Odłożyłam słuchawkę i po raz pierwszy od pogrzebu poczułam, że muszę wstać. Nie dlatego, że chciałam, ale dlatego, że coś we mnie podpowiadało, że jeśli usiądę nieruchomo choćby na sekundę, to się załamię. Wzięłam głęboki oddech, chwyciłam cienką kurtkę i wyszłam przed budynek mieszkalny, gdzie zimne powietrze Ploeszti uderzyło mnie prosto w twarz.
Jazda do biura była dziwną mieszanką pustki i strachu. Mijały mnie samochody, ludzie spieszyli się, a świat zdawał się funkcjonować normalnie, jakby moja dusza nie miała się za chwilę rozpaść. Dotarłam przed budynek i spojrzałam w górę. Nigdy wcześniej tam nie byłam. Eduard zawsze wracał do domu spokojnie, nigdy nie przyniósł do rodziny problemów związanych z pracą.
To wszystko sprawiło, że było to jeszcze dziwniejsze.
Kiedy weszłam, sekretarka Francisca spojrzała na mnie, jakby wiedziała za dużo. Wprowadziła mnie do swojego gabinetu z kontrolowanym pośpiechem, pocierając dłonie, jakby również odczuwała emocje.
Francis stał przy oknie. Wyglądał na starszego, niż go zapamiętałam, a kiedy odwrócił do mnie głowę, dostrzegłam w jego oczach prawdziwy niepokój.
„Proszę, usiądź, Maria Luiso”.
Nie usiadłam. Ręce mi się trzęsły, a całe ciało ogarnął niekontrolowany niepokój.
„Powiedz mi wprost” – zażądałam głosem, którego ledwo rozpoznałam. „Co się dzieje? Co Ionuț ma z tym wszystkim wspólnego?”
Francisc westchnął, otworzył szufladę i wyciągnął grubą teczkę przewiązaną czerwonym sznurkiem. Podał mi ją, ale nie mogłam podnieść ręki. Czułam, że dotknięcie tej teczki może zmienić wszystko, co wiedziałam o mojej rodzinie.
— Eduard odkrył coś kilka miesięcy wcześniej— — zamilkł na chwilę. — Zanim nas opuścił. Ktoś w firmie fałszował dokumenty, zabierał pieniądze z kont klientów i przelewał je na inne konta, używając ukrytych nazwisk. Początkowo myślał, że to pomyłka. Ale potem…
Wziął głęboki oddech.
— Wtedy odkrył nazwisko. Nazwisko Ionuța.
Poczułem, jak grunt usuwa mi się spod nóg.
— To niemożliwe — wyszeptałem. — Ionuț ledwo wiąże koniec z końcem ze swojej pensji w sklepie. Jak…? Dlaczego…?
— Wiem — powiedział Eduard. Dlatego zaczął szukać głębiej. Ale im dłużej szukał, tym bardziej oczywiste stawało się, że ktoś próbuje go wrobić. Spraw, żeby twój chłopak udawał, że jest zamieszany w oszustwo. I nie chodzi o małe kwoty, Maria Luiso. Mówimy o ponad 300 000 lei.
Zakryłem usta dłonią. Poczułem brzęczenie w uszach, jakby świat stopniowo się ode mnie oddalał.
— Kto by to zrobił? Kto chciałby zniszczyć życie Ionuța?
Francisc podszedł do mnie, jakby chciał mnie wesprzeć, ale nie odważył się mnie dotknąć.
— Tego właśnie próbował dowiedzieć się Eduard. I myślę, że tak. Ale nie miał czasu, żeby mi powiedzieć. Dwa dni przed swoją… śmiercią… poprosił mnie, żebym zachowała te akta i przekazała je tylko tobie. Nie policji. Nie rodzinie. Tylko tobie.
Spojrzałam na teczkę. Czerwony sznurek zdawał się pulsować, jak ostrzeżenie.
— Czy mówisz… że jego śmierć…?
— Nic nie mogę powiedzieć. Ale nie sądzę, żeby to był po prostu wypadek, Maria Luiso.
Pokój na chwilę wirował. Usiadłam, bo nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
— Co mam zrobić? — zapytałam niemal bezgłośnie.
Francisc wziął głęboki oddech.
— Musisz zdecydować, czy otworzyć akta. Wszystkie dowody są w aktach. I nazwisko osoby, którą Eduard uważał za odpowiedzialną. Ale musisz coś zrozumieć: jeśli ją otworzysz, nie będzie już odwrotu. Prawda może zniszczyć więcej niż kłamstwo.
Spojrzałam na sznurek. Moje palce, osłabione po dniach płaczu, zaczęły drżeć. Poczułam, że Eduard jest tam, obok mnie, że patrzy na mnie tak, jak patrzył, gdy Ionuț był mały i zrobił coś głupiego: z troską, z nadzieją, z obawą o rodzinę.
I wtedy zrozumiałam.
To było jego ostatnie życzenie. Jego ostatnia obrona dla nas.
Powoli pociągnęłam za sznurek i węzeł się rozwiązał.
— A więc… poznajmy prawdę, Francisco.
Po raz pierwszy odkąd wszedł do biura, mężczyzna skinął głową z powagą, która przyprawiła mnie o dreszcze.
— Boże, pomóż nam, Maria Luiso. To, co będzie dalej, nie będzie łatwe.
Otworzyłam teczkę. I mój świat zmienił się na zawsze.
Niniejsza praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do rzeczywistych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani sposób przedstawienia postaci, a także nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.