Kiedy odłożyła słuchawkę, Elena zamarła na kilka sekund.
Choinka za nią błyszczała. Dzieci spały. Na zewnątrz cicho padał śnieg, jak na pocztówce.
W środku jednak rozgorzała wojna.
Pierwszy krok został zrobiony miesiące wcześniej, w ciszy. Elena nie krzyczała. Nie stawiła mu czoła. Nauczyła się milczeć i obserwować. Każdy dziwny przelew. Każdą „inwestycję”, o której Andriej mówił mgliście. Każdy lei, który zniknął ze wspólnego konta.
Pewnego dnia zadzwoniła do księgowego. Potem do kolejnego. Poważni ludzie, z grubymi teczkami i zmęczonymi twarzami. Kiedy skończyli obliczenia, prawda była jasna: ponad 800 000 lei zostało skradzionych kawałek po kawałku.
Jej pieniądze. Pieniądze jego klientów. Pieniądze wyprane pięknie, z uśmiechami i obietnicami.
Elena też wtedy nie płakała.
W Wigilię, o 22:17, jej prawnik złożył dokumenty. Dom był na jej nazwisko. Podpisy były czyste. Umowa sprzedaży została sporządzona z wyprzedzeniem. Kupujący wpłacił zaliczkę dokładnie o północy.
O 00:03 konta Andrieja zostały zamrożone.
O 00:07 aktywowano upoważnienie do kontroli finansowej.
O 00:15 do systemu wprowadzono wniosek o zatrzymanie paszportu.
Wszystko legalne. Wszystko super. Wszystko wykalkulowane.
W Poianie Braszów Andriej się śmiał. Irina miała na sobie czerwoną sukienkę, a kelner nalewał drogiego szampana. Jego telefon wibrował, ale nie patrzył. To były jego święta. Myślał, że jest niezwyciężony.
Dopóki w drzwiach jego pokoju nie rozległo się krótkie pukanie.
Nie było obsługi hotelowej.
Dwa dowody osobiste. Gruba teczka. Spokojny głos oznajmił mu, że musi im towarzyszyć.
Irina zamarła.
Andriej po raz pierwszy poczuł prawdziwy strach.
Następnego dnia Elena odwiozła dzieci do dziadków. Potem wróciła do pustego biura. Zdjęła ze ściany ostatni obraz i zgasiła światło.
Nie czuła radości. Czuła spokój.
Andriej natomiast siedział na metalowym krześle, telefon mu nie działał, nie miał dostępu do pieniędzy, paszportu, domu. Jego kochanka zniknęła. Przyjaciele nie odbierali.
Wszystko, co zbudował, zawaliło się w niecałe 24 godziny.
Kiedy zdał sobie sprawę, że wszystko to zostało zaaranżowane przez kobietę, którą uważał za słabą, wybuchnął płaczem.
Elena tego wieczoru zapaliła świeczkę.
Nie dla niego.
Dla niej.
Dla życia, które miał odbudować, tym razem na solidnym fundamencie.