Wilgotne ściany bunkra były wyłożone półkami z zakurzonymi słoikami, a obok nich, w równych stosach, leżały stare worki z mąką, cukrem i konserwami z czasów Ceaușescu. Wyglądało to jak magazyn awaryjny z czasów zimnej wojny, ale nie to mnie tak naprawdę przeraziło.
W kącie pokoju, słabo oświetlonym promieniem światła wpadającym przez szparę, w którą wpadłam, zobaczyłam coś, czego nie powinno tam być: starą lalkę z wydłubanymi oczami i wyrwanymi włosami, siedzącą na małym drewnianym krzesełku, jakby w pokoju dziecięcym. Na tylnej ścianie widniały dziwne symbole narysowane węglem, a w powietrzu unosił się stęchły zapach pleśni i czegoś… trudniejszego do określenia.
Serce waliło mi jak młotem. Chciałam krzyczeć, ale wstrzymałam oddech. Zrobiłam jeszcze kilka kroków, próbując zorientować się, gdzie jestem. Obok lalki, na małym stoliku, leżała stara, łuszcząca się ikona Matki Boskiej. Ktoś kiedyś zapalił łojową świecę – ślady wciąż były widoczne.
Wtedy usłyszałam… kroki.
Nie wiem, czy to były prawdziwe kroki, czy może moje serce biło tak mocno, że miałam halucynacje, ale kroki zdawały się dochodzić z bocznego tunelu. Rozejrzałam się za wyjściem, ale było jasne, że jedyną opcją jest wspiąć się z powrotem tam, gdzie spadłam. Ale nie mogłam już dostrzec otworu. Zamykał się powoli, niczym pokrywa ściągana z góry.
Podbiegłam do ściany, którą uznałam za wejście, i zaczęłam ją drapać dłońmi. Paznokcie mi się połamały, ale ogarnęła mnie zwierzęca panika. Chciałam się wydostać. Odetchnąć świeżym powietrzem. Sprzedać grzyby na stacji. Nigdy więcej nie słyszeć o mieszkaniu.
Wtedy z ciemności dobiegł głęboki, ochrypły głos:
— Przyszłaś w samą porę, Vero… Nadszedł czas.
Zamarłam. Moje imię? Kto tam był?
Z cienia wyłoniła się skulona postać, trzymająca latarkę. Jego twarz była pokryta głębokimi zmarszczkami, a oczy… należały do mojego męża. Nie żył od jedenastu lat.
— Nie jesteś prawdziwa… — wyszeptałam.
Uśmiechnął się. Smutnym uśmiechem.
— Nie umarłam, Vero. Byłam tutaj. To mój dom. Nasz. A potem… i wiesz, dlaczego cię tu przywieziono.
Wtedy zrozumiałam. Symbole. Lalka. Ostrzeżenia, o których śniłam latami. To nie był zwykły zbieg okoliczności.
To wszystko miało związek z moją rodziną. Z grzechami z przeszłości, z sekretami, które skrywałam, i z klątwą wypowiedzianą dawno temu przez kobietę, którą wygnałam z wioski…
Ale nie zamierzałam dać się pokonać. Nie po tym wszystkim, co przeszłam.
Wstałam, spojrzałam mu prosto w oczy i powiedziałam:
— Skoro ty byłaś wystarczająco silna, żeby tu przetrwać, ja też dam radę. Ale nie zostanę. Nie jestem twoja. Nie jestem niczyja.
A potem zgasło światło. A kiedy znów otworzyłam oczy, byłam w lesie. Leżałam na plecach, a obok mnie stał kosz grzybów.
Może to był tylko sen… a może nie.
Ale kiedy wróciłam do domu, lalka siedziała na kuchennym stole. Ta sama. Z pustymi oczami i krzywym uśmiechem.
Wtedy zrozumiałam: nic już nie będzie takie samo.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabrykowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani przedstawienie postaci i nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone w niej opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.