…i właśnie w tym momencie Elena zrozumiała, że gra się skończyła.
Nie łzami.
Nie krzykiem.
Ale ciszą.
Powoli wstała, chwyciła płaszcz i wyszła z budynku, nie oglądając się za siebie. Na zewnątrz Bukareszt był mokry, szary i pospieszny, jak w każdy listopadowy wieczór.
Samochód czekał na nią.
W drodze na lotnisko telefon znów zawibrował. Wiadomości od księgowych, od wspólników, od ludzi, którzy znali ją jako „damę z cienia”, tę, która podpisywała, liczyła i milczała.
Dwanaście lat temu porzuciła karierę w lotnictwie dla Radu.
To ona znała liczby.
To ona ułożyła wstępne plany.
Założyła firmę pod nazwą firmy fasadowej, dla „bezpieczeństwa”.
Radu był twarzą.
Ona, mózgiem.
Gdy prywatny samolot startował, Elena obserwowała, jak gasną światła miasta. Po raz pierwszy nie czuła strachu.
W tym samym czasie Radu dotarł na spotkanie swojego życia.
Biuro Victora Dimy było puste.
Sekretarka uprzejmie poinformowała go, że spotkanie zostało odwołane.
Zdecydowanie.
Kiedy poprosił o wyjaśnienie, usłyszał tylko jedno:
„Firma transportowa została kupiona”.
Przez AeroPopescu International.
Następnego ranka gazety biznesowe huczały.
Nazwisko Eleny było wszędzie.
Radu zrozumiał prawdę dopiero wtedy, gdy jego konta zostały zamrożone.
Kiedy uświadomił sobie, że wszystko, co uważał za swoje, zostało jedynie pożyczone.
Elena sfinalizowała transakcję w Mediolanie uściskiem dłoni.
Prosto. Czysto.
Tego wieczoru, na hotelowym balkonie, z gorącą herbatą w dłoni, po raz pierwszy uśmiechnął się szczerze.
Nie tylko zdobył firmę.
Odzyskał swoje życie.
I brawa…
Tym razem były prawdziwe.