W Luksemburgu zakończyła się pewna epoka — po 25 latach panowania, wielki książę Henryk abdykował na rzecz swojego syna Wilhelma. Ceremonia przekazania władzy zgromadziła tłumy przed pałacem, a nowy władca złożył uroczystą przysięgę przed parlamentem.
Choć Wilhelm oficjalnie stał się głową państwa, jego rola – zgodnie z konstytucją – pozostaje symboliczna. Jak zauważył prof. Christoph Bruell z Uniwersytetu Luksemburskiego, nowy monarcha nie będzie miał realnej władzy: jego pole manewru to “wystąpienia i gesty”. Innymi słowy – funkcja reprezentacyjna, a nie decyzyjna.
Nowy wielki książę jest dobrze przygotowany do swojej ceremonialnej roli: wykształcony we Francji, Szwajcarii i w prestiżowej akademii wojskowej w Wielkiej Brytanii, pracował też w korporacjach na terenie Belgii, Niemiec i Hiszpanii. Mimo to, jego panowanie będzie miało bardziej charakter symbolicznego trwania niż realnego działania.
Luksemburg, choć terytorialnie mały, odgrywa kluczową rolę na finansowej mapie Europy – mieści siedziby ważnych instytucji unijnych i banków. To jedyne pozostałe wielkie księstwo w Europie, a Wilhelm został siódmym monarchą z dynastii Luksemburg-Nassau.