— Mam na imię Andriej — powiedział powoli. Jeśli chcesz… możemy iść powoli.
Jego ton nie przypominał niczego, co słyszała do tej pory. Nie był rozkazujący. Nie był kpiący. Był… spokojny.
Poszli pieszo do małego domu na obrzeżach miasta. Starego domu, ale czystego. Pachniała drewnem, świeżym chlebem, herbatą.
— Niewiele mam — powiedział jej Andriej. — Ale to, co mam, należy do ciebie.
Przez pierwsze kilka dni dziewczyna czekała na cios. Ostre słowo. Pogardę. Była przekonana, że tak będzie. Tak było przez całe jej życie.
Ale nic takiego nie nastąpiło.
Rano zostawiał jej na stole gorącą herbatę. Opisywał światło na zewnątrz. Mówił jej, jak wygląda niebo, drzewa, ludzie.
— Dziś jest jasnoniebieskie. Jak cisza, mawiał.
Po raz pierwszy jej ciemność przestała wydawać się pusta.
Andriej pracował w ciągu dnia. Nosił torby, naprawiał płoty, robił, co mógł. Wieczorem wracał do domu zmęczony, ale uśmiechnięty. Nigdy jej niczego nie wyrzucał.
— Widzisz rzeczy, których ja nie widzę, mawiał jej.
Z czasem zaczęła się śmiać. Cicho śpiewać. Poruszać się po domu bez strachu.
Po roku Andriej odkładał pieniądze. Trochę, ale ostrożnie. Sprzedał zegarek, który dostał od ojca.
— Jedziemy do Bukaresztu, powiedział jej. Do lekarza.
Operacja była trudna. Kosztowna. Ale się udało.
Kiedy zdjęto bandaże, dziewczyna mrugnęła. Światło ją ukłuło. Wtedy zobaczyła.
Pierwsza twarz należała do Andrieja. Zmęczona. Wzruszona. Z oczami pełnymi łez.
— Jesteś… jesteś piękna, wyszeptała.
Oboje płakali.
Minęły lata. Otworzyli mały warsztat. Ona szyła. On sprzedawał. Kupili dom. Mieli dziecko.
Pewnego dnia w bramie pojawił się jej ojciec. Stary. Chory. Samotny.
— Myliłem się… — mruknął.
Spojrzała na niego. I nie czuła nienawiści. Tylko ciszę.
— Nie jestem już niczyją pomyłką, powiedział spokojnie.
Drzwi powoli się zamknęły.
I po raz pierwszy cała rodzina zrozumiała prawdę, która ich przerażała:
to nie ślepota była ich przekleństwem…
lecz ich okrucieństwo.