O piątej Vlad zaparkował czarny samochód przed apartamentowcem na północy miasta. Raluca wyszła pierwsza, śmiejąc się, z torbami w rękach. Miała na sobie sukienkę, którą jej kupił, torebkę, która kosztowała więcej niż niektórzy zarabiają w ciągu roku. Vlad otworzył im drzwi. Nikt z nich tak naprawdę na niego nie spojrzał. Była częścią wystroju: użyteczna, wymienna, niewidzialna.
Zabrali Cristinę ze środka. Cristina śmiała się głośno i miała ostre linie. Vlad nigdy jej nie lubił, ale milczał dla dobra Raluki.
— Dokąd jedziemy, drogie panie? — zapytał Vlad beznamiętnym głosem.
— Na Calea Victoriei, potem do centrum handlowego — odpowiedziała Raluca, nie patrząc na niego.
Vlad ruszył.
Pierwsze kilka minut upłynęło na banalnej rozmowie: ruch uliczny, pogoda, influencer. Prawie się rozluźnił.
Wtedy Cristina powiedziała, jakby komentując menu:
— Słuchaj, Ralu, prawie poślubiłeś bankomat, prawda?
Wszyscy troje się roześmiali. Nie nieśmiałym śmiechem. Czystym, bez cienia poczucia winy.
Vlad poczuł kopniaka w żołądek. Zacisnął palce na kierownicy. Ale spojrzał przed siebie. „To żart” – powiedział sobie. „Zły humor”.
Raluca westchnęła z zadowoleniem.
— Najwyższy czas, naprawdę. Dwa lata udawania zainteresowania jego hotelowymi opowieściami… — i zachichotała — Powinnam dostać medal.
Świat na chwilę się zatrzymał. Jakby hałas miasta ucichł.
Andreea dodała fałszywie przyjaznym tonem:
— Przynajmniej jest przystojny.
— Tak, przystojny i… łatwy w obsłudze — powiedziała Raluca. — Bliskość jest akceptowalna. Reszta to problem: jest taki przewidywalny. To tak, jakby był pięćdziesięcioletnim księgowym uwięzionym w ciele trzydziestosześcioletniego mężczyzny.
Cristina zaklaskała z rozbawieniem.
— No cóż, kochanie, po co spontaniczność, skoro ma się nielimitowane karty kredytowe?
Raluca zaśmiała się krótko, zadowolona.
— Dokładnie. Każda nudna kolacja to perełka. Każdy weekend w domu, wakacje warte dziesiątki tysięcy lei.
Vlad z trudem przełknął ślinę. Zrobiło mu się niedobrze. Chciał zahamować, zawrócić i powiedzieć im, że to on, że wszystko słyszał. Ale coś go powstrzymywało: okrutna potrzeba usłyszenia wszystkiego, nie pozostawienia miejsca na zaprzeczenie.
Samochód jechał dalej, a Vlad czuł, jak każdy metr odziera go z iluzji.
Nic nie powiedział. Nie zmienił pasa. Nie westchnął.
Wysadził ich na Calea Victoriei, wypowiadając poprawnie, mechanicznie: „Dobry wieczór”. Raluca podała mu rachunek, nie patrząc. Zostawił go na siedzeniu, jak naturalny napiwek.
Vlad zaparkował kilka przecznic dalej. Siedział z czołem na kierownicy przez kilka minut. Nie płakał. Był na to zbyt pusty.
Tego wieczoru nie poszedł do domu. Szedł pieszo. Mijał ludzi trzymających za ręce swoje dzieci, mijał spieszące się pary, mijał jasno oświetlone witryny sklepowe. Ludzie szli dalej, nieświadomi jego wewnętrznego załamania.
W domu wyjął garnitur z szafy. Pierścionek. Umowy ślubne. Położył je na stole jak dowody w procesie, który już przegrał.
Rano do niej zadzwonił.
„Musimy porozmawiać” – powiedział spokojnie.
Raluca podeszła pewna siebie, z wymuszonym uśmiechem. Zaczęła mówić o planach, menu, gościach.
Vlad uniósł rękę.
— Słyszałem cię wczoraj.
Jej uśmiech zamarł.
— Co masz na myśli?
— To ja. Kierowca. Całą drogę.
Cisza.
— Powiedziałeś prawdę — kontynuował. — I po raz pierwszy dziękuję.
Raluca próbowała się roześmiać, żeby zminimalizować. Żarty. Nieporozumienia. „Wiesz, jakie są dziewczyny”.
Vlad wstał.
— Nie chcę być niczyim bankomatem. Ani niczyim projektem. Chcę być wybrany.
Z miejsca zerwał zaręczyny.
Następowały ciężkie tygodnie. Gazety. Plotki. Presja. Ale po raz pierwszy od lat Vlad spał.
Zaczął odrzucać oferty, które go nie reprezentowały. Finansował małe projekty. Znów zajął się rysowaniem. Naszkicował budynek użyteczności publicznej w małym miasteczku. Rozmawiał z ludźmi, którzy nie znali jego imienia.
Pewnego dnia, w banalnej kawiarni, kobieta poprosiła go o serwetkę. Narysował.
— Jesteś architektem? — zapytała go.
Vlad uśmiechnął się.
— Jeszcze nie. Ale uczę się od nowa.
Nie znalazł wtedy miłości.
Ale odnalazł siebie.
I to w końcu wystarczyło.