Część 2 – Ciąg dalszy historii 👉 — Mama uważa, że po porodzie powinnaś przez jakiś czas zostać u swoich, powiedział Petru.
Alina spojrzała na niego, nie rozumiejąc.
— U moich?
— Tylko kilka miesięcy. Dopóki się nie zregenerujesz, dopóki nie wrócisz do rytmu…
— A ty?
Petru zawahał się.
— Ja zostałbym tu. Mam pracę, a mama mówi, że nie ma sensu, żebyśmy się oboje męczyli.
Alina poczuła, jak jej ściska się serce.
— Czyli twoja mama zdecydowała, że ja wyjadę z dzieckiem, a ty zostaniesz tutaj?
— Nikt nic nie postanowił.
— Właśnie mi powiedziałeś wasz plan.
— Alina, nie rób z tego dramatu.
Prawie się zaśmiała.
— Jestem w ósmym miesiącu, twoja mama właśnie wyjaśniła ci, że zrujnowałam swoje ciało rodząc twoje dziecko, a wy dyskutujecie, gdzie mnie wysłać po porodzie. Która część twoim zdaniem to dramatyzacja?
Petru nerwowo przeczesał włosy ręką.
— Mama uważa, że potrzebujesz pomocy.
— Twoja mama powiedziała dziesięć minut temu, że nie chce opiekować się żadnym wnukiem.
Petru zamilkł.
— Powiedz prawdę, ciągnęła Alina. Chodzi tu nie o pomoc, prawda?
— Tak.
— Spójrz na mnie.
On spojrzał.
— Boisz się, że po porodzie nie będę wyglądać jak wcześniej?
— Nie powiedziałem tego.
— Ale pomyślałeś to?
— Alina…
— Tak czy nie?
Petru wybuchnął:
— Nie wiem! Dobrze? Nie wiem! Wszystko zmieniło się bardzo szybko. Ty się zmieniłaś, nasze życie się zmieniło, teraz przychodzi dziecko…
Alina została nieruchoma.
Po raz pierwszy Petru powiedział prawdę.
Nie był gotowy.
Ale nie dziecko było największym problemem.
Chodziło o to, że kiedy było mu ciężko, znów zwracał się ku swojej matce.
— Rozumiem, powiedziała Alina.
— Co rozumiesz?
— Że przez całe lata czekałam, aż wybierzesz naszą rodzinę. A ty nadal czekasz na aprobatę swojej matki.
— To nieprawda.
— To dlaczego ona wie, co się ze mną stanie po porodzie, zanim ja się dowiem?
Petru nie miał odpowiedzi.
Tej nocy spali w osobnych pokojach.
Nazajutrz Alina zadzwoniła do swojej matki.
Nie rozmawiały na serio od kilku miesięcy. Nie dlatego, że Elena zrobiła jej coś złego, lecz dlatego, że Alina stopniowo oddalała się od świata, z którego pochodziła.
Kiedyś wstydziła się ubrań szytych przez matkę, skromnego mieszkania i tego, że Elena nie wiedziała, jakie wino pasuje do jakiego jedzenia.
Teraz wstydziła się, że kiedyś wydawały jej się takie rzeczy ważne.
— Mamo?
— Alina? Co się stało?
Tyle.
Elena domyśliła się po głosie.
Alina próbowała powiedzieć, że wszystko w porządku.
Nie udało się jej.
— Mogę przyjechać do domu?
Na drugim końcu linii zapadła cisza.
— Córeczko, nigdy nie musisz pytać, czy możesz przyjechać do domu.
Alina zaczęła płakać.
Tym razem nie przestała.
Dwa dni później pakowała swoją walizkę.
Petru znalazł ją przy łóżku.
— Co robisz?
— Jadę do mamy.
— Z powodu rozmowy?
Alina zapięła zamek walizki.
— Nie. Z powodu lat, w których pozwalałam innym decydować, co powinnam robić ze swoim życiem.
