Twarz Levana poczerwieniała, czując narastający gniew. „I co mam teraz zrobić? Zgłodnieć?”
„Oczywiście, że nie” – odpowiedziała spokojnie Annabeth. „Możesz iść do sklepu, kupić jedzenie i ugotować. Albo możesz coś zamówić. Masz pieniądze, prawda?”
„To jakiś strajk?” – zapytał w końcu, a w jego głosie słychać było frustrację. „Odmawiasz wypełniania obowiązków żony?”
Cierpliwość Annabeth się kończyła. Miała dość. „Mam dość bycia dojną krową tej rodziny! Czemu muszę wszystko nosić sama?” Levan rzucił teczkę na stół i wskazał na nowy robot kuchenny. „Znowu coś kupiłaś?”
Annabeth spojrzała na niego ze zdumieniem. To było tak nieoczekiwane, że zaniemówiła. Kolacja była prawie gotowa, mieszkanie czyste, pranie zrobione – wszystko było w porządku, jak każdego innego dnia po pracy.
„Lëvo, marzyłam o tym od dawna” – powiedziała cicho. „Było w promocji, a ja wydałam swoją wypłatę…”
„Twoja wypłata!” przerwał, krążąc po kuchni. „A co z niej zostało? Reszta! Kto płaci czynsz? Ja! Kto płaci za samochód? Ja! Kto pokrywa wszystkie duże wydatki? Ja!”
Annabeth wyłączyła kuchenkę i otarła ręce o fartuch. Para z garnka wypełniła kuchnię przyjemnymi zapachami, ale jej apetyt zniknął.
„Ale ja też pracuję” – powiedziała cicho. „Na pełen etat, swoją drogą. A za moją pensję kupujemy jedzenie. A ja gotuję, sprzątam, pierzę…”
„Tak, tak, jesteś święty” – mruknął Levan, trzaskając drzwiczkami szafki i nalewając sobie wodę. „Wiesz co? Mam już dość. Od teraz wszystko będzie sprawiedliwie. Będziemy dzielić się po połowie, skoro tak łatwo ci się żyje na moich plecach”.
„Co masz na myśli?” – zapytała Annabeth, krzyżując ramiona.
„Dokładnie to, co powiedziałam. Jeśli będziemy nowocześni i równi, to podzielimy się po połowie. Będziemy dzielić rachunki, telefon, wszystkie wspólne wydatki. To sprawiedliwe – nie tylko ja!”
Annabeth chciała się bronić, ale wiedziała, że to bez sensu. Nie zależało mu na sprawiedliwości, zależało mu na kontroli. Westchnęła więc i powiedziała: „Dobrze, Levan. Chcesz sprawiedliwości, pół na pół, to tak będzie”.
Następnego ranka Annabeth obudziła się, zanim zadzwonił budzik. Levan wciąż spał, odwrócony plecami. Rozmowa z poprzedniej nocy wciąż kołatała się w jej głowie. Cicho wstała z łóżka i poszła do kuchni.
W ciągu czterech lat małżeństwa w jakiś sposób doszli do podziału obowiązków, który teraz wydawał się rażąco niesprawiedliwy. Tak, Levan zarabiał więcej. Tak, w pierwszym roku ich związku, kiedy jeszcze studiowała, logiczne było, że wspierał ją finansowo i zajmowała się domem. Ale Annabeth też zaczęła pracować! Najpierw na pół etatu, potem na pełen etat. Mimo to obowiązki domowe pozostały całkowicie jej odpowiedzialnością.
Otworzył laptopa i zaczął sprawdzać wyciągi z konta. Pensja, rachunki, zakupy, codzienne wydatki… Prawie wszystko, co zarabiał, trafiało do budżetu rodzinnego. Ale jej wkład? Gotowane posiłki, pranie, sprzątanie – to w ogóle nie miało znaczenia?
Popijając herbatę, wspominał ich pierwsze spotkanie, uśmiechając się smutno. Levan zabiegał o jej względy. Nazywał ją swoją królową, obiecywał, że zrobi dla niej wszystko. A teraz? „Dojna krowa”? Jak szybko romans zmienia się w rozliczenia dla niektórych mężczyzn.
