Telefon się rozłączył, ale dopiero wtedy coś zaczęło się dziać w duszy Franciski.
Stała przez chwilę na środku pokoju, trzymając teczkę blisko piersi. Nie drżała już. Nie czuła już wstydu ani strachu. Tylko głęboką ciszę, jakiej nie doświadczyła od lat.
Potem zabrała się do pracy.
Zaczęła w kuchni. Wyjęła kubki z szafki, jeden po drugim. Ulubiony kubek Andrei, w niebieskie kwiaty. Kubek Radu, duży i gruby, z którego pije kawę, nie mówiąc ani razu „dziękuję”. Postawiła je na stole, ostrożnie, jakby zamykała jakąś historię.
Potem otworzyła lodówkę.
Wyrzuciła to, co się stłukło. Odłożyła na bok to, co jej. Po raz pierwszy przestała myśleć o tym, czy ktoś będzie zły.
„To już nie mój problem” – wyszeptała cicho.
Około dziesiątej zadzwonił dzwonek do drzwi.
Trzech mężczyzn i duży, biały van zaparkowali przed budynkiem mieszkalnym.
Pan Ionescu podszedł pierwszy, w starej czapce i z ciepłym uśmiechem.
— Pani Francisco, jak się pani miewa? Co robimy?
Rozejrzała się dookoła, a potem na niego.
— Wszystko, co moje. To znaczy… wszystko.
Mężczyzna uniósł brew, ale nie zadał żadnych pytań. Był typem człowieka, który widział już wiele.
Zaczęli od mebli w salonie. Kanapa, na której Radu leżał od godzin, jako pierwsza została wyniesiona za drzwi. Francisca patrzyła bez mrugnięcia okiem.
To już nie była „ich kanapa”.
To był po prostu przedmiot.
W miarę jak przedmioty znikały, dom pustoszał… ale zdawał się też rozjaśniać.
Do południa mieszkanie było prawie puste. Gołe ściany wydawały się większe. Powietrze było jaśniejsze.
Francisca poszła do kuchni, postawiła czajnik na kuchence i zrobiła sobie kawę.
Dla siebie.
Usiadła na ocalałym krześle i powoli popijała. Bez pośpiechu. Bez obawy, że ktoś ją zruga.
O czwartej po południu wszystko było gotowe.
Została tylko mała walizka i teczka z dokumentami.
Pan Ionescu podszedł do niej.
— Dokąd je zawieziemy, proszę pani?
Francisca się uśmiechnęła.
— Do mojego domu.
Mężczyzna skinął głową. Zrozumiał bez wyjaśnień.
Kiedy zamknął drzwi mieszkania, nie obejrzał się.
Wieczorem, kiedy Andreea i Radu wrócili do domu, zastali drzwi otwarte.
Weszli.
I zamarli.
Pusto.
Żadnych mebli. Żadnego telewizora. Nic.
Na stole leżała tylko kartka papieru.
Andreea wzięła ją drżącymi rękami.
„Kochana,
Ten dom zawsze był mój. I mój spokój też.
Kochałam cię na tyle, by dać ci wszystko. Ale nie na tyle, by zatracić siebie.
Masz miesiąc, żeby znaleźć swoje miejsce.
Mamo.”
Radu wybuchnął pierwszy.
— Co to jest?! Gdzie są te rzeczy?!
Ale jego głos brzmiał już ciszej.
Andreea nie odpowiedziała.
Spojrzał na gazetę… i po raz pierwszy od wielu lat zrozumiał.
W innej części miasta, w małym, ale jasnym mieszkaniu, Francisca otworzyła szerokie okno.
Świeże powietrze.
Spokój.
I wreszcie… szacunek.
Postawiła czajnik na kuchence, uśmiechnęła się i wyszeptała:
— Zaczynam od nowa.