Kilka dni później Gheorghe z rodziną pojawili się u Aleksego. Julia weszła pierwsza, trzymając za rękę Oleę, małą dziewczynkę o rozczochranych włosach i dużych, ciekawskich oczach. Gheorghe poszedł za nią z walizkami i plecakiem pełnym aparatów.
— Bracie, jak się masz! — krzyknął radośnie, przytulając Aleksego. Dom wygląda cudownie! Tuż nad morzem!
Aleksiej uśmiechnął się. Tęsknił za bratem, jego zaraźliwą energią, jego dziecięcym śmiechem. Pokazał im pokój w aneksie, który właśnie został wykończony. Pachniał świeżą farbą i nowym drewnem. Julia otworzyła okno i spojrzała na morze lśniące w słońcu.
— Jak w tych wakacyjnych opowieściach — mruknęła zachwycona.
Olea już biegała po podwórku, chcąc zobaczyć kota, kwiaty, wszystko. Gheorghe odłożył aparaty i wyjął telefon, żeby zrobić zdjęcia. Alexe się roześmiał. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.
Wieczorem siedzieli na tarasie. Jedli sałatkę pomidorową z cebulą i serem, pili wino z winiarni niedaleko wioski. Gheorghe opowiadał o ostatnim ślubie, który fotografował, o tym, jak pan młody zemdlał ze wzruszenia tuż przed tańcem. Julia się śmiała, Alexe słuchał. Wszystko wydawało się proste, naturalne, jak przedtem.
Ale Alexe poczuł coś dziwnego. Nie mógł sobie przypomnieć, co dokładnie. Może było za cicho. Very brakowało, a dom bez niej wydawał się pusty, mimo że był pełen ludzi i śmiechu.
Następnego dnia Gheorghe zapytał go, czy może mu w czymś pomóc. Alexe się zastanowił i powiedział mu, że ma jeszcze do pomalowania kilka parapetów w aneksie. Pracowali razem cały ranek. Gheorghe rozmawiał bez przerwy, ale nie o ważnych rzeczach. Mówił o czasach, gdy byli dziećmi, o bieganiu po górce, o swoim pierwszym wspólnym rowerze.
— Pamiętasz, jak rozbiłem piłką okno sąsiada? Gheorghe zapytał ze śmiechem. Uciekłem, a ty zostałeś i zostałeś pobity przez mojego ojca.
— Pamiętam — powiedział Alexe z uśmiechem. — Zostawiłeś mnie samego.
— Ale nigdy mnie im nie oddałeś.
Spojrzeli na siebie. Coś błysnęło w oczach Gheorghe’a, coś, czego Alexe nie widział od dawna. Wdzięczność, może. Albo żal.
Trzeciego dnia Julia zapytała, czy mogłaby upiec ciasteczka. Alexe z radością się zgodził. Kuchnia wypełniła się zapachem cynamonu i wanilii. Olea siedziała na krześle, mieszając ciasto drewnianą łyżką, wypełnioną po brzegi mąką. Julia niewiele mówiła, ale w pewnym momencie powiedziała:
— Przepraszam, że nie mieliśmy czasu, żeby cię odwiedzić wcześniej. Wiem, że Vera zapraszała nas kilka razy.
— Nic takiego — odpowiedział Alexe. Ważne, że teraz tu jesteś.
Julia milczała, a potem dodała powoli:
— Gheorghe dużo o tobie mówi. Mówi, że tylko ty go wspierałeś, kiedy wszyscy śmiali się z jego zdjęć.
Alexe nie wiedział, co powiedzieć. Pamiętał, jak rodzice śmiali się z Gheorghe’a, jak mówili mu, że fotografia to tylko gra, że powinien znaleźć sobie prawdziwą pracę. Alexe był jedynym, który mu powiedział: rób, co chcesz.
Czwartego dnia Gheorghe zaproponował pójście na plażę. Wzięli ręczniki, zabrali Olę i poszli. Alexe nie miał ochoty, ale nie mógł odmówić. Plaża była pusta. Piasek był gorący, fale leniwie nadchodziły. Olea biegła do wody, krzycząc z radości.
Gheorghe stał obok Alexe’a i patrzył na horyzont.
— Zrobiłem coś naprawdę głupiego — powiedział nagle.
Alexe odwrócił się do niego.
— Jaką głupotę?
— Z pieniędzmi. Pożyczyłem od kogoś… podejrzanych ludzi. Muszę im oddać za dwa miesiące, bo inaczej… cóż, nie będzie miło.
