Przez duże szklane drzwi widać było jasno oświetlone pomieszczenie.
To nie była restauracja.
To nie był klub.
To była galeria sztuki pełna eleganckich ludzi.
Mężczyźni w garniturach, kobiety w długich sukniach, kieliszki wina i duży panel na ścianie.
Rica powoli podszedł.
Ciekawość pchnęła go do przodu.
Na panelu przy wejściu widniał napis wielkimi literami:
„Wystawa indywidualna – Maria Popescu”
Rica zamrugał.
Przeczytał ponownie.
Maria Popescu.
Imię jego żony.
— Nie… to niemożliwe… — mruknął.
Delikatnie otworzył szklane drzwi.
W środku znajdowały się dziesiątki obrazów.
Pejzaże.
Portrety.
Sceny z życia.
A na środku pomieszczenia ludzie zgromadzili się wokół kobiety ubranej w elegancką czerwoną sukienkę.
Maria.
Jego żona.
Uśmiechała się.
Rozmawiała z ludźmi.
Mężczyzna w garniturze ściskał jej dłoń.
— Pani Mario, Pani prace są niezwykłe. Nasza galeria w Klużu również chce tam zorganizować wystawę.
Kobieta powiedziała:
— Ten obraz został już sprzedany za 28 000 lei.
Inna wtrąciła się:
— A ten za 35 000 lei.
Rica poczuła, że grunt usuwa jej się spod nóg.
Jego żona…
Maria, ta cicha.
Maria, która gotowała.
Maria, która opiekowała się jego rodzicami.
Była artystką wieczoru.
Krytyk sztuki przemawiał obok niej:
— To niesamowite, jak kobieta potrafi przemienić cierpienie w piękno. Obrazy Marii opowiadają historię życia przeżytego w ciszy.
Rică poczuła gulę w gardle.
Na jednej ze ścian wisiał duży obraz.
Przedstawiał kobietę stojącą samotnie w domu, a za nią dwa cienie – mężczyznę i kobietę.
Tytuł obrazu brzmiał:
„Cisza”
Pod nim widniała etykieta:
Sprzedano – 42 000 lei
Rică poczuła, że drżą jej ręce.
W tym momencie Maria się odwróciła.
Widziała go.
Nie bała się.
Nie wstydziła się.
Po prostu patrzyła na niego spokojnie.
Powoli podeszła do niego.
— Dobry wieczór, Rico.
Jej głos był cichy.
Ledwo zdołał przemówić.
— Ty… ty to wszystko zrobiłeś?
Maria lekko się uśmiechnęła.
— Każdej nocy, kiedy wychodziłam z domu, przychodziłam tutaj. Malowałam.
— Jak długo…?
— Latami.
Rică oniemiała.
— Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?
Maria wzruszyła ramionami.
— Bo nigdy nie pytałaś.
Jej słowa brzmiały ciężko.
Ludzie wokół nich nadal podziwiali obrazy.
Podszedł organizator.
— Pani Mario, mamy jeszcze zarezerwowane dwa obrazy. Łączna wartość dzisiejszej sprzedaży przekroczyła 320 000 lei.
Rica poczuła ucisk w piersi.
Przez te wszystkie lata…
Myślał, że jest nic nie warta.
Maria spojrzała na niego przez kilka sekund.
W jej oczach nie było gniewu.
Tylko cisza.
— Rica, nie wychodziłem co wieczór, żeby kogoś poznać.
Zamilkł.
— Wychodziłem, żeby odnaleźć siebie.
Nic nie powiedział.
Nie miał nic więcej do powiedzenia.
Maria zwróciła się do gości.
— Proszę o wybaczenie.
I odeszła do reszty.
Zostawiając Ricę samą przy szklanych drzwiach.
Po raz pierwszy od dwudziestu lat…
zrozumiał coś bolesnego.
Nie tylko stracił szacunek żony.
Stracił niezwykłą kobietę… nie zdając sobie sprawy, kiedy.