Później Levan siedział przy biurku, rozmawiając ze swoim kolegą, Irishem.
„I wiesz co, Irish, powiedziałem jej wczoraj wieczorem – i tyle. Będziemy żyć jak wszystkie współczesne rodziny – pół na pół” – powiedział Levan, odchylając się z zadowoleniem na krześle.
Irish spojrzał na niego z ciekawością. „I jak zareagowała?”
„Nie uwierzysz – zgodziła się!” Levan uśmiechnął się z satysfakcją. „Od samego początku, bez kłótni”.
„Naprawdę?” Irish uniósł brew. „Tak po prostu?”
Levan skinął głową. „Wygląda na to, że w końcu zrozumiał, że mam rację. Co jest złego w sprawiedliwości?”
„Każdy ma swoją własną definicję sprawiedliwości” – odpowiedziała zamyślona Irish. „Moja ciotka zawsze powtarza: »Uważaj, czego sobie życzysz, bo możesz to dostać«”.
Levan zmarszczył brwi, nieco zaniepokojony. „Co masz na myśli?”
Irish uśmiechnął się przebiegle. „Nie mam pojęcia, ale brzmi mądrze, prawda?”
Levan roześmiał się, odpychając dziwne uczucie, które go dręczyło. Wszystko będzie dobrze. Annabeth była racjonalną kobietą.
W tym czasie Annabeth była w sklepie, przyglądając się półkom i uważnie analizując metki z cenami. Wcześniej zapełniłaby wózek zakupami dla całej rodziny – zapasami na cały tydzień. Dziś w jej małym koszyku znajdowały się tylko jogurt, ser, chleb i pierś z kurczaka. Nawet nie spojrzała na ulubiony filet z ryby Levana.
Wieczór minął wyjątkowo spokojnie. W domu Annabeth szybko upiekła pierś z kurczaka z warzywami, zjadła obiad, umyła naczynia, włączyła pralkę i wygodnie rozsiadła się na kanapie z tabletem. Miała do obejrzenia trzy seriale, które ciągle odkładała, bo nie miała czasu. Jej telefon zawibrował, gdy przyszła wiadomość od…
jest u Levana: „Będę w domu za pół godziny. Co na obiad?”
Annabeth uśmiechnęła się i schowała telefon, nie odbierając.
Klucz przekręcił się w zamku i Levan wszedł do mieszkania, zmęczony po całym dniu pracy. Skierował się prosto do kuchni, czekając na znajomy zapach obiadu.
„A tak w ogóle, jestem w domu!” zawołał, zdejmując płaszcz.
Brak odpowiedzi. Wszedł do kuchni, ale była pusta i czysta, bez śladu jedzenia. Otworzył lodówkę – półki były w połowie puste: jogurt, ser i kilka warzyw.
„Annabeth!” zawołał, idąc w stronę salonu.
Jego żona siedziała na kanapie, zajęta czymś na tablecie, ze słuchawkami w uszach. Kiedy go zobaczyła, wyjęła jedną.
„A, cześć. Jesteś już w domu?”
„Tak, jestem w domu. A obiad?”
Levan rozejrzał się, jakby jedzenie mogło kryć się w salonie.
Annabeth spojrzała na niego z lekkim zdziwieniem. „Jaki obiad?” zapytała. „Dałeś mi na niego pieniądze? Nie! Więc o co chodzi?”
Levan zamarł, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy. „Mówisz serio?” Jego głos podniósł się, niemal krzycząc. „Wróciłem do domu po ciężkim dniu, a ty nawet nie ugotowałeś?”
„Nie dałeś mi pieniędzy na swoją porcję obiadu” – odpowiedziała spokojnie Annabeth, zdejmując drugą słuchawkę. „Mówiłeś wczoraj: pół na pół. Kupiłam sobie jedzenie, za własne pieniądze. Gotowałam sobie, jadłam. Dokładnie tak, jak się umówiliśmy”.
„Ale…” Levan był zaskoczony. „Nie o to mi chodziło! Chodziło mi o wspólne wydatki…”
„Dokładnie” – powiedziała Annabeth, wzruszając ramionami. „Wspólne wydatki – pół na pół. A obiad jest niezbędny dla nas obojga, więc kupiłam go sobie i sama sobie ugotowałam”.
