W zoo mała dziewczynka bawiła się z wydrą, głaskała ją i śmiała się ze szczęścia: wszyscy byli wzruszeni tym uroczym widokiem, aż pracownik zoo podszedł do rodziców i niespodziewanie powiedział: „Natychmiast pokażcie córkę lekarzowi”
Tego dnia rodzina wybrała się do interaktywnego zoo – miejsca, gdzie dzieci nie tylko mogły oglądać zwierzęta z daleka, ale też bawić się z nimi, karmić je, a nawet przytulać. Dla ich małej córki było to prawdziwe przygoda.
—Mamo, patrz, jaki ogromny żółw! —krzyczała, biegnąc od jednej zagrody do drugiej.
—Tato, a może w domu też moglibyśmy mieć takie króliki? Są takie puszyste!
Rodzice śmiali się, obserwując jej zachwyt.
Gdy podeszli do zagrody z wydrami, dziewczynka dosłownie zamarła z radości.
—Mamo, patrz! Płynie do mnie!
Jedna z wydr rzeczywiście podpłynęła do brzegu basenu, wspięła się na kamień i, jakby specjalnie dla dziewczynki, wyciągnęła malutkie łapki.
Dziewczynka usiadła i zaczęła głaskać ją po mokrej sierści. Wydra nie uciekała; wręcz przeciwnie – przytuliła się do jej kolan, dotykała dłoni i poruszała wąsami, jakby ją obwąchiwała.
Wszyscy wokół się uśmiechali: scena była tak wzruszająca, że wielu zatrzymywało się, by popatrzeć.
Ale nagle wydra przestała się bawić. Zaczęła nerwowo krążyć wokół, podpływała do dziewczynki i dotykała jej brzucha. Potem nagle wróciła do wody, przepłynęła wzdłuż brzegu i znów wynurzyła się obok niej. Jej ruchy stały się nerwowe – cicho piszczała i uderzała łapkami o kamień.
—Pewnie jest po prostu zmęczona —powiedział ojciec, uśmiechając się. —Idźmy dalej.
Kiedy opuścili strefę wydr, podszedł do nich mężczyzna w mundurze zoo.
—Przepraszam —powiedział łagodnie—. Jestem pracownikiem zoo. Byliście przy zagrodzie naszej wydry o imieniu Luna?
—Tak, jest taka urocza —uśmiechnęła się matka.
Mężczyzna westchnął i poważnie dodał:
—Proszę, nie przestraszcie się, ale powinniście natychmiast pokazać córkę lekarzowi.
Rodzice spojrzeli po sobie.
—Dlaczego? Coś jest nie tak? To przez wydrę? Czy jest zaraźliwa?
Wtedy pracownik zoo powiedział coś, co wstrząsnęło rodzicami
—Nie, nie —pośpieszył ich uspokoić pracownik—. Wszystko w porządku. Po prostu… Luna jest wyjątkowa. Mieszka tutaj od pięciu lat i w tym czasie zauważyliśmy dziwny wzorzec. Za każdym razem, gdy któryś z odwiedzających był chory – szczególnie dzieci – zachowywała się dokładnie tak, jak dziś.
—Chory? —zapytala matka, blednąc.
—Tak. Jeden chłopiec, którego powąchała, podobnie jak waszą córkę, później okazał się mieć nowotwór we wczesnym stadium. Ona wyczuwa zapachy, których my nie dostrzegamy. Możecie myśleć, że to przypadek… ale ja i tak bym sprawdził dziecko.
Rodzice byli bez słów. Na początku nie wierzyli, ale niepokój, który pozostawiły słowa mężczyzny, nie dawał im spokoju. Już następnego dnia poszli do szpitala.
Po badaniach lekarze powiedzieli:
—Dobrze, że przyszliście teraz. Choroba dopiero się zaczyna i możemy pomóc.
Później, gdy wrócili do zoo, dziewczynka podeszła do zagrody i szepnęła:
—Dziękuję, Luna.