Część 2 – Kontynuacja opowieści 👉Radu stał nieruchomo przy bramie.
Torba z pomarańczami zwisała mu z ręki, a słowa ojca brzmiały w jego głowie głośniej, niż się spodziewał.
— Tato, nie przyszedłem, żeby niczego mierzyć, powiedział w końcu.
Ion patrzył na niego nie mrugając.
— To dlaczego przyszedłeś dopiero teraz?
Radu nie miał dobrej odpowiedzi.
Andrei odłożył wiadro przy płocie i podszedł z szacunkiem.
— Proszę, wejdź do domu, panie Radu. Na dworze jest zimno.
Przy stole Ion postawił herbatę i kilka plasterków cozonacu, które zostały od sąsiada Vasile. Andrei przyniósł drewno do pieca, a Radu obserwował go w milczeniu.
Wszystko go niepokoiło: sposób, w jaki Andrei wiedział, gdzie trzyma się kubki, jak rozpalał ogień bez pytania, jak słuchał Iona opowiadającego po raz dziesiąty o gruszy w obejściu.
— Często tu przychodzisz? zapytał w końcu Radu.
— Kiedy mogę, odpowiedział Andrei. Czasem dwa razy w tygodniu, czasem rzadziej.
— A dlaczego to robisz?
Andrei spojrzał na Iona, który wpatrywał się w ogień.
— Bo jest sam. Bo tata mówił mi, że kiedy byłem mały, dziadek Ion naprawił mi rower i zawiózł mnie samochodem do szpitala, kiedy rozbiłem głowę na boisku. I dlatego, że starego człowieka nie należy zostawiać, żeby czekał na telefon, który może już nie nadejdzie.
Radu spuścił wzrok.
Ion nic nie powiedział. Nie ganił go. I to właśnie ta cisza bolała go bardziej niż jakiekolwiek wyrzuty.
Gdy odjechał, Radu nie spojrzał już przez płot w stronę domu ani sadu. Poszedł prosto do samochodu i przejechał całą drogę do Bukaresztu, nie włączając radia.
Cristina czekała na niego w kuchni.
— No? Jak się ma twój ojciec?
Radu odłożył klucze na stół.
— Dobrze. Lepiej niż ja.
Tamtego wieczoru nie rozmawiali o domu, sprzedaży ani spadku. Po raz pierwszy Radu powiedział żonie, że nie chce już słyszeć takich rozmów.
— Ojciec żyje, Cristina. I potrzebuje mnie teraz, nie po tym, jak go nie będzie.
Następnego dnia Radu zadzwonił.
— Tato, co robisz?
Na drugim końcu linii zapadła pauza.
— Dobrze, synu. A dlaczego?
To proste pytanie sprawiło, że Radu mocniej ścisnął telefon w dłoni.
— Nic takiego. Chciałem tylko cię usłyszeć.
Następnego weekendu wrócił. Nie z pudełkiem ciastek, lecz z materiałami na dach. Andrei już tam był, a Ion patrzył na nich z dołu, z kocem na kolanach.
Na początku Radu i Andrei pracowali niezręcznie obok siebie. Nie znali się, nie mieli do siebie zaufania, ale obaj wiedzieli, dla kogo naprawiają odkrytą przez wiatr blachę.
— Trzymaj wyżej, powiedział Andrei.
— Wiem, odpowiedział Radu, ostrzej, niż chciał.
Po kilku minutach przeprosił.
— Nie na ciebie jestem zły.
— Wiem, odpowiedział młody. Ale nie jest za późno, by tu być.
Radu spojrzał wtedy na niego z wdzięcznością. Nie jak na intruza, lecz jak na człowieka, który trzymał przy życiu jego ojca, zanim on odważył się wrócić.
Miesiące mijały.
Radu zaczął przyjeżdżać prawie w każdy weekend. Zawoził Iona do lekarza, kupował mu leki i dzwonił wieczorem, nawet gdy nie mieli nic ważnego do powiedzenia.
Czasem rozmawiali o ogrodzie. Innym razem o meczach. A czasem po prostu siedzieli na ławce pod gruszą i słuchali ptaków.
Pewnego wiosennego popołudnia Ion powiedział mu:
— Wiesz, co najbardziej mnie bolało, Radu? Nie to, że nie przychodziłeś. Ale że myślałem, iż gdybym zadzwonił, to ci przeszkadzam.
Syn poczuł, jak łapie go gulę w gardle.
— Już mi nie przeszkadzasz, tato. Nigdy.
Ion powoli pokiwał głową.
— Dobrze. To ja też będę częściej dzwonić.
To był pierwszy raz od dawna, gdy Radu razem z ojcem się zaśmiał.
Mieli jeszcze dwa dobre lata.
Dwa lata, podczas których ogród znów wydawał plony, podczas których Andrei przychodził na święta do stołu, a Ion nauczył ich obu, jak szczepić jabłoń i kiedy ciąć winorośl.
Pewnego spokojnego jesiennego poranka Ion już nie wyszedł na ganek.
Radu przyjechał szybko, wezwany przez Andreia. Stary siedział w swoim fotelu, z fotografią Ileny na stole i z pogodnym wyrazem twarzy.
Nie był już sam.
Na pogrzebie Radu stanął obok Andreia, a po odejściu ludzi zostali obaj na podwórku domu.
Stara grusza szumiała na wietrze.
— Tata mówił, że nie trzeba jej wycinać, wyszeptał Radu.
— Nie trzeba, odpowiedział Andrei. Ale możemy posadzić obok nową.
Na wiosnę razem wykopali w ogrodzie dołek i wsadzili młodą gruszkę do ziemi.
Radu zasypał korzenie ziemią, potem spojrzał na dom ojca.
Nie myślał już o tym, co miał odziedziczyć.
Myślał o wszystkich weekendach, które przegapił, i o tym, że chłopak z sąsiedztwa dał jego ojcu to, czego on zapomniał dać: czas.
Potem wziął konewkę, podlał drzewko i cicho powiedział:
— Od teraz ten ogród już na nikogo nie będzie czekać.