Powoli odłożyłem słuchawkę i spojrzałem na Gheorghe’a. Siedział z rękami wokół filiżanki herbaty, jakby kurczowo się jej trzymał jak ostatniej kotwicy.
„Nie idziesz?” – zapytał cicho.
Nie wiedziałem, co mu powiedzieć. Pokręciłem głową i powiedziałem tylko:
„Nie teraz”.
Tego wieczoru zabrałem go do siebie. Miałem małe mieszkanie, dwa pokoje, nic specjalnego. Ale było ciepło. I cicho.
Położyłem mu koc na kanapie. Zasnął niemal natychmiast, z włączonym telewizorem na kanale informacyjnym, do którego prawdopodobnie przywykł przez całe życie.
W ciągu kolejnych dni dowiedziałem się o nim więcej. Był ślusarzem, pracował w fabryce przez 40 lat. Wszystko, co zarobił, przeznaczył na dzieci. Medytacje. Studia. Zaliczki na mieszkanie. Samochody, „żeby nie musiał chodzić pieszo”.
Jego żona zmarła dwa lata wcześniej. Od tamtej pory dzieci przeniosły go w kąt domu, potem do aneksu, a potem… całkowicie go ignorowały.
Zabierałam go do lekarza. Gotowałam mu. Prałam jego ubrania. Czasami, w środku dnia, pytał mnie:
„Gdzie jest Maria? Nie wróciła z targu?”.
Przełykałam ślinę i mówiłam:
„Przyjdzie później”.
Mijały miesiące. Pewnego ranka Gheorghe wziął mnie za rękę.
„Chłopcze… jeśli coś mi się stanie… nie dzwoń do dzieci. Dzwoń do notariusza”.
Nie kłóciłam się z nim.
Kiedy umarł, zapadła cisza. Dużo ciszy. Odszedł we śnie, ze zdjęciem żony na stoliku nocnym.
Dzieci przyszły do notariusza, elegancko ubrane, w pośpiechu. Myślały, że przyszły tylko podpisać jakieś dokumenty.
Testament był krótki.
Dom został sprzedany.
Pieniądze przekazano na dom opieki.
Oszczędności – około 180 000 lei – podzielono na stypendia dla dzieci bez szans.
I jedno zdanie dla nich:
„Nic nie zostawiam moim dzieciom. Bo kiedy ich potrzebowałam, zostawiły mnie w szlafroku, na mrozie”.
Córka zaczęła histerycznie płakać. Syn krzyczał, że to niesprawiedliwość.
Notariusz spojrzał na mnie i powiedział:
„Pan Andriej otrzymuje zegarek twojego ojca i list”.
W liście było tylko:
„Dziękuję, że widzisz we mnie człowieka”.
Do dziś noszę ten zegarek.
Nie ze względu na jego wartość.
Ale po to, żebym nigdy nie zapomniała, że czasami obcy człowiek może być bardziej rodziną niż więzami krwi.