiedział mi, że przesadzam.
— Czego chcesz ode mnie?
— Żebyś już nie mylił tego, że jestem twoją żoną, z przekonaniem, że należę do ciebie.
Skinął powoli głową.
Tego wieczoru nic się nie naprawiło.
Potem były nieprzyjemne rozmowy, kilka kłótni i momenty, kiedy oboje prawie wróciliśmy do dawnych nawyków.
Ale różnica polegała na tym, że nie ustępowałam już tylko po to, aby panował spokój.
A Sorin zaczął powoli rozumieć, że jeśli chciał, żebym została przy nim, musiał zaakceptować kobietę, jaką byłam, a nie tę, którą udało mu się uczynić mniejszą przez wszystkie te lata.
Pewnej soboty, kilka miesięcy później, szykowałam się do wyjścia.
Włożyłam tę samą granatową sukienkę.
Tę samą szminkę.
Te same perłowe kolczyki.
Sorin był w salonie.
Kiedy przeszłam obok niego, zatrzymałam się na chwilę.
Nie po to, żeby prosić go o zgodę.
Chyba chciałam tylko sprawdzić, czy coś naprawdę się zmieniło.
Spojrzał na mnie.
— Wychodzisz z Iriną?
— Tak.
Skinął głową.
— Miłej zabawy.
Tyle.
Uśmiechnęłam się i poszłam do drzwi.
— Elena?
Odwróciłam się.
— Sukienka bardzo ci pasuje.
— Wiem.
Wyszłam, śmiejąc się.
Nie dlatego, że Sorin w końcu mi pozwolił.
To właśnie była różnica.
Już nie potrzebowałam pozwolenia.
Ani jego zgody, żeby podobała mi się kobieta, którą widziałam w lustrze.