Kiryl był dziś bardzo zajęty. Była już ósma wieczorem, a on wciąż nie wybrał prezentu, nie kupił kwiatów, a nawet się nie przebrał. Jego matka, Swietłana Eduardowna Krasilnikowa, obchodziła urodziny. Dlatego zebrało się już wielu gości. Przyjęcie miało odbyć się w wiejskiej willi rodziny miliarderów. Kolacja była przeznaczona tylko dla krewnych, a w sobotę miały być zaproszone ważne osobistości, partnerzy biznesowi i dziennikarze.
Te „spotkania rodzinne” zawsze irytowały Kiryła. Znajomi jego matki zaczęli zadawać niewygodne pytania: kiedy się ożeni, kiedy da spadkobiercom imperium Krasilnikowa.
Ale najbardziej niepokoiło go to, jak niezliczone ciotki, dziewczyny i mężatki prześcigały się nawzajem, wychwalając swoje siostrzenice i znajome jako „idealne synowe”.
Wcześniej nękały jego młodszą siostrę, Kamillę, która miała dwadzieścia lat, ale odkąd zaczęła spotykać się z synem redaktora, Jeremowem, zostawiły ją w spokoju i doceniły jej wybór. Teraz cała uwaga skupiła się na Kiryłle.
Starał się unikać natarczywych pań, ale dziś mu się nie udało. Opuszczenie Dnia Matki oznaczałoby sprowokowanie jej dawnego niezadowolenia.
Po namyśle Kirył poszedł do kwiaciarni. Małego sklepiku na centralnym placu – to nie było miejsce, do którego był przyzwyczajony. Prawdopodobnie nie dostarczali tam codziennie rano róż kenijskich ani holenderskich tulipanów, ale nie było innej opcji. Kwiaty były pilnie potrzebne.
Wchodząc do środka, zauważył, że sklep jest pusty. Rozglądając się, zobaczył, że kwiaty są w dobrym stanie – brakowało tylko sprzedawcy.
Ale nikogo nie było.
— „Dzień dobry! Jest tam ktoś?” — krzyknął w stronę magazynu.
— „Sprzedawca! Hej, kto jest przy ladzie? Mogę na pana liczyć, czy nie?” — jego głos zabrzmiał głośniej, niż zamierzał, a Kirył lekko się zarumienił z irytacji. Zwykle tak nie mówił.
W butikach i salonach, które odwiedzał, natychmiast pojawiło się kilku pracowników, żeby go obsłużyć. „Wygląda na to, że dziś nie mam urodzin” — pomyślał milioner.
W tym momencie z magazynu wyszła młoda kobieta w granatowym fartuchu.
— „Czemu krzyczysz, jakbyś była na targu? Nie mogłaś chwilę zaczekać?” — zapytała szorstko.
— „Czemu mam czekać? Twoim zadaniem jest przyciągać klientów, sprzedawać produkty i sprawiać, żeby kupujący wracali” — odpowiedział Kirył. — „Rynek kwiatowy jest przesycony, konkurencja jest ogromna; mogę po prostu pójść do innego sklepu.”
— „To idź, dlaczego krzyczysz?” — dziewczyna wzruszyła ramionami. — „Dobrze, skoro nic nie chcesz, to pójdę.”
Odwróciła się, żeby odejść.
— „Czekaj! Dobra, bardzo się spieszę, nie mogę włóczyć się po mieście. Co masz dla kobiety w średnim wieku? Dla pięknej, eleganckiej, bogatej kobiety? Moja mama ma urodziny.”
— „Jeśli to dla twojej mamy, to ile ona ma lat? To ważne przy wyborze kwiatów” — powiedziała dziewczyna profesjonalnym tonem.
— „Nie wiem” — odpowiedział Kirył, zdezorientowany.
— „Widzisz?” — skrzywiła się.
