Tego ranka, stojąc w drzwiach z dwoma policjantami przede mną, zdałem sobie sprawę, że cisza poprzedniej nocy nie była przypadkowa.
„Tak” – powiedziałem cicho. „Zadzwonili do mnie”.
Policjant skinął głową i zapisał coś w notesie.
„Wysłał pan pieniądze?”
„Nie”.
Po raz pierwszy odkąd otworzyłem drzwi, drugi policjant spojrzał prosto na mnie.
„Świetnie pan sobie poradził”.
Mrugnąłem.
„Co pan ma na myśli?”
Wysoki policjant zamknął notes.
„Proszę pani, wczoraj wieczorem było kilka takich telefonów. Ktoś podszywający się pod członka rodziny prosił o pieniądze na nagły wypadek medyczny. Mamy już kilka skarg”.
Poczułem dreszcz przebiegający mi po plecach.
„Ale… to byli moi rodzice”.
„Jest pan pewien?”
Zamilkłem.
Głos mojej matki należał do niej. Płacz był prawdziwy. Ale ta cisza… ta cisza, kiedy pytałem o szpital…
Policjant kontynuował:
— Oszuści zazwyczaj wywierają na mnie presję, żądają szybko pieniędzy i unikają prostych pytań.
Wziąłem głęboki oddech.
— Dokładnie to samo powiedział mój ojciec. Przestańmy zadawać pytania.
Policjant wymienił spojrzenia z kolegą.
— Zalecamy, żebyś zadzwonił do mojej rodziny i sprawdził, co u mnie.
Podziękowałem im i zamknąłem drzwi.
Luca nalewał sobie kawy, kiedy wszedłem do kuchni.
— Kto tam?
— Policja.
Zatrzymał się, trzymając kubek w górze.
— Co?
Opowiedziałem mu wszystko. W miarę jak mówiłem, coś zaczęło mnie coraz bardziej niepokoić.
Luca powiedział cicho:
— Zadzwoń do nich.
Podniosłem słuchawkę.
Wybrałem numer mamy.
Odebrała po kilku sekundach.
Jej głos był… idealnie spokojny.
— Dzień dobry, Diano.
Serce mi podskoczyło.
— Mamo… czy Mihai jest cały?
— Proszę bardzo?
— Wczoraj w nocy… dzwoniłaś do mnie. Powiedziałaś, że jest na ostrym dyżurze.
Nastąpiła długa cisza.
— Nie dzwoniłam do ciebie.
Czułam, jak robi mi się zimno.
— O pierwszej w nocy.
— Diano, spałam.
Zamknęłam oczy.
— Daj mi mojego ojca.
Tato od razu podszedł do telefonu.
— Co się stało?
— Dzwoniłaś do mnie wczoraj w nocy.
— Nie.
— A Mihai?
— Jest w domu. Pewnie śpi.
Powoli odłożyłam słuchawkę.
Luca uważnie mi się przyglądał.
— Nie dzwonili.
Skinęłam głową.
— Ale to był ich głos.
W tym momencie mój telefon znowu zawibrował.
Wiadomość.
Od Mihaia.
„Hej, rozmawiałeś z naszymi rodzicami? Są bardzo zdenerwowani. Powiedzieli, że ich zawiodłeś wczoraj wieczorem”.
Poczułam, jak krew napływa mi do policzków.
Zadzwoniłam do niego natychmiast.
— Mihai, co wiesz o wczorajszym wieczorze?
Zaśmiał się krótko.
— Daj spokój, Diano. Przestań udawać. Wiesz lepiej.
— Co powinnam wiedzieć?
— Że odmówiłaś pomocy.
Poczułam, jak coś we mnie pęka.
— Czy kazałeś moim rodzicom do mnie zadzwonić?
Cisza.
Potem mruknął:
— Potrzebowałem pieniędzy.
— Dwadzieścia tysięcy?
— Mam trochę długów…
— A szpital?
— Musiało być pilne.
Ścisnęłam telefon w dłoni.
— Skłamałaś.
— Nic wielkiego. Tylko pożyczka.
Wzięłam głęboki oddech.
Całe moje życie wyglądało dokładnie tak.
Mihai robił głupie rzeczy.
Ja płaciłam.
Ale nie tym razem.
— Posłuchaj mnie uważnie — powiedziałam. — Już nie jestem twoim bankiem.
— Diana—
— I powiedz coś swoim rodzicom ode mnie.
— Co?
Wyjrzałam przez okno na cichy poranek na naszej ulicy.
— Powiedz im, żeby zapytali swoją ukochaną córkę.
I się rozłączyłam.
Po raz pierwszy w życiu cisza przestała mnie przytłaczać.
To była wolność.