Część 2 – Ciąg dalszy historii 👉 — Skąd pani to ma? — zapytał.
Głos nie był już ironiczny.
Oana spojrzała na CV.
— Do czego się pani odnosi?
Andrei odwrócił dokument tak, by była widoczna i palcem wskazał ostatni wiersz.
„Praca dyplomowa: Model predykcyjny do identyfikacji oszustw w zamówieniach korporacyjnych. Studium przypadku opracowane na danych zanonimizowanych dostarczonych przez Grupul Meridian.”
Grupul Meridian.
Firma, w której siedzibie się znajdowali.
— Kto udostępnił wam nasze dane?
— Uniwersytet otrzymał zestaw danych zanonimizowanych do badań. Mój promotor mi go przydzielił.
— I co pani znalazła?
Oana zawahała się.
— To już nie pojawia się w CV.
— Pytam teraz ja.
Irina spojrzała niespokojnie na dyrektora.
Oana otworzyła przezroczystą teczkę i wyjęła grubą kopię pracy dyplomowej.
— Znalazłam anomalię.
Andrei wcale się już nie uśmiechał.
— Jakiego rodzaju anomalię?
— Powtarzający się wzorzec w umowach zakupowych. Różne kwoty, różni dostawcy, różne okresy. Na pierwszy rzut oka nie miały powiązania.
— A przy drugim?
Oana otworzyła pracę na oznaczonej stronie.
— Siedmiu pozornie niezależnych dostawców wykorzystywało te same struktury fakturowania. Kwoty były fragmentowane tak, aby pozostawać poniżej progów wymagających dodatkowych zatwierdzeń.
Andrei odsunął krzesło i usiadł.
Po raz pierwszy od wejścia Oany wydawało się, że zupełnie zapomniał o jej sukience.
— Proszę kontynuować.
— Początkowo założyłam, że to przypadek statystyczny. Dlatego sprawdziłam częstotliwość, daty i działy, które zatwierdzały płatności. Model wskazywał bardzo niskie prawdopodobieństwo, że to zbieg okoliczności.
— Jak niskie?
Oana podała mu liczbę.
Irina rozszerzyła oczy.
Andrei pozostał nieruchomy.
— Poinformowała pani kogoś w firmie?
— Nie.
— Dlaczego?
— Bo dane były zanonimizowane i nie mogłam udowodnić, kto stał za transakcjami. Poza tym moja rola była akademicka. Nie miałam prawa zamieniać hipotezy w oskarżenie.
Po raz pierwszy dyrektor spojrzał na nią z czymś, co przypominało szacunek.
— Większość ludzi umieściłaby wniosek na pierwszej stronie, żeby wyglądał spektakularnie.
— Większość ludzi nie ryzykuje zniszczenia czyjejś reputacji, tylko po to, by ich praca wyglądała interesująco.
Andrei zamknął teczkę.
— Proszę tu poczekać.
Wstał i wyszedł.
Irina została przy drzwiach.
Po kilku sekundach podeszła do Oany.
— Co zrobiłaś?
— Odpowiedziałam na pytania.
— Dyrektor nigdy nie wychodzi w środku rozmowy.
Oana złożyła dłonie na kolanach.
Po raz pierwszy była zdenerwowana.
Andrei wrócił po prawie dziesięciu minutach.
Ale nie był sam.
Weszły razem dyrektorka finansowa i szef działu prawnego.
Oana wstała.
— Proszę usiąść — powiedział Andrei.
Położył laptop na stole.
— Chcę wam coś pokazać. Nie wolno wam fotografować, kopiować ani przekazywać tych informacji.
— W takim razie wolę ich nie widzieć, dopóki nie podpiszę umowy o poufności.
Dwójka dyrektorów spojrzała na siebie.
Andrei przez kilka chwil milczał.
Potem zaczął się śmiać.
Nie szyderczo.
Prawie z satysfakcją.
— Irina, przynieś umowę.
Po podpisaniu dokumentu Andrei otworzył laptop.
Na ekranie pojawiła się tabela.
— To są rzeczywiste dane z ostatnich osiemnastu miesięcy. Czy potraficie zidentyfikować ten sam wzorzec?
Oana podeszła bliżej.
Czytała kilka minut bez słowa.
