…i chłód nocy uderzył ją niczym nagłe przebudzenie. Bukareszt nigdy nie spał. Samochody, klaksony, światła, pospieszne kroki w ciemności. To był inny świat, w którym nie było miejsca dla takich ludzi jak ona.
Drobnymi krokami naciągnęła kurtkę na ramiona i ruszyła w stronę bramy. Czuła, że jeśli zostanie w tej zimnej willi jeszcze chwilę, jej dusza pęknie. Nie chciała skandalu, nie chciała kłótni… pragnęła tylko wolności. Tak jak ją rozumiała: spokoju, prostoty i godności.
Mijając bramę, zatrzymała się na chwilę. Czy powinna obudzić Doru? Czy powinna mu powiedzieć, co postanowiła? Czy powinna go przytulić?
Jej serce bolało.
Ale znała odpowiedź.
Doru był uwięziony w świecie, który również już do niego nie należał.
I wtedy, po raz pierwszy, Tanti Elena zrozumiała, że czasami miłość nie oznacza zostania… ale odejście, by nie być ciężarem.
Taksówka zatrzymała się na poboczu. Kierowca, mężczyzna po pięćdziesiątce, w lśniącej kurtce i ze zmęczonymi oczami, spojrzał na nią ze zdziwieniem.
— Dokąd jedziesz, mamo?
— Na dworzec, synu… na Dworzec Północny.
Odpaliła silnik i podczas jazdy kierowca co chwila patrzył na nią w lusterku.
— Czy jesteś pewna, że to, co robisz, jest słuszne? O tej porze…
— No cóż, nie wiem, czy tak… ale jest słuszne.
Mężczyzna milczał, ale jego oczy mówiły, że rozumie. Może on też miał taką matkę. Może on też był kiedyś synem marnotrawnym.
Kiedy pociąg do Râmnicu Vâlcea przyjechał, peron był prawie pusty. Ciotka Elena wspinała się z trudem, kolana trzeszczały jej przy każdym kroku. Usiadła przy oknie, a gdy pociąg ruszył, miasto oddaliło się niczym niechciane wspomnienie.
Po drodze wyjęła swoje małe pudełko z listami i zdjęcie Doru z dzieciństwa. W słabym świetle wagonu chłopiec o zakurzonych stopach zdawał się do niej uśmiechać.
— Wybacz mi, Doru — wyszeptała. — Może pewnego dnia odnajdziesz siebie. A wtedy… moje drzwi pozostaną otwarte.
Kiedy dotarła do wioski, świt właśnie wstawał zza wzgórz. Zimne, czyste powietrze wypełniło jej płuca. Kury gdakały leniwie, a rzeka Olt płynęła cicho, jakby zawsze na nią czekała.
Weszła do swojego małego domku i zapaliła lampę naftową. Ciepłe światło grzało jej twarz.
Takie było jej życie.
Był spokój.
Usiadł na starym łóżku, zamknął oczy i po raz pierwszy od wielu lat poczuł głęboki spokój. Nie miał już ośmiopiętrowej willi, włoskich kafelków ani luksusowych mebli. Ale miał coś, czego tam nie znalazł:
miłość, godność i korzenie.
W Bukareszcie, tego samego ranka, Doru obudził się i znalazł list. Przeczytał drżące wersy dziesiątki razy, a każde słowo było jak cios młotem w serce.
I wtedy zrozumiał też coś, o czym dawno zapomniał:
że luksus nie zastąpi matki.
Że spokoju nie da się kupić.
I że człowiek, jakkolwiek wysoko by nie zaszedł, i tak opuszcza dom rodzinny – i tam się goi.
Zamknął oczy i przez łzy wypowiedział jedyne prawdziwe zdanie w całym swoim dorosłym życiu:
— Mamo… Idę po ciebie.
Ale to miało się stać innego dnia.
Bo w tej chwili, gdzieś na cichym wzgórzu, ciocia Elena w końcu się uśmiechnęła…
A cisza poranka podpowiedziała jej, że dokonała właściwego wyboru.