Ka nu cu hnulei a zoh bal lo. Mawttaw innka cu a hun i, “Hika hin chuak u sih,” tiah a ti. A aw ah biahalnak caah hmun a chiah lomi biakhiahnak a um.
A khua lei kalnak mawtaw cu dai tein a um. Khuadawm nih a khuhmi lo kan tan lio ah, amah cu a kam in ka zoh. A mit cu a ba, asinain thil pakhatkhat a kang—thinhunnak le ralthatnak cawhmi.
Kan phanh tikah, a kangmi thing le vawlei lum rim nih ngakchiat lio philh khawh lomi bantukin a ka den. Ka nu inn cu a hme nain a lum. Hmunhma cung ah cun a ro cangmi basil a chiah tawnmi vawlei hrai hlun kha a dir. Thutdan pakhat ah ka ṭhu i, ti hrai hnih a ka thlet.
“A tu ah na ka chim kho lai maw?” Ka aw a ther pah in ka hal.
Ka nu nih fakpi in a thaw a chuah. “Na pa le keimah cu kan i dawt lo caah kan i ṭhen lo,” tiah dai tein a chim. “Nangmah kilven awkah kan tuah. Nangmah… le nangmah ta a simi thil pakhatkhat.”
Ka hngalthiam lo caah ka hmai ka hninh. “Zeidah na chim duh?”
A dir i thil chiahnak kuang chungin leidip in a khatmi folder pakhat a lak. A hun i, cabuai cungah cazual hlun, a senmi cauk cheukhat a chiah hna. Cauk hna cu an um—thilri cazin, minsen thutnak, hmelchunhnak hna. Cheukhat cu ka min an ttial.
“Na pa nih nupi a ngeih tthan hnu ah na min in cu inn cu a cawk,” tiah a ti. “Ahohmanh nih an in dawi khawh lonak hnga a duh. Asinain an in chimh bal lo.”
Ka khuaruah a har i ka zoh. “Na chim duhmi cu… ka inn a si maw?”
Ka nu nih a lu a kun. “A si. Cun Carolina nih a hngalh. Asinain a hngalh lo bantuk in a um. Amah tel loin fawi tein kan hloh khawh lai tiah a ruah.”
Ka hmai a lin ti ka theih. Fahnak vialte cu thinhunnak ah aa thleng. Ruah lo piin ka dir. “Cu tikah ka ra kir lai.”
“Hngah,” tiah ka nu nih a ka kham. “Nangmah lawng in kalpi hlah. Kan kal tti lai, asinain biafang in si loin cazin in ningcang tein kan tuah lai.”
Ni hnih hnu ah, ka pa inn tual ah ka lut tthan. Carolina cu a hlan bantuk tein innka hram ah a um, asinain tutan cu cu lio i a tlaumi ngaknu ka si ti lo. Cu hmun i nupi cu keimah ka si.
Ka bawm chungin ca pawl cu ka chuah hna i a sinah ka pek. “Hi inn hi chungkhar caah a si, na ti,” tiah a mit ah ka zoh. “Na chimmi cu a hmaan. Chungkhar caah a si—keimah caah.”
A hmai aa thleng, ruahlopi in a sen. A thermi kut in cazual pawl cu a lak hna, a rel hna, cun ka hnulei ah a dir ko nain a mit ah dai tein a ummi thazaang he a dirmi ka nu kha a zoh.
“A lih,” tiah Carolina nih a hun ti. “Anih nih cun… zeizong vialte cu keimah ta an si tiah a ka ti.”
“Ka pa nih lih a chim lo,” tiah ka ti. “Na khuaruahharnak hrawh awkah caan a ngei lo.”
Ka chung ah ka lut, thawchuah pakhat cio nih ka chunglei cheukhat a ka pek tthan ning ka theih. Vampang cu a ceu deuh, cun vampang cung i ka pa hmanthlak cu a mitthli a tla.
Carolina cu cu zan lila ah cun ningzahnak um loin, mitthli um loin a chuak. A tlaumi le a thin a hungmi mithmai he lawng.
Inn ah keimah lawng ka um lio ah ka nu a ra i ka liang ah a kut a chuan. “Ka chimh cang,” tiah a hun ti. “Cheukhat nih cun thisen nih dawtnak nawl a pek tiah an ruah.Asinain a taktak ahcun dawtnak nih chungkhar ngeihnak nawl a pek.”
Ka mitthli chungin ka mitthli a tla.
Cun caan saupi hnu ah a voikhatnak bik ah, a donghnak ah inn ah ka phan cang tiah ka ruah.
Hi rian hi thil cangmi taktak le minung hna nih an forh, asinain sersiam khawhnak caah hlennak ah an ser. Min, lemcang, le a konglam hna cu pumpak konglam kilvennak le tuanbia tthanchoternak caah thlen an si. Minung taktak, a nungmi le a thimi, asiloah thil cangmi taktak he aa lonak paohpaoh cu aa tlakmi a si i catialtu nih a timhmi a si lo.
Catialtu le chuahtu nih thil cangmi a dikthliar le lemcang hna an langhter ning caah tuanvo an lak lo, cun a dik lomi fianternak caah tuanvo an lak lo. Hi tuanbia cu “a um ning tein” pek a si, cun langhtermi ruahnak paohpaoh cu tuanbia chung i aa telmi hna ruahnak a si i catialtu asiloah chuahtu hmuhning a langhter lo.