Następnego ranka Radu Munteanu dotarł na działkę jeszcze przed wschodem słońca.
Miał ze sobą łopatę, kilof, starą taczkę i determinację, której nie czuł od lat.
Pierwszy kamień usunął z trudem. Drugi wypadł mu z rąk i niemal przygniótł stopę.
Po godzinie plecy paliły, dłonie były pełne pęcherzy.
Ale pod kamieniami ziemia nie była martwa.
Była czarna, ciężka, żyzna, jak najlepsza gleba ogrodowa.
Radu ukląkł i zebrał garść ziemi.
— To niemożliwe… — wyszeptał.
Pracował tak dzień po dniu. Sąsiedzi przejeżdżali samochodami, śmiali się, trąbili, krzyczeli:
— Co robisz, panie Radu, szukasz złota?
Po tygodniu Ana przyszła znowu.
Znalazła ojca wychudzonego, spalony słońcem, ale z żywymi oczami.
— Tato… — powiedziała cicho.
Radu zaprowadził ją na środek okręgu z dużych głazów. Tam, gdzie ziemia była oczyszczona, widać było równą, zwartą powierzchnię.
— Spójrz — powiedział. — To nie jest naturalne.
Zaczęli kopać razem.
Kilka dni później łopata Any trafiła na coś twardego.
Nie był to kamień. Było to drewno — stary, głęboko zakopany wiekowy dekiel.
Otworzyli go drżącymi rękami. W środku znajdowały się gliniane naczynia, stare monety, prymitywne narzędzia i fragmenty obrobionego metalu.
Radu zaczął płakać.
To był wykopalisko archeologiczne — dawna osada, prawdopodobnie dacka.
W kolejnych miesiącach eksperci potwierdzili: działka była warta miliony złotych.
Firma budowlana została zmuszona do wypłaty wysokiego odszkodowania — dziesiątki tysięcy złotych.
Radu kupił mały, skromny dom.
Ana przeprowadziła się bliżej ojca.
Działka stała się terenem chronionym państwowo.
Pewnego ranka, gdy Florin Varga przechodził obok bramy wykopalisk, zobaczył prostą tabliczkę:
„Odkryte przez Radu Munteanu — człowieka, który się nie poddał.”
I po raz pierwszy nie zaśmiał się.