— A co z nami?
— Nie wiem.
Petru zbledł.
Pewnie spodziewał się groźby, łez, może kłótni.
Jej spokój przestraszył go bardziej.
— Nie możesz po prostu wziąć dziecka i odejść.
Alina odwróciła się do niego.
— Dziecko jest wciąż we mnie, Petru.
On spuścił wzrok.
— Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało.
— Wiem. Problem w tym, że wiele rzeczy u ciebie „nie chce tak brzmieć”, a jednak dokładnie takimi są.
Petru podszedł bliżej.
— Możemy to naprawić.
— Może. Ale nie wtedy, gdy ja muszę walczyć z twoją matką, a ty stoisz między nami i udajesz, że nie wybierasz nikogo.
— Chcesz, żebym wybrał między tobą a mamą?
— Nie.
Alina wzięła swoją torbę.
— Chcę, żebyś sam zrozumiał, że twoja żona i dziecko nigdy nie powinny były brać udziału w tym konkursie.
Petru jej nie powstrzymał.
To ją zabolało.
Ale nie na tyle, by się zawróciła.
Elena czekała na nią przed blokiem.
Miała na sobie tę samą starą kurtkę, o którą Alina kiedyś prosiła, żeby ją założyła, gdy przyjeżdżała w odwiedziny do Bukaresztu.
Gdy zobaczył ją wysiadającą z samochodu z dużym brzuchem i opuchniętymi oczami, nic nie zapytał.
Przytulił ją.
— Chodź do domu.
Alina przycisnęła policzek do jej ramienia.
I wtedy zrozumiała coś, co powinna była wiedzieć dawno temu.
Jej matka nigdy nie była kobietą, za którą powinna się wstydzić.
W następnych miesiącach Petru wysłał kilka wiadomości.
Na początku próbował ją przekonać, żeby wróciła.
Potem się zdenerwował.
Potem zamilkł.
Irina w ogóle do niej nie dzwoniła.
Alina przestała czekać.
Z pomocą matki zaczęła prowadzić kilka godzin zajęć tanecznych dla dzieci z miasta. To nie było spektakularne życie, jakie rodzina Petru sobie dla niej wyobrażała.
Ale to było jej życie.
Po raz pierwszy od wielu lat jadła, kiedy była głodna, nie słysząc głosu pytającego ją, ile kalorii jest na jej talerzu.
Patrzyła się w lustro, nie mierząc sobie talii.
A kiedy zbliżał się dzień porodu, jej strach nie miał już nic wspólnego z tym, jak będzie wyglądać potem.
Maria przyszła na świat pewnego wiosennego poranka.
Poród był trudny, a Alina była wyczerpana.
Ale kiedy położna położyła jej córeczkę na piersi, wszystkie głosy, które przez lata mówiły jej, kim ma być, ucichły.
Maria była tam.
To się liczyło.
Petru nie przyszedł.
Alina wysłała mu tylko jedną wiadomość.
„Urodziła się Maria. Jest zdrowa.”
Odpowiedź przyszła po kilku godzinach.
„Cieszę się. Dbajcie o siebie.”
Alina przeczytała wiadomość dwa razy.
Potem odłożyła telefon na bok.
Nie zamierzała prosić go, by został ojcem.
Mijały miesiące.
Jej ciało nie wróciło cudownie do poprzedniej formy.
Stopniowo chudła, ale pozostała pełniejsza. Biodra miała inne, brzuch nie był już idealnie płaski, a na skórze pozostały ślady ciąży.
W innym życiu każde z tych rzeczy by ją przeraziło.
Teraz, kiedy Maria zasypiała przytulona policzkiem do jej piersi, Alina już się nie zastanawiała, czy Irina uzna ją za wystarczająco piękną.
Nie potrzebowała już jej aprobaty.