— „Nie, nie rozumiesz. Moja mama jest śliczna i po prostu nie chce się zestarzeć. Chodźmy wybrać kwiaty.”
— „Róże wystarczą?” — zapytała dziewczyna z lekkim uśmiechem.
— „Tak, róże” — westchnął. — „Zrób bukiet i idź. Spóźnię się”.
— „Nie umiem robić bukietów” — wzruszyła ramionami. — „Jestem pokojówką. Kwiaciarnia Antonina utknęła w łazience na dwa dni — ból brzucha. Więc zajmuję się sklepem”.
Kiryl spojrzał na nią oszołomiony. Nigdy nie widział tak absurdalnej sytuacji.
— „Dobrze. Zrób, co możesz. Po prostu zwiąż kwiaty wstążką. Potrafisz?” — wyjęła chusteczkę z kieszeni i otarła czoło.
— „Potrafię” — odpowiedziała z entuzjazmem, zaczynając zręcznie układać róże.
Kiryl zauważył ją. Miała piękne włosy, delikatne rysy twarzy, idealną cerę i wyraziste oczy. Długie palce, smukłe nadgarstki — wyglądała jak pianistka.
— „Ależ piękna!” — pomyślał. — „Może powinienem ją dziś zaprosić, żeby udawała moją narzeczoną? Równie dobrze mogłaby wyglądać jak arystokratka. Sposób, w jaki się zachowuje, włosy, naturalne piękno… Nawet w prostej sukience wyglądałaby jak haute couture. Czy pomyślą, że pochodzi z bogatej rodziny? Oczywiście”.
— „Jak masz na imię?” — zapytał nagle.
— „Liza. Liza Śnieżna”.
— „Piękne imię i nazwisko”.
— „Ach, oddali je do sierocińca. Znaleźli mnie w śniegu, dlatego Śnieżna (od rosyjskiego „śnieg”)” — zaśmiała się.
— „Co masz na myśli… w śniegu?” — zdziwił się.
— „Nie dosłownie w stercie śniegu” — wyjaśniła Liza. — „Na sankach. Zostałam pod drzwiami sierocińca. Tej zimy padał śnieg, stąd wzięło się moje imię”.
Zamilkła i spojrzała na jego zaskoczoną twarz.
— „Co? Nie wiesz, że czasami tak zostawiają dzieci?” — zapytała.
— „Wiem” — mruknął, nieco zmieszany.
— „Oto bukiet” — powiedziała Liza, wręczając mu przepiękną kompozycję.
— „Słuchaj, Lizo, chcesz dziś zarobić równowartość kilkumiesięcznej pensji?” — uśmiechnął się Kirył.
— „Co?! Jesteś… wariatką! Zadzwonię na policję!” — chwyciła wiadro.
— „Nie, czekaj! Nie”
- Chciałem to powiedzieć. Oferuję ci pieniądze za drobną przysługę. Dziś wieczorem musisz udawać moją żonę. Tylko kilka godzin u moich rodziców, a potem odwiozę cię do domu.
— “Po co ci to?” — zapytała Liza, odstawiając wiadro.
— “Bo moi krewni będą na obiedzie i ciotki znowu zaczną mnie pytać, dlaczego się nie ożeniłem. Chcę ich oszukać: przedstawić cię jako moją żonę, a wtedy dadzą mi spokój.”
— “A dlaczego jeszcze się nie ożeniłeś?” — zapytała zaciekawiona Liza.
— “A, a ty?” — zaśmiał się Kirył. — “Prawdopodobnie dlatego, że jeszcze nie znalazłem prawdziwej miłości. Czy to nie oczywiste?”
— “Hmm, myślałem, że dla bogatych miłość nie jest najważniejsza. Biznes, fuzje kapitałowe i tak dalej.
— „Dla mnie miłość jest najważniejsza, uwierz mi” — uśmiechnął się.
