Tlik loin, Emma nih a khabe a hler i pa cu a zoh. A ke cu a ther, asinain a chunglei thil pakhatkhat nih raltha tein langhter a hau tiah a ti.
A pa nih khuasik cu a mui colh tiah a chimh caah a hnulei bawm chungin aa ken zungzalmi meiinn hmete kha a lak. A hruk i a theih lomi pa hmai ah direct in a ceuter.
Pa cu a dir. Hihi a rak i ruahchan lo.
“Hika ah hin zeidah na tuah?” a tlawm nain a fekmi aw in a hal.
Caan tlawmpal chung cu pa nih zeihmanh a chim lo. Cun zeihmanh a cang lo bantukin aa mer i lam dang a zul.
Emma cu a dir, a kut a ther, asinain thaw a chuah khawh tthan. Second tlawmpal hnu ah, a ralthatnak a lak i apartment inn lei ah a tli. Innka cu fak tukin a kingh i a nu nih thinphang in innka cu a hun.
— Zeidah a cang, ka dawt?
Emma cu a mitthli a tla i zeizong vialte a chimh dih. A nu nih palik cu a auh colh hna, cun tlawmpal ah mawtaw pahnih cu apartment inn hmai ah an phan.
Innpa pakhat, Mr. Ionescu zong lenglei ah a hung chuak ve.
— Hika zongah mi khuaruahhar pakhat ka hmuh ve, tiah a ti. Minute pahra hrawng cu a kam ah a dir i a pawngkam a zoh.
Palik nih an chek hna nain pa cu a tlau cang. Sihmanhsehlaw, dawr kam dawr i zohkhenhnak camera pakhat nih sianginn pawng in zaangfah tein a kal lio ah a tlaih, ngakchia pawl inn lei an chuah lio ah a zulh hna.
Suimilam tlawmpal hnu ah, an pawngkam chungkhar zeimawzat nih a luan ciami ni tlawmpal ah khan pa pakhat kha an rak hmuh ti kha an theih.
Emma cu ngakchia a si ko nain amah lawng nih aa tlak ning in a lehrulh. Palik nih an chimmi cu a ralthatnak ruangah, cu pa cu an hngalh khawh — fir timhnak voi tampi ruangah kawlmi pa.
A pa cu inn a phak i thil sining a theih tikah a hmai ah a khuk aa bil i a kut cu a kut in a tlaih.
“Nangmah cu raltha na si, ngakchia. Na intuarnak kha na zulh i a hmaanmi thil kha na tuah.”
Emma cu a mitthli he ningzak ngai in a nih. Amah cu raltha ngai in aa ruat lo, him tein inn phanh a duhmi ngakchia nute bantuk men a si.
A thaizing ah, sianginn cu biachim in a khat. Ngakchia vialte nih a ralthatnak kong kha an theih dih, cun sayamah nih thil pakhatkhat a palh tiah na ruah tikah ralrin tein um le lehrulh a biapitnak tahchunhnak ah tuanbia kha a chim.
A hnu zarh hna ah, pawngkam ummi nulepa hna nih an fale kha inn ah an kalpi tawn hna. Lamkam ah zohkhenhnak camera dang le mei vannak tam deuh chiahnak caah min thutnak hmanh an lak.
Emma nih a philh bal lomi thil pakhat a cawn: a caan ahcun ralthatnak timi cu doh tinak a si lo, asinain midang vialte an thin a phang tikah lungthin thiang tein um tinak a si.
Cun sianginn a chuah tik paoh ah, a meiinn cu a hnulei bawm kuang chungah a chiah, a pawngkam a zoh, cun a mitthli a tla. Zeicatiah a ceunak hmete — le a lungthin chung ralthatnak — nih vawlei hi ahohmanh nih an ruah khawhmi nakin a thlen khawh deuh ti kha a hngalh.
Hi rian hi thil cangmi taktak le minung hna nih an forh, asinain sersiam khawhnak caah hlennak ah an ser. Min, lemcang, le a konglam hna cu pumpak konglam kilvennak le tuanbia tthanchoternak caah thlen an si. Minung taktak, a nungmi le a thimi, asiloah thil cangmi taktak he aa lonak paoh cu a cangmi thil lawngte a si i catialtu nih a timhmi a si lo.
Catialtu le chuahtu nih thil cangmi a dikthliar le lemcang hna an langhter ning caah tuanvo an lak lo, cun a dik lomi fianternak caah tuanvo an lak lo. Hi tuanbia hi “a um ning tein” pek a si i langhtermi ruahnak paohpaoh cu tuanbia chung i aa telmi hna ruahnak a si i catialtu asiloah chuahtu hmuhning a langhter lo.