Wzdrygnęłam się.
Głos był spokojny, ale stanowczy. Znałam go. Rozpoznałabym go wszędzie.
„Mihai…?” wyszeptałam, drżąc.
Wyłonił się spod markizy samochodu zaparkowanego przy chodniku. Trzymał w ręku parasol, a jego spojrzenie nie było już tylko zaniepokojone… było gniewne.
Nie na mnie.
Na niego.
„Chodź tutaj” – powiedział, szybko podchodząc i otulając mnie płaszczem.
Nie mogłam się dłużej powstrzymać. Zaczęłam płakać. Nie głośno, nie histerycznie. Po prostu… cicho. Jakby wszystko, co trzymałam w sobie przez lata, wyciekało na deszcz.
„Widziałam wszystko” – powiedział cicho.
Podniosłam wzrok.
„Wszystko?”
Skinął głową.
„Każde słowo. Każdy gest.”
Poczułam, jak coś we mnie się zmienia. To już nie był tylko wstyd. To była… jasność umysłu.
„Chodź” – powiedział Mihai. „Nie zostawaj tu dłużej”.
Zaprowadził mnie do samochodu, włączył ogrzewanie i podał mi czysty ręcznik z bagażnika.
„Proszę”.
Ręce mi się trzęsły.
„Nie rozumiem… co tu robiłeś?”
Uśmiechnął się gorzko.
„Przyszedłem do Vlada”.
Zamarłem.
„Dlaczego?”
Westchnął głęboko.
„Bo… firma, dla której pracuje, nie jest tym, za co się uważa”.
Czułem, że zapiera mi dech w piersiach.
„Co masz na myśli?”
Mihai spojrzał mi prosto w oczy.
„Jestem właścicielem”.
Cisza.
Tylko odgłos deszczu uderzającego o przednią szybę.
„Żartujesz sobie…”
„Nie”.
Zaniemówiłem.
„Zainwestowałem w firmę kilka lat temu. Utrzymywałem to w tajemnicy. Vlad tam dorastał, ale nie wiedział, kto za tym stoi”.
Przełknąłem z trudem.
„A teraz…?”
Jego wzrok pociemniał.
„Teraz wiem dokładnie, jakim jest człowiekiem”.
Poczułem gulę w gardle.
„Nie chcę zemsty” – powiedziałem cicho.
Mihai pokręcił głową.
„To nie zemsta. To konsekwencje”.
Następnego ranka byłem w małym, ale ciepłym mieszkaniu, które Mihai trzymał na wypadek nagłych wypadków.
Spałem kilka godzin. Kiedy się obudziłem, wszystko wydawało się nierealne.
Ale policzek nadal mnie bolał.
A prawda… była tam.
Zadzwonił telefon.
Vlad.
Nie odebrałem.
Potem wiadomość:
„Gdzie jesteś? Wracaj do domu”.
Zaśmiałem się krótko.
Dom?
Kolejna wiadomość:
„Przepraszam. Przesadziłem”.
Odłożyłem słuchawkę.
Za późno.
Kilka godzin później Mihai odebrał telefon.
Widziałem, jak słucha, a potem spokojnie odpowiada:
„Tak. Od dzisiaj kończy się kontrakt Vlada. I chcę pełnego raportu na temat jego zachowania w firmie”.
Rozłączył się.
Spojrzał na mnie.
„Zrobione”.
Czułem pustkę… ale nie smutek.
Wyzwolenie.
W kolejnych dniach Vlad próbował się ze mną skontaktować. Wiadomości, telefony, przeprosiny, obietnice.
Nie odbierałem.
Powoli zacząłem odbudowywać swoje życie.
Wróciłem do zawodu. Znów rysowałem. Czułem, że znów mogę oddychać.
Pewnego wieczoru siedziałem przy stole z Mihaiem.
„Wiesz, co jest dziwne?” zapytałem.
„Co?”
„Myślałem, że tracę wszystko”.
Uśmiechnął się lekko.
„A co straciłeś?”
Zastanowiłem się przez kilka sekund.
„Iluzję”.
Skinął głową.
„Dokładnie”.
Wyjrzałem przez okno. Deszcz przestał padać.
Po raz pierwszy od dawna nie czułem już chłodu.
Tylko spokój.
I nowy początek.
Tym razem… sam.