Leżałam tam, leżąc wśród skał, słuchając ciszy pochłaniającej wszystko. Ból był tak głęboki, że nie wiedziałam, czy oddycham. Tylko moje uparte serce biło gdzieś głęboko w mojej piersi, znak, że jeszcze nie umarłam.
„Mihai… jesteś tu?” wyszeptałam ledwo słyszalnie.
„Jestem… ale nie mogę się ruszyć” – odpowiedział łamiącym się głosem. „Musimy znaleźć wyjście”.
Z trudem uniosłam głowę. Ziemia pode mną była pokryta krwią i pyłem. Przepaść nie miała kilkudziesięciu metrów głębokości, ale była wystarczająco głęboka, by rozerwać cię na pół. Niebo w górze wydawało się dalekie, a cienie drzew rozciągały się niczym palce, które nas chwytały.
Uświadomiłam sobie, że jedną nogę mam uwięzioną pod skałą. Z każdym oddechem ból narastał mi do skroni. Biedny Mihai próbował się do mnie czołgać, ale zatrzymywał się co krok, dysząc.
„Nie ruszaj się” – powiedziałam mu. „Jeśli stracę też ciebie, nie będę miała po co żyć”.
Łza spłynęła mu po policzku. Przypomniałam sobie, jak trzymaliśmy się za ręce przed ołtarzem 40 lat temu. Potem powiedziałam „tak”, nie wiedząc, jak wiele to słowo będzie znaczyć.
Siedzieliśmy tam godzinami. Słońce zniknęło, a chłód zaczął wgryzać się w nasze ubrania. Znów słychać było kroki. Serce na chwilę mi stanęło.
„Czy ktoś tam jest?” – krzyknęłam, mając nadzieję, że to jakiś turysta.
Ale nie. Cienie, które się zbliżały, miały znajome twarze. Emil i Clara.
„Mówiłam ci, żebyś się upewnił, że nie żyją!” – syknęła.
„Zamknij się i miej to już za sobą!” – odpowiedział, grzebiąc w plecaku. Wyciągnął latarkę i pochylił się nad krawędzią. Snop światła nas odnalazł.
„Mamo?” powiedział sztucznym, udawanym tonem. „Wszystko… w porządku?”
Wstrzymałam oddech. Mihai ścisnął moją dłoń. „Nic nie mów” – wyszeptał.
Zamilkłam. Po kilku sekundach Emil zgasił latarkę.
„To koniec. On nawet nie oddycha” – powiedział.
Kroki ucichły. Usłyszałam w oddali warkot silnika samochodu. I wtedy, dopiero wtedy, zaczęłam płakać.
Zebraliśmy ostatnie siły i z pomocą gałęzi udało nam się przeczołgać kilka metrów do sterty kamieni. Znaleźliśmy tam zepsuty telefon – prawdopodobnie Clary. Z pękniętym ekranem i bez sygnału, ale z baterią, która wciąż migotała.
Desperacko wspięłam się na skałę i uniosłam telefon najwyżej, jak mogłam. Pojawił się słaby sygnał. Drżącymi palcami wybrałam numer 112.
Głos dyspozytora zdawał się dochodzić z innego świata: „Halo? Co się stało?”
„Zepchnęli nas… z góry…” – zdołałem powiedzieć, zanim świat znów pogrążył się w ciemności.
Obudziłem się w szpitalu. Z ręką w gipsie, połamanymi żebrami, ale żywy. Mihai też wciąż walczył.
Policja przyjechała wkrótce potem. Znaleźli ślady, odciski palców, a nawet nagranie z kamery zamontowanej w domku.
W obliczu dowodów Emil się przyznał. Wszystko dla pieniędzy. Chciał naszego domu, ziemi i nie mógł dłużej czekać. Clara płakała na sali sądowej, ale jej łzy niczego nie zmazały.
Dziś, rok później, znów wspinam się na górę. Samotna. Patrzę w dół na miejsce, gdzie o mało nie straciłam życia i dziękuję niebu, że nie straciłam też duszy.
Niektórzy mówią, że krew nie kłamie. Ja twierdzę, że czasami to krew cię zdradza.
Wierzę jednak w coś jeszcze: że Bóg nie zostawia cię na środku przepaści, bez względu na to, jak głęboka ona jest.
Niniejsza praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani przedstawienie postaci, ani za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.