Serce Alexe’a zamarło. Zrozumiał, dlaczego tak naprawdę przyjechali. To nie była wizyta dla przyjemności. To była ucieczka.
— Ile? — zapytał spokojnie.
— Piętnaście tysięcy lei. Wiem, że to dużo. Chciałem otworzyć studio fotograficzne, ale nie poszło zgodnie z planem. Główny klient zrobił mi psikusa, kontrakt upadł…
Głos Gheorghe’a się załamał. Alexe zobaczył, jak zmęczony jest jego brat, jak bardzo się postarzał w ciągu ostatniego roku. Czuł się winny, że nie zauważył tego wcześniej.
— Od jak dawna wiesz? — zapytał Alexe.
— Od miesiąca. Próbowałem sam to rozwiązać. Ale nie mogę. I nie chcę, żeby Julia i Olea cierpiały z powodu mojej głupoty.
Alexe wstał. Podszedł do wody, zamoczył stopy. Myśli pędziły mu chaotycznie. Piętnaście tysięcy. To nie była mała kwota, ale też nie niemożliwa. Miał oszczędności. Miał też dobrze prosperujący biznes.
Zwrócił się do Gheorghe’a.
— Dam ci pieniądze — powiedział. Ale nie jako pożyczkę. Jako prezent. Pod jednym warunkiem: nigdy więcej nie zadzieraj z ludźmi w ten sposób. Jeśli będziesz miał problemy, przyjdź do mnie. Jesteśmy braćmi.
Gheorghe podniósł wzrok. Jego oczy były pełne łez.
— Nie mogę tego tak przyjąć…
— Możesz. I przyjmiesz.
Gheorghe wstał i go przytulił. Płakał. Alexe mocno go objął, czując, jak wszystko, co ich dzieliło — cała odległość, cała cisza — rozpływa się w powietrzu.
Kiedy wrócili do domu, Julia spojrzała na nich oboje. O nic nie pytała, ale w jej oczach było zadowolenie.
Tego wieczoru znowu usiedli na tarasie. Tym razem rozmawiali o przyszłości. Gheorghe powiedział, że chce otworzyć małe studio fotograficzne w mieście.
Zrobiłabym coś prostego, na rodzinne portrety. Alexe doradzała, opowiadała o kontraktach, o klientach. Julia słuchała i uśmiechała się.
Następnego dnia przyszły Vera i Natasza. Dziewczynki krzyczały z radości, gdy się zobaczyły. Biegały po podwórku, bawiły się z kotem, jadły paszteciki.
Vera spojrzała pytająco na Alexe’a. On tylko się uśmiechnął i wziął ją za rękę.
— Wszystko w porządku — wyszeptała.
Ostatniego wieczoru, przed wyjściem, Gheorghe dał Alexe’owi torbę.
— Co to jest? — zapytał Alexe.
— Otwórz.
W środku był album ze zdjęciami. Na każdej stronie były zdjęcia z dzieciństwa. Ich dwoje biegnących pod górę. Na ich pierwszej jeździe na rowerze. Nad rzeką. U dziadków. Zdjęcia, które Alexe myślał, że zgubił dawno temu.
— Zachowałem je od mamy — powiedział Gheorghe. — Chciałem ci zrobić niespodziankę. Za wszystko, co dla mnie zrobiłaś.
Alexe nie mógł nic więcej powiedzieć. Otworzył album i spojrzał. Na ostatniej stronie było nowe zdjęcie. Oni dwoje na plaży, uśmiechnięci. Julia zrobiła je potajemnie.
Pod zdjęciem Gheorghe napisał własnoręcznie: „Bracia nigdy się nie rozstają”.
Kiedy odeszli, Alexe i Vera stali na tarasie i patrzyli, jak ich samochód znika w oddali. Morze szeptało za nimi. Słońce zachodziło czerwienią.
— Dobrze zrobiłeś, powiedziała cicho Vera.
— Zrobiłem tylko to, co musiałem, odpowiedział Alexe.
Pocałowała go w policzek i weszła do środka. Alexe został na zewnątrz. Poczuł, jak jego serce wypełnia się ciepłem, czymś, czego nie da się kupić za żadne pieniądze.
Rodzina. To właśnie to znaczyło.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do rzeczywistych wydarzeń jest czysto przypadkowe i nie było zamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani przedstawienie postaci, ani za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone w niej opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.