Potem poprosiła o kartkę papieru.
Wypisała trzy nazwiska dostawców.
Następnie jeszcze dwa.
Przy szóstym dyrektorka finansowa zbledła.
— Niemożliwe.
Oana podniosła wzrok.
— Dlaczego?
Kobieta nie odpowiedziała.
Andrei zrobił to za nią.
— Ponieważ tego dostawcę osobiście polecił nasz dyrektor zakupów.
Nastała ciężka cisza.
— Mogę jeszcze coś sprawdzić? — zapytała Oana.
— Co?
— Godziny, o których zatwierdzenia zostały wprowadzone do systemu.
Andrei pokazał mu kolumnę.
Oana śledziła dane palcem.
— Tutaj.
Potem jeszcze jedno.
— I tutaj.
Zatrzymała się.
— Prawie wszystkie podejrzane zatwierdzenia zostały wprowadzone między 19:40 a 21:15.
— I?
— Jeśli macie logi dostępu, sprawdźcie, czy wykonano je z tego samego terminala.
Szef działu prawnego wyszedł natychmiast.
Wrócił dwadzieścia minut później.
Już nie miał tego samego wyrazu twarzy.
— Ten sam terminal — powiedział.
Andrei wstał.
— Czyj?
Mężczyzna podał mu kartkę.
Dyrektor ją przeczytał.
Zaciśnięto mu szczękę.
— Zablokujcie dostęp do systemu. Teraz. I nikt się z nim nie kontaktuje, dopóki nie zabezpieczymy wszystkich danych.
Oana również wstała.
— Zakładam, że rozmowa kwalifikacyjna się skończyła.
Andrei spojrzał na nią zaskoczony.
— Dlaczego pani to mówi?
— Bo odkryła pani problem znacznie ważniejszy.
— Ma pani rację.
Wyciągnął do niej rękę.
— Rozmowa na stanowisko młodszego analityka dobiegła końca.
Oana uścisnęła mu dłoń, próbując ukryć rozczarowanie.
— Rozumiem.
— Nie sądzę, żeby pani to rozumiała.
Andrei wziął CV ze stołu.
— Byłoby absurdalne, gdybym zatrudnił panią jako młodszego analityka, skoro w mniej niż godzinę zauważyła pani coś, czego nie dostrzegli ludzie z dziesięcioletnim doświadczeniem.
Oana pozostała nieruchoma.
— Oferuję pani stanowisko w zespole analizy ryzyka. Okres próbny, wynagrodzenie odpowiadające stanowisku i starszy mentor. Nie dlatego, że jest pani „najlepszą absolwentką od dziesięciu lat”.
Wyciągnął w jej stronę CV.
— Lecz dlatego, że właśnie udowodniła pani, że potrafi pani rozpoznać, kiedy dane opowiadają historię i, co ważniejsze, kiedy wciąż nie ma pani wystarczających dowodów, by kogoś oskarżać.
Oana spojrzała na wyciągniętą dłoń.
Potem się uśmiechnęła.
— Mam też warunek.
Andrei uniósł brwi.
— Już?
— Tak.
— Proszę mówić.
Oana wygładziła swoją prostą sukienkę.
— Następnym razem, gdy przyjdzie dobry kandydat na rozmowę, proszę go nie oceniać po tym, ile kosztował jego garnitur.
Irina szybko skryła uśmiech.
Dyrektorka finansowa odwróciła wzrok w stronę okna.
Andrei milczał kilka sekund.
Potem skinął głową.
— Zgadza się.
Oana uścisnęła mu dłoń.
Trzy miesiące później wewnętrzne śledztwo potwierdziło schemat oszustwa. Firma odzyskała znaczną część pieniędzy, a sprawa trafiła do władz.
Ale Oana nigdy nie opowiadała o swoim pierwszym dniu jako o chwili, w której „uratowała firmę”.
Dla niej lekcja była inna.
Tego ranka weszła do drapacza chmur w taniej sukience, z plastikową teczką i bez ani roku doświadczenia.
Przy wyjściu sukienka była taka sama.
Teczka była ta sama.
A jej doświadczenie zawodowe wciąż można było mierzyć w godzinach.
Jedyną rzeczą, która się zmieniła, był człowiek, który ją oceniał po pozorach.