— Gratulacje.
Andreea pozostała sztywna.
Radu zrobił nagle krok do przodu, jego głos był niski:
— Elena! Co to za gra?
Nie patrzyłam na niego.
Przyciągnęłam teczkę do siebie.
Wszyscy na nią patrzyli.
Położyłam palce na okładce, uśmiechnęłam się i powiedziałam cicho:
— Spokojnie.
— Dobra część… dopiero się zaczyna.
Otworzyłam teczkę.
Pierwsza strona wysunęła się.
A w chwili, gdy Radu przeczytał tytuł napisany dużymi literami…
cała krew odpłynęła mu z twarzy.
Wyjąkał:
— Nie… to niemożliwe…
Cała rodzina pochyliła się, żeby zobaczyć.
Teściowa wyszeptała:
— Co to jest…?
Podniosłam wzrok, spojrzałam na niego i powiedziałam cicho:
— Radu… chcesz im to najpierw wyjaśnić…?
— A może wolałbyś, żebym przeczytał to na głos?
A może wolałbyś, żebym przeczytał to na głos?
Cisza zapadła w salonie niczym ciężki koc.
Radu przełknął ślinę, ale nie wydobył z siebie ani słowa.
Podniosłem kartkę i przeczytałem ją wyraźnie, głośno:
— „Wynik spermogramu. Diagnoza: poważna niepłodność. Naturalne szanse na poczęcie: prawie zerowe”.
Teściowa cofnęła się o krok, jakby ktoś ją uderzył.
— Co masz na myśli…?
Radu zaczął kręcić głową.
— To nieprawda. To stare. To nie…
Podniosłem drugą kartkę.
— Powtórzone badania. Dwie różne kliniki. Bukareszt i Kluż. Ten sam wynik.
Andreea chwyciła się krawędzi stołu.
— Ale… ale jestem w ciąży…
Odwróciłem do niej głowę.
— To lepiej się zastanów, z kim.
Słowa zabrzmiały ciężko. Zdecydowanie.
Wujek, który zawsze „dawał lekcje”, oniemiał.
Siostra Radu zakryła usta dłonią.
Radu się pocił. Nie ze wstydu.
Ze strachu.
Bo to nie była kłótnia małżeńska. To nie była scena zazdrości.
To była prawda, czarno na białym.
Podeszłam do niego.
— Pięć lat, Radu.
Mój głos nie drżał.
— Pięć lat, w których pozwoliłeś mi wierzyć, że to ja jestem problemem. Że jestem „wadliwa”. Że muszę chodzić do lekarza, na zabiegi, na zastrzyki, na badania warte dziesiątki milionów lei.
Teściowa spojrzała na niego.
— Radu…?
Próbował przemówić.
— Ja… Ja tylko chciałem…
— Co? — zapytałam.
— Żeby chronić swoją dumę?
Poczułam, jak coś we mnie puszcza. Jak węzeł rozwiązany po latach.
— Znałeś wynik przez trzy lata, Radu. Znalazłam go w e-mailu. Ukryty. Zabezpieczony hasłem.
Pokój wypełnił się westchnieniami.
— A ty wolałeś pozwolić mi znosić wstyd. Żebym wyglądała na małą przy świątecznych obiadach. Żeby znosić żarty. Żeby widzieć, jak twoja matka patrzy na mnie z politowaniem.
Teściowa zaczęła cicho płakać.
Andreea zdawała się już nic nie rozumieć.
— Ja… powiedział mi, że jego żona nie może mieć dzieci…
Uśmiechnęłam się gorzko.
— Czy dokładnie to samo powiedział tobie?
Radu próbował do mnie podejść.
— Eleno, możemy ze sobą rozmawiać. Nie w ten sposób…
Cofnęłam się o krok.
— Dokładnie w ten sposób.
Odwróciłam się do Andree.
— Jeśli jesteś w ciąży, dziecko nie jest jego.
Dziewczyna zaczęła drżeć.
— Obiecał mi, że się rozwiedzie… że założymy rodzinę…
Słowo „rodzina” ironicznie rozbrzmiało w naszym domu.
Radu osunął się na kanapę.
Po raz pierwszy zdawał się nie panować nad niczym.
Po prostu mały człowieczek, przyłapany na kłamstwie.
Zamknęłam teczkę.
— Już złożyłam papiery rozwodowe.
Wszyscy podnieśli głowy.
— A jutro się przeprowadzam.
Wyjęłam klucz z torebki i położyłam go na stole.
— Mieszkanie jest na moje nazwisko. Kupiłam je za własne pieniądze. Raty spłacam terminowo.
Radu spojrzał na mnie przestraszony.
— Co to znaczy?
Spojrzałam na niego spokojnie.
— To znaczy, że odchodzisz.
Nikt nic nie powiedział.
Po raz pierwszy w tym domu nie byłam już tą „dobrą” kobietą.
Byłam kobietą, która znała prawdę.
Wzięłam torbę z krzesła.
Zatrzymałam się w drzwiach.
Odwróciłam się tylko raz.
Radu siedział z głową w dłoniach.
Jego rodzina unikała patrzenia na niego.
Andreea cicho płakała.
— Dobre w tym wszystkim, Radu — powiedziałam cicho — jest to, że od dziś nie musisz nikomu kłamać.
Otworzyłam drzwi.
Chłodne wieczorne powietrze musnęło moją twarz.
Po raz pierwszy od pięciu lat poczułam, że mogę oddychać.
I wyszłam, nie oglądając się za siebie.