— „Dobrze, pomogę ci” — zgodziła się nagle dziewczyna, zaskakując Krasilnikowa. — „Tylko poczekaj na kwiaciarnię i się przebierz”.
— „Liza, już jesteś spóźniona, moja mama pewnie się martwi. Dobrze wyglądasz? Masz coś jeszcze do ubrania poza tym fartuchem?”
— „Zawsze ubieram się starannie” — powiedziała urażona.
— „Nie gniewaj się, Elizawieto Snieżyno. Jestem pewna, że zawsze wyglądasz świetnie, chciałam tylko zapytać. Oto pieniądze i adres. Daj mi swój numer, zadzwonię — będziesz miała mój kontakt”.
— „Rozwiąż wszystko, wezwij taksówkę, poczekam na ciebie w willi. Rozumiemy się? A, a przy kolacji będziemy się zwracać do siebie per „ty” i spróbujemy patrzeć na mnie z miłością”.
— „Postaram się, nie martw się. W sierocińcu byłam gwiazdą trupy teatralnej” — powiedziała Liza.
— „Naprawdę? Wtedy jestem spokojny” – zaśmiał się.
Całą drogę na przyjęcie Kirył uśmiechał się, wspominając rozmowę ze służącą. Nie rozumiał, dlaczego myśl o niej tak go uszczęśliwiała. Było w niej coś lekkiego, coś, co sprawiało, że chciało się śpiewać.
Włączył radio i zaczął śpiewać: „Jesteś jedyna, jesteś taka, znam cię… Nie ma drugiej takiej jak ty…”.
Bukiet dotarł akurat w porze kolacji. Bukiet spotkał się z wielkim uznaniem – ciocia Rita skomentowała nawet, że podobny podarował jej włoski milioner z Palermo. Goście pochwalili go, nazywając „wyrafinowanym luksusem”, a Kirył ledwo powstrzymywał się od śmiechu.
Rozmowa naturalnie zeszła na małżeństwo Kamilli i oczywiście na „biednego” kawalera Kiryła.
– „Kiryl, kiedy zobaczymy następcę tronu Krasilnikowa?” – westchnęła ciocia Zina. – „Dopóki jesteśmy młodzi, chcemy zaopiekować się małym księciem”.
— „Znowu to samo” — pomyślał, lecz tylko się uśmiechnął.
— „Trudno zrozumieć młodzież w dzisiejszych czasach” — dodała ciocia Rita. — „Nie można znaleźć poważnej dziewczyny”.
— „Zostawcie chłopaka w spokoju!” — dziadek Borys Pietrowicz, emerytowany generał, uderzył pięścią w stół. — „Mam już dość tego nalegania! Zwłaszcza wy, bogaci starcy!”
— „Panie, jesteś pierwszy w kolejce, Borysie Pietrowiczu” — odparła ciocia Rita.
— „Ojcze, proszę przestać się wygłupiać” — rozgniewała się Swietłana. — „To nietakt!”
— „A katowanie chłopaka pytaniami jest taktowne?” — mruknął dziadek. — „Ty, Rito, ty, Zino, i ty, Swietłano — jesteście wiejskimi dziewczynami. Jak mawiał mój asystent Szura Aliabiew: „Dziewczynę ze wsi można wywieźć, ale wieś dziewczyny z siebie nie wywiezie”.
Kiryl i jego ojciec pospiesznie interweniowali:
— „Tato, nie psujmy imprezy. Dziś urodziny mamy Swietłany”.
— „Więc wznieśmy toast!” — otworzył ramiona dziadka. — „Porozmawiajmy o jubilacie, a nie o ślubie wnuka. Niech sam się tym zajmie. A tak przy okazji, ile masz lat, Swietoczka?”
— „Czterdzieści pięć” — wyszeptała przez zęby.
— „Już czwarty raz z rzędu?” — zaśmiał się generał.
— „Witalij, uspokój ojca” — wyszeptała Swietłana.
