Maria stała nieruchomo przez chwilę, trzymając lampę jak najwyżej, jakby to słabe światło mogło odpędzić całe zło, które mogło kryć się w tej głębi. Jej serce biło powoli, ale stanowczo, niczym młot obwieszczający coś ważnego i nieznanego.
Zbliżała się do dużej skrzyni, krok po kroku. Drewno było spróchniałe, ale zamek wydawał się o wiele lepiej zachowany niż reszta. Dotknęła go opuszkami palców. Zimny jak lód. Zbyt zimny jak na miejsce, gdzie wilgoć powinna zmiękczyć metal. Dreszcz przebiegł jej po plecach.
Potem jej wzrok powędrował ku mniejszej skrzyni. Była lekko pęknięta, a wieko przechyliło się na bok, odsłaniając kawałek materiału owinięty wokół czegoś małego i okrągłego. Maria przełknęła ślinę, pochyliła się i powoli uniosła materiał. Wewnątrz znajdował się dziwny, ciężki, poczerniały brązowy medalion, z wygrawerowanym tym samym napisem, co na stopniu: „Kto schodzi, niesie ciężar tajemnicy”.
Nic nie rozumiała, ale czuła, że wszystko jest powiązane z tą posiadłością, z rodziną Mendu, być może nawet z kobietą, która zginęła w studni lata temu. Myśl przyprawiała ją o dreszcze: co by było, gdyby jej śmierć nie była wypadkiem?
Podniosła jeden z papierów rozrzuconych na podłodze. Był to stary list, napisany pospiesznie: „Ukryjcie wszystko. Niektórzy zrobiliby wszystko za to, co znaleźliśmy. Skrzynie nie mogą zostać otwarte, dopóki nie nadejdzie odpowiedni moment”.
Maria poczuła, jak powietrze w pomieszczeniu robi się ciężkie. Nie była kobietą, która daje się ponieść opowieściom, ale coś tam w dole ją przytłaczało. Mimo to nie przebyła tej drogi, żeby odejść z pustymi rękami.
Napiął kręgosłup i ponownie podszedł do dużej skrzyni. Nacisnął zamek. Był szczelnie zamknięty. Rozejrzał się i zauważył duży kamień, oderwany od ściany. Podniósł kamień, wsunął go między zamek a drewno i, zaciskając zęby, uderzył. Zamek ustąpił z suchym trzaskiem, który rozniósł się echem po całym pomieszczeniu niczym grzmot.
Maria wzięła głęboki oddech i uniosła wieko.
W środku znajdowały się skórzane torby przewiązane sznurkiem. Otwierała je po kolei i czuła, jak miękną jej kolana: były pełne złotych monet, migoczących słabo w świetle lampy. Obok nich leżał gruby plik papierów z długami, aktami własności, a wśród nich notes oprawiony w skórę.
Otworzyła go. Na pierwszej stronie widniał napis: „Dziennik Grigore Mendu”.
To było imię ojca Iacoba.
Maria nie chciała niczego kraść. To nie był ten człowiek. Ale wiedziała, że to, co znalazła, może zmienić życie – może nawet jej. Może Jakub nawet nie wiedział, co kryje się pod jego własną posiadłością.
Przewracając strony, poczuła zimny powiew wiatru w pokoju. Lampa zamigotała. Maria zamarła w bezruchu.
Wtedy usłyszała.
Ani jęku. Ani krzyku.
Ale kroki.
Lekkie kroki na kamiennych schodach, schodzące w dół.
Maria poczuła, jak krew zastyga jej w żyłach. Ktoś schodził. Ktoś, kto wiedział o tych schodach. Ktoś, kto nie chciał zostać odkryty.
Szybko zamknęła pudełko, mocno naciągnęła fartuch na pierś i przycisnęła się do ściany, trzymając lampę jak najbliżej, jakby słabe światło było jej jedyną obroną.
W otworze pojawił się cień mężczyzny.
Maria wstrzymała oddech.
Kiedy postać weszła do pokoju, uniosła lampę, a jego twarz się rozjaśniła.
— Pan Jacob?!…
Mężczyzna patrzył na nią długo. Nie ze złością. Nie ze strachem. Ale ze smutkiem, jakiego Maria nigdy wcześniej u niego nie widziała.
— Nie miałaś tu trafić, Mario… ale jeśli trafiłaś, to znaczy, że tak miało być.
Wszedł do pokoju, pochylił się, dotknął dużej skrzyni i westchnął głęboko.
— Oto sekret, który zrujnował pokolenia mojej rodziny. To złoto… — rozejrzał się po pokoju — …przyniosło jedynie klątwy, podejrzenia i śmierć. Mój ojciec ukrył je, mając nadzieję, że ochroni rodzinę. Ale prawda musi wyjść na jaw, inaczej krąg nigdy nie zostanie przerwany.
Maria spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— I… co chcesz z tym wszystkim zrobić?
Jakub podniósł na nią wzrok.
— Użyć go do naprawy tego, co zepsute. Dla ludzi, nie dla dumy. Ale potrzebuję kogoś, kto widział wszystko i w razie potrzeby powie prawdę. Kogoś godnego zaufania.
Maria poczuła gulę w gardle. Ją? Kobietę bez niczego, która przyszła zarobić kilka lejów?
Ale w jego spojrzeniu była szczerość, która ją rozbrajała.
— Jeśli mi pomożesz, Mario… obiecuję ci, że nie będziesz musiała się już martwić o jutro.
Po raz pierwszy od wielu lat Maria poczuła, jak nadzieja narasta w jej sercu. Wytarła ręce o fartuch i skinęła głową.
— Panie Iacob… Jestem z panem.
I w migotliwym świetle lampy dwoje prostych ludzi, naznaczonych życiem, postanowiło wspólnie złamać starą klątwę i wydobyć sprawiedliwość na światło dzienne.
Po raz pierwszy ciemność w głębi posiadłości przestała ich przerażać. Bo gdzieś w tej ciemności rodził się nowy początek.