Andriej stał nieruchomo w drzwiach.
Przez chwilę nie wiedział, co powiedzieć. Zupełnie inaczej wyobrażał sobie scenę ich powrotu: wchodzi, Marina płacze, wybacza mu i ich życie zaczyna się od nowa.
Ale teraz wszystko wywróciło się do góry nogami.
Ten starszy mężczyzna siedział cicho przy kuchennym stole, z dłońmi splecionymi nad filiżanką kawy, jakby stał tam od lat.
Wiktor spojrzał na niego uważnie.
— Więc jesteś Andriej.
Jego głos był spokojny, ale zimny.
Andriej przełknął ślinę.
— Tak… jestem.
— Mąż Mariny.
Marina lekko się uśmiechnęła.
— Były mąż.
Andriej nagle odwrócił się do niej.
— Co masz na myśli mówiąc były?!
Marina oparła łokcie na stole i spojrzała na niego spokojnie.
— Bardzo proste. Odszedłeś sześć miesięcy temu. Spakowałaś walizki, trzasnęłaś drzwiami i powiedziałaś, że potrzebujesz trochę powietrza.
Andriej próbował coś powiedzieć, ale słowa mu utknęły.
— Nie mówiłam, że się rozwodzimy…
— Nie powinieneś był — odpowiedziała spokojnie Marina. — Czasami odejście mówi wszystko.
Wiktor powoli sączył kawę, nie spuszczając wzroku z Andrieja.
— Wiesz, młodzieńcze — powiedział po kilku sekundach — straciłem dwadzieścia osiem lat życia mojej córki. Nie było mnie przy niej, kiedy dorastała. Nie było mnie przy niej, kiedy wychodziła za mąż.
Zatrzymał się na chwilę.
— Ale teraz jestem tutaj. I nadrabiam stracony czas.
Andriej poczuł, jak coś ściska go w piersi.
— Przyszłam prosić o wybaczenie…
Marina spojrzała na niego uważnie.
— Naprawdę?
— Tak. Myliłam się. Myślałam… że gdzie indziej będzie lepiej.
Wiktor lekko uniósł brwi.
— A nie było?
Andriej uśmiechnął się gorzko.
— Nie.
W pokoju zapadła cisza. Kuchnia.
Coś lekko bulgotało na kuchence. W powietrzu unosił się zapach cynamonu i dojrzałych jabłek.
Zupełnie jak zapach domu.
Andriej spojrzał na Marinę.
— Przepraszam. Byłam głupia. Zacznijmy od nowa.
Marina milczała przez kilka sekund.
Potem wstała i podeszła do okna.
Wyjrzała — na cichą ulicę, gdzie opadały jesienne liście.
Kiedy się odwróciła, jej oczy były spokojne.
— Wiesz, co jest dziwnego, Andriej?
— Co?
— Że przez te sześć miesięcy twojej nieobecności… życie się nie zatrzymało.
Andriej poczuł, jak ogarnia go niepokój.
— Co masz na myśli?
Marina lekko się uśmiechnęła.
— Zaczęłam żyć.
Znów usiadła przy stole, obok ojca.
— Chodziłam na lekcje malarstwa. Odmalowałam mieszkanie. Nauczyłam się pić kawę powoli.
Wiktor cicho dodał:
— I Nauczył się nie akceptować ludzi, którzy odchodzą, gdy robi się ciężko.
Andriej poczuł, jak zapiera mu dech w piersiach.
— Marina… Naprawdę chcę wszystko naprawić.
Marina spojrzała mu prosto w oczy.
— Niektórych rzeczy nie da się naprawić.
Zrobił krok naprzód.
— Przynajmniej spróbuj…
Marina wstała i podeszła do drzwi.
Otworzyła je.
— Andriej… raz wyszedłeś z własnej woli.
Jej głos był spokojny, ale stanowczy.
— Teraz proszę, wyjdź drugi raz.
Andriej stał na środku korytarza przez kilka sekund.
Potem spojrzał na dziwny płaszcz na wieszaku.
Na szary kapelusz.
Na dom, który już nie należał do niego.
Zrozumiał.
Powoli wziął bukiet tulipanów, który przyniósł.
Postawił je na stole.
— Dla ciebie.
Marina lekko się uśmiechnęła.
— Dziękuję.
Andriej wyszedł.
Drzwi cicho zamknęły się za nim.
W kuchni, Wiktor Spojrzał na Marinę.
— Wszystko w porządku?
Marina wzięła tulipana z bukietu i włożyła go do szklanki z wodą.
Potem się uśmiechnął.
— Teraz tak.