Kiedy pierwszy badacz wszedł do środka, słychać było jedynie echo uderzeń butów o zimny metal. Reflektory ledwo przebijały się przez gęsty pył unoszący się w powietrzu. W środku panowała całkowita cisza.
Na ścianach widniały zadrapania, jakby ktoś próbował zostawić wiadomość. Na zardzewiałej tablicy ledwo dało się odczytać kilka słów w starym rumuńskim: „To nie był sen… przywieźli nas tutaj”.
Wszyscy zamarli. Jak rumuńska łódź podwodna mogła znaleźć się na środku arabskiej pustyni?
Inżynier podszedł do panelu sterowania. Kable były stopione, ale mechanizmy wydawały się nienaruszone. „Do niedawna była zasilana” – mruknął. Po jego słowach rozległ się cichy szum – urządzenie włączyło się samo.
Mały wyświetlacz zaczął migotać, pokazując pojedynczą datę: 1968.
„To niemożliwe” – powiedział archeolog. „Żadna łódź podwodna z tamtych czasów nie mogła tu dotrzeć niezauważona”.
Ale niemożliwe dopiero się zaczęło.
W bocznej komorze znaleźli zamknięte pomieszczenie. Na drzwiach namalowano prosty krzyż. Po sforsowaniu zamka uderzył ich jeszcze silniejszy zapach. Wewnątrz, na ławkach, siedziało dziesięć idealnie zachowanych ciał, jakby były żywe.
Wszyscy mieli na sobie rumuńskie mundury z czasów komunizmu. Na jednym z nich badacz zauważył skórzany notatnik. Na okładce widniał napis: „Kapitan Ion Marinescu – Misja: Atlantyda”.
W zespole zapadła głęboka cisza. Biolodzy zaczęli pobierać próbki, ale w chwili, gdy dotknęli jednego z ciał, detektor promieniowania zwariował. Rozległ się wycie alarmów, a powietrze zdawało się wibrować.
„Wynoś się natychmiast!” krzyknął dowódca wyprawy.
Kiedy wynurzyli się, zobaczyli, że wielbłądy również zniknęły. Wokół nich piasek poruszał się delikatnie, jakby oddychał. A okręt podwodny… nie był już taki sam. Na jego kadłubie pojawiły się niebieskie światła, niczym powoli pulsujące znaki życia.
Satelity przestały wysyłać sygnały do tego obszaru na prawie 12 godzin. Po przywróceniu połączenia okręt podwodny całkowicie zniknął, pozostawiając po sobie jedynie głęboki krater i silny zapach palonego żelaza.
Rząd ogłosił ten obszar „strefą zamkniętą” i zakazał wstępu komukolwiek. Oficjalnie mówiono, że to wszystko błąd w obrazach, gra cieni.
Ale ci, którzy tam byli… nigdy już nie byli tacy sami. Niektórzy odeszli z nauki, inni zniknęli bez śladu.
Tylko jeden z badaczy, po latach, zabrał głos. W anonimowym wywiadzie powiedział: „To nie była łódź podwodna. To była brama. I na chwilę się otworzyła”.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabrykowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani przedstawienie postaci, ani za ewentualne błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone w niej opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.