Kreda dotknęła tablicy z krótkim dźwiękiem i w sali nagle zapadła cisza.
Carmen zaczęła pisać powoli, bez pośpiechu. Nie patrzyła na Sebastiana. Patrzyła tylko na równanie, jak stara przyjaciółka. Rozwiązała je już kiedyś, w jeszcze bardziej skomplikowanej wersji, w zimnym laboratorium, o północy.
Uczniowie przestali się śmiać. Niektórzy wstali, próbując lepiej widzieć.
Pierwszy krok. Drugi. Elegancka transformacja. Prosty matematyczny trik, ale taki, który duma czyni niewidocznym.
Sebastian nadal się uśmiechał, pewny siebie. Był przekonany, że wszystko jest na pokaz.
Carmen wymazała część równania i przepisała je wyraźniej. Potem zrobiła coś, czego nikt się nie spodziewał: odwróciła się w stronę sali.
— „W tym tkwi błąd” — powiedział spokojnie. „Równanie nie jest niemożliwe. Jest tylko źle sformułowane”.
Przez amfiteatr przeszedł szmer.
Sebastian zrobił krok naprzód.
— „Nie możesz zrozumieć, co tam jest” — powiedział zirytowany. „To badania na wysokim szczeblu”.
Carmen uśmiechnęła się po raz pierwszy.
— „Wiem. Pracowałam nad czymś bardzo podobnym siedem lat temu. Tylko wtedy nie miałam na sobie fartucha”.
Kontynuował prezentację. Każda linia płynęła naturalnie, pewnie. Studenci zaczęli robić notatki, instynktownie, jakby byli na prawdziwych zajęciach.
Kiedy narysował ostatnią linię i zakreślił wynik, w sali zapadła całkowita cisza.
Profesor z tyłu wyszeptał:
— „Zgadza się…”
Kolejny profesor natychmiast potwierdził.
Sebastian spojrzał na tablicę, a potem na Carmen. Jego uśmiech całkowicie zniknął.
— „Miałaś szczęście” — mruknął.
— „Nie” — odpowiedziała po prostu. „Miałam pracę”.
Dziekan wydziału, mężczyzna po pięćdziesiątce, wszedł dokładnie w tym momencie. Zatrzymał się na korytarzu, słysząc zamieszanie.
Spojrzał na tablicę, a potem na Carmen.
— „Kto to rozwiązał?” zapytał.
— „Ja” — powiedziała Carmen, nie podnosząc głosu.
Dziekan zamrugała szybko, zaskoczona. Rozpoznał ją.
— „Carmen Ionescu… ta była koleżanka?”
Skinęła głową.
— „Tak”.
Zapadła głęboka cisza.
— „Czy wiesz, że stanowisko koordynatora badań jest wolne od miesięcy?” — powiedział cicho. „Nie znalazłem nikogo odpowiedniego”.
Sebastian szybko wtrącił się:
— „Nie mówisz poważnie”.
Dziekan spojrzał na niego chłodno.
— „Bardzo poważnie”.
Carmen poczuła ucisk w gardle.
— „Nie proszę o nic” — powiedziała. „Tylko o szacunek”.
Dziekan uśmiechnął się.
— „Już masz szacunek. A jeśli chcesz, to i biuro”.
Sebastian milczał. Trzy miliony lei nie miały już znaczenia. Cała jego siła rozpłynęła się w jednej chwili.
Carmen wzięła wózek do sprzątania i zaciągnęła go w kąt.
— „Pożyję go jeszcze trochę”, powiedziała. „Dopóki nie skończę dyżuru”.
Dziekan pokręcił głową.
— „Nie. Od dzisiaj twoja dyżur zaczyna się przy tablicy”.
Tego wieczoru Carmen wróciła do domu zmęczona, ale z pełnym sercem. Jej matka uważnie jej się przyjrzała.
— „Co ci się stało, dziewczyno?”
Carmen uśmiechnęła się i położyła rękę na brzuchu.
— „Zdobyłam coś, czego nie da się zmierzyć pieniędzmi”.
Po raz pierwszy od wielu lat przyszłość nie wydawała się już zamkniętymi drzwiami. Stała się szeroko otwarta.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do rzeczywistych wydarzeń jest czysto przypadkowe i nie było zamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani przedstawienie postaci, ani za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.