Elena powoli podniosła na niego wzrok. Nic nie powiedziała, ale w jej oczach było coś pewnego, co sprawiło, że sierżant gwałtownie się zatrzymał. W tej napiętej ciszy słychać było jedynie szum nieregularnie migoczącego neonu.
— No, mów — powiedział Mănescu, opierając się o biurko. — Myślisz, że jak tak na mnie spojrzysz, to poczuję litość?
Elena lekko poruszyła nadgarstkami, czując na skórze dotyk zimnego metalu. Uśmiechnęła się ledwo dostrzegalnie.
— Nie chcę niczyjej litości — odpowiedziała spokojnie. Tylko szklanka wody, o ile to nie za dużo.
Jej odpowiedź go zirytowała. Podniósł głos.
— Tutaj pytają tylko, kto ma prawo, a nie kto jest w kajdankach!
Jeden z policjantów zachichotał z tyłu. Ale jego śmiech szybko ucichł, gdy telefon stacjonarny na biurku zaczął natarczywie dzwonić. Sierżant z grymasem na twarzy podniósł słuchawkę. — Dworzec Centralny, Mănescu w słuchawce.
Głos po drugiej stronie zamarł. Jego twarz natychmiast zbladła.
— Jak?… Co mówisz?… Sędzia, który?…
Wszystkie oczy zwróciły się na Elenę. Nie poruszyła się, tylko spokojnie obserwowała scenę. Mănescu powoli odłożył słuchawkę, jakby bał się ją rozerwać.
— Roz… rozwiąż ją natychmiast, rozkazał cicho.
Policjant obok niego stał z kluczem w górze.
— Co masz na myśli? Jest podejrzana, nie miałem rozkazu…
— Zrób, co ci każę, Andriej! To sędzia Elena Radu… z Sądu Najwyższego.
W sali zapadła ciężka cisza. Śmiechy, żarty, kpiące spojrzenia topniały jak lód w słońcu. Policjanci patrzyli na siebie, nie wiedząc, jak zareagować.
Elena lekko pocierała nadgarstki, gdy zdjęli jej kajdanki. — Dziękuję — powiedziała po prostu, wstając. — Chciałabym znać dokładny powód mojego zatrzymania.
Nikt nie odpowiedział. W kącie biura młody agent próbował ukryć zakłopotanie. Elena spojrzała na niego przez chwilę i dodała łagodnym tonem:
— Nie bójcie się. Nie jestem tu po to, by niszczyć wasze kariery, ale by nauczyć was, co znaczy szacunek dla zwykłego człowieka.
Jej słowa przecięły powietrze niczym ostrze. Nawet Mănescu, który zawsze grał na całego, spuścił wzrok.
— Pani Sędzio… gdybym wiedziała…
— Wiedziała pani wystarczająco dużo — przerwała mu. — Wiedziała pani, że jestem człowiekiem. A jednak…
W biurze, które do tej pory rozbrzmiewało śmiechem, zapadła głęboka cisza. Słychać było tylko jej pewne kroki, gdy mijając ich, wychodziła za drzwi.
Na dziedzińcu dworca powietrze było świeże. Gazeta rzucona na podłogę nosiła nagłówek: „Reforma wymiaru sprawiedliwości — zmiany na najwyższych szczeblach”. Elena spojrzała na niego przez chwilę i uśmiechnęła się gorzko.
Wiedziała, że ten dzień zmieni coś więcej niż tylko wizerunek komisariatu policji. Stanie się nauczką dla wszystkich, którzy mylą mundur z władzą.
Bo poza tytułami, stanowiskami i przywilejami, prawdziwą władzę mierzy się tym, jak traktuje się ludzi, którzy nie mogą nic zaoferować w zamian.
I tego dnia sędzia pokazał im dokładnie, co to znaczy.