„A teraz co, mam głodować?” zapytał Levan, czując narastającą złość.
„Oczywiście, że nie” – odpowiedziała cicho Annabeth. „Możesz iść do sklepu, kupić jedzenie i ugotować. Albo możesz coś zamówić. Masz pieniądze, prawda?”
Levan spojrzał na nią zmieszany, czując, jak myśli pędzą mu w głowie. „Czy to strajk?” – zapytał w końcu. „Odmawiasz wypełniania obowiązków żony?”
Annabeth powoli odłożyła tabliczkę i odwróciła się do męża. „Obowiązki żony?” – powtórzyła zimnym głosem. „Wypełniałam je wiernie aż do wczoraj. Ale wczoraj zaproponowałeś podział pół na pół, a potem się zastanowiłam: dlaczego jesteś wobec mnie taki niesprawiedliwy?”
„Mnie?!” Levan sapnął. „Mnie…”
„Tak, ciebie” – przerwała Annabeth. „Do tej pory płaciłam twoimi pieniędzmi duże rachunki, a moimi kupowałam jedzenie i inne rzeczy. Gotowałam też, sprzątałam i prałam. Każdego wieczoru po pracy. A w weekendy – generalne porządki, gotowanie przez kilka dni, żeby mieć więcej czasu. Pamiętasz zeszłą niedzielę, kiedy spędziłam trzy godziny w kuchni i kolejne trzy godziny sprzątania? To sześć godzin pracy, prawie cały dzień. W dzień wolny.”
Levan zamilkł, próbując przetworzyć wszystko, co usłyszał.
„A teraz mówisz pół na pół” – kontynuowała Annabeth. „Dobrze. Ale niech będzie pół na pół. Nie tylko pieniądze, ale też prace domowe. Gotowanie – na zmianę albo każdy dla siebie. Sprzątanie – dzielimy się. Pranie – każdy dla siebie. Jak ci się to podoba?”
Levan niezręcznie przestąpił z nogi na nogę.
„Słuchaj, ja… nawet nie wiem, jak włączyć pralkę…”
„Pokażę ci” – uśmiechnęła się Annabeth. „To nic trudnego”.
„A tak w ogóle, skoro już nie gotujesz i nie sprzątasz, to po co cię tu trzymam?” – wyrzucił z siebie Levan, natychmiast żałując swoich słów.
Annabeth długo wpatrywała się w niego, nie mrugając. Potem powoli wstała z kanapy.
„A utrzymanie rodziny to męska robota” – powiedziała cicho. „Ale nigdy cię nie pytałam, dlaczego cię powstrzymuję, mimo że nigdy nie byłeś w tym dobry, bo ja też musiałem pracować. A teraz rezygnujesz ze swoich męskich obowiązków”. Przechylił głowę. „Ale widzisz, nie zadaję tego pytania. Bo jesteśmy rodziną. A przynajmniej tak mi się wydawało”.
W pomieszczeniu zapadła ciężka cisza. Levan wbił wzrok w podłogę, czując, jak jego „sprawiedliwy” gniew zmienia się w wstyd. Annabeth stała wyprostowana, z odchylonymi do tyłu ramionami, czekając na odpowiedź.
„Przepraszam” – powiedział w końcu. „Przesadziłam. Wróćmy do tego, co było, dobrze?”
Spodziewał się, że Annabeth będzie szczęśliwa, przytuli go i pójdzie zrobić obiad. Ale ona tylko pokręciła głową.
„Dlaczego miałbym to zrobić?” zapytał szczerze. „Ugotowałbym ci jedzenie, wyprasował koszule, pozmywał naczynia. Ale teraz już zjadłem, zrobiłem wszystko i chciałem obejrzeć nowy odcinek. Właściwie, tak jest mi jeszcze wygodniej”.
Po tych słowach odwróciła się z powrotem na kanapę, założyła słuchawki i wróciła do oglądania serialu, zostawiając Levana stojącego z szeroko otwartymi ustami.
To dzieło jest inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale zostało sfabularyzowane dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za
Nie ponosimy odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani sposób przedstawienia postaci i nie ponosimy odpowiedzialności za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone w niej opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.