Prawie rok później Alina siedziała w kuchni matki i karmiła Marię jogurtem łyżeczką, kiedy zadzwonił telefon.
Nieznany numer.
— Halo?
Przez kilka sekund nikt nie odpowiadał.
Potem usłyszała głos.
— Alina… to ja.
Jej ręka zawisła.
Petru.
— Czego chcesz?
— Chcę porozmawiać.
— Porozmawiamy.
— Nie przez telefon.
Alina spojrzała na Marię.
Dziewczynka radośnie uderzała dłonią w stolik.
— Dlaczego teraz?
Petru wziął głęboki oddech.
— Bo zajęło mi zbyt dużo czasu, żeby zrozumieć, co zrobiłem.
Alina nic nie powiedziała.
— Byłem tchórzem, ciągnął dalej. Pozwoliłem matce mówić o tobie, jakbyś była przedmiotem. A gdy powinienem był być przy tobie, wybrałem najłatwiejszą opcję.
— Wybrałeś, żeby nie wybierać.
— Tak.
Po raz pierwszy Petru nie próbował się bronić.
— Nie proszę cię, żebyś przyjęła mnie z powrotem, powiedział. Ale chcę poznać moją córkę.
Alina poczuła, jak w niej odradza się stary gniew.
— Miałeś rok.
— Wiem.
— Wiedziałeś, kiedy się urodziła.
— Wiem.
— I gdzie byłeś?
Petru zamilkł.
— Wstyd mi było, powiedział w końcu. Im więcej czasu mijało, tym trudniej było mi przyjść. Wiem, że to nie jest wymówka.
— Nie jest.
— Czy mogę chociaż spróbować?
Alina spojrzała na swoją córeczkę.
Maria nie była niczemu winna z powodu słabości swojego ojca.
Ale też Alina nie była już skłonna poświęcać się po to, żeby Petru poczuł się lepiej.
— Możesz ją poznać.
Petru westchnął drżąco.
— Dziękuję.
— Nie skończyłam.
Zamilkł.
— Jeśli chcesz być częścią życia Marii, zaczynasz od szanowania jej matki. Żadnych komentarzy dotyczących mojego ciała. Żadnych decyzji podejmowanych wspólnie z twoją matką w sprawie mojego dziecka. Żadnych zniknięć, gdy sprawy stają się trudne.
— Rozumiem.
— I jeszcze coś. To, że pozwalam ci być jej ojcem, nie oznacza, że przyjęłam cię z powrotem jako męża.
Przerwa.
— I to rozumiem.
Po raz pierwszy Alina mu uwierzyła.
Nie dlatego, że ufała jego obietnicy.
Lecz dlatego, że już od niej nie zależała.
Po odłożeniu słuchawki Elena weszła do kuchni.
— Kto to był?
Alina spojrzała na Marię.
— Jej ojciec.
Jej matka nie zapytała, czy się pogodzą.
Nie powiedziała jej, co ma robić.
Po prostu położyła jej rękę na ramieniu.
Właśnie to robiło różnicę.
Alina wstała i przeszła przed lustrem w przedpokoju.
Zatrzymała się.
Kobieta w lustrze nie miała już ciała dwudziestojednoletniej dziewczyny, którą Petru kiedyś z taką dumą przedstawiał rodzinie.
Była pełniejsza.
Była matką.
Miała ślady na skórze, niewyspane spojrzenie i dziecko, które wołało ją z kuchni.
Ale nie czuła się już jak manekin wystawiony w witrynie.
Nie zniszczyła swojego ciała.
Nie zniszczyła swojego życia.
Po prostu przestała żyć dla ludzi, którzy kochali ją tylko wtedy, gdy pozostawała kobietą, którą chcieli w niej widzieć.
A jeśli Petru chciał wrócić do ich życia, tym razem to nie Alina miała udowadniać, że jest wystarczająco dobra dla jego rodziny.
On miał udowodnić, że jest wystarczająco dobry dla nich.