Radu wciąż się śmiał, ale jego śmiech nie był już tak pewny.
Minęła minuta.
Potem dwie.
Stałam nieruchomo, mokra, ale spokojna. Krople wody wciąż spadały na dywan, a w pokoju zaczęło wyczuwać się dziwne napięcie.
Doina nalała sobie kolejną lampkę wina.
— No dalej, Eleno, przestań z tym bredzić i odejdź. Niszczysz nam kolację.
Bianca sprawdziła telefon.
— Jeśli zostanie tu dłużej, przysięgam, że wyjdę. Atmosfera jest przygnębiająca.
Właśnie wtedy rozległ się pierwszy dzwonek.
Telefon Radu.
Zawibrował na stole.
Zerknął na nią znudzonym wzrokiem, ale kiedy zobaczył nazwisko dzwoniącego, zmarszczył brwi.
— Dyrektor generalny?
Odebrał.
— Tak, panie Ionescu… co się stało?
Pauza.
Jego twarz zmieniła się diametralnie.
— Co masz na myśli mówiąc „zawieszone”? Jaki audyt?
Jego głos nagle zrobił się sztywny.
— Czekaj… Nie rozumiem.
Rozłączył się.
W tym samym momencie zadzwonił telefon Doiny.
Potem Bianki.
A potem znowu Radu.
Dźwięki połączeń i powiadomień wypełniły stół.
— Co się dzieje? — zapytała zirytowana Doina.
Odebrał.
Po kilku sekundach szklanka w jej dłoni zamarła w powietrzu.
— Co masz na myśli… konta są zablokowane?
Bianca zbladła.
— To niemożliwe… moja karta nie działa!
Radu wstał.
— Co tu się, do cholery, dzieje?!
Właśnie wtedy mój telefon zawibrował.
Wiadomość od Adriana.
„Protokół 7 w pełni aktywowany”.
Spojrzałam na nich.
Spokój.
— Co zrobiłeś?! — krzyknął Radu.
— Nic specjalnego — powiedziałem spokojnie.
Doina spojrzała na mnie, jakby widziała mnie po raz pierwszy.
— Ty… masz z tym coś wspólnego?
Wziąłem głęboki oddech.
— Firma, dla której pracujesz… „Marinescu Invest”.
Radu skinął głową.
— Tak, i?
— Jestem większościowym udziałowcem.
W pomieszczeniu zapadła całkowita cisza.
Bianca zaśmiała się nerwowo.
— To jakiś żart.
Przesunąłem telefon w ich stronę.
Na ekranie widniała oficjalna strona internetowa firmy.
Sekcja akcjonariuszy.
Imię.
Elena Popescu – 72%
Radu wyglądał, jakby ziemia usunęła mu się spod nóg.
— Nie… to niemożliwe…
— To możliwe.
Doina zaczęła drżeć.
— Eleno… moja droga… chyba doszło do nieporozumienia.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Protokół 7 oznacza kompletny audyt, zablokowanie premii, zawieszenie stanowisk kierowniczych i zbadanie wszystkich umów podpisanych przez rodzinę Marinescu.
Radu wydawał się być zdyszany.
— Eleno… proszę…
— Wiesz, co jest w tym ironicznego? — powiedziałam spokojnie.
Spojrzałam na wiadro obok stołu.
— Gdybyś nie wylała mi tej wody na głowę… prawdopodobnie nigdy nie uruchomiłabym protokołu.
Doina podeszła bliżej.
— Proszę… dziecko… jesteśmy rodziną…
Spojrzałam jej w oczy.
— Rodzina nie upokarza swoich członków.
Radu opadł na krzesło.
— Straciłem wszystko…
— Nie — powiedziałam spokojnie.
Powoli wstałam.
— Straciłaś tylko swoje przywileje.
Chwyciłam torbę.
— Możecie zachować swoje posady… jeśli przejdziecie audyt.
Zatrzymałem się w drzwiach.
— Ale od dziś będziecie pracować dla mnie.
Wyszedłem w chłodną noc.
Zimne powietrze musnęło moją spoconą twarz.
Położyłem rękę na brzuchu.
Dziecko lekko się poruszyło.
Po raz pierwszy od miesięcy… Uśmiechnąłem się.
Bo czasami największą zemstą nie jest zniszczenie kogoś.
To pokazanie mu, kim naprawdę byłeś przez cały czas.