— „A kiedy poznamy narzeczoną Kiryła?” — zapytała głośno ciocia Rita.
Dziadek zmarszczył brwi, ale wnuk go uprzedził:
— „Nie narzeczona. Ale żona — tak, proszę.”
Przy stole zapadła cisza. Nawet Kamilla podniosła wzrok znad telefonu.
— „Co?! Kirył, jesteś żonaty?!” — wykrzyknęła.
W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi.
— „Tak, moi drodzy, jestem żonaty. A to moja żona. Przyjechała.”
Wstał od stołu.
— „Dobrze, zobaczmy, kim jest ta „księżniczka z pudełka na buty” — uśmiechnął się dziadek. — „Jestem pewien, że wnuk wybrał najlepszą dziewczynę.”
Panie spojrzały na siebie, a Swietłana przewróciła oczami.
Przy bramce Kirył zobaczył taksówkę i… zamarł.
— „Liza, co z tym makijażem? I tymi „indiańskimi naszyjnikami”? Dwie godziny temu wyglądałaś normalnie!”
— „To drogie klejnoty! Kwiaciarz zrobił mi makijaż.”
— „Czemu kulejesz? O mój Boże, nie mogę cię tak przedstawić mojej rodzinie!”
— „But jest za duży, dlatego kuleję.”
Liza wyglądała na rozczarowaną. Tak bardzo chciała zarobić — jutro miała wolne i chciała zabrać Sonię do zoo i kupić prezenty…
— „Mam w plecaku buty na wysokich obcasach, mogę je zmienić.”
— „Szybko! Zdejmij naszyjniki. Idziemy do szklarni — umyj twarz. Bez makijażu będzie ci lepiej.”
Dziesięć minut później weszli do jadalni. Goście oniemiali.
— „Nie bój się, jestem z tobą” — wyszeptał Kirył, prowadząc ją do stołu.
Kazał jej usiąść obok siebie i dyskretnie włożył jej na palec ogromny pierścionek z diamentem (skąd się wziął, nikt nie wiedział).
— „Głupi człowieku, przynajmniej widziałeś”
i rozmiar…” — mruknęła do siebie Liza, starając się nie upuścić kamienia. — „Teraz muszę zadbać i o ten kamień…”
— „To Liza. Moja żona.”
Otworzyły się szeroko usta. Nikt nie spodziewał się takiego obrotu spraw…
— „Witaj, moja droga! Jaka śliczna dziewczyna!” — wykrzyknął dziadek, wstając, by ją przytulić. Liza zawstydziła się, a generał pocałował ją trzy razy. — „Jestem dziadkiem twojego męża, Borysem Pietrowiczem Krasilnikowem. Możesz mówić do mnie „dziadku”.
— „Lizo, możesz nam powiedzieć, jak poznałaś mojego syna?” — zapytała Swietłana Eduardowna.
— „W sklepie” — odpowiedziała po prostu dziewczyna, ale Kirył uszczypnął ją w łokieć, żeby nie powiedziała nic więcej.
— „Ach, tak? W którym konkretnie sklepie? Nawet nie wiedziałam, że mój wnuk robi zakupy…” — zaśmiała się ciocia Rita. Liza była kompletnie zagubiona. Nie wiedziała, jak się zachować w takim otoczeniu, ani co uznawano za stosowne. „Fałszywa żona” postanowiła opowiedzieć o czymś, co znała przynajmniej trochę:
— „Przechodziłam obok, rozejrzałam się i wpadliśmy na siebie. Pędzle upadły na podłogę, podniosłam je i nagle nasze dłonie się zetknęły. Nasze spojrzenia się spotkały i poczułam, jak płonie we mnie płomień. Kirył czuł to samo. Zrozumiał, że nie wytrzyma beze mnie ani jednego dnia”.
Krasilnikow pociągnął ją za rękę i dyskretnie wepchnął pod stół, żeby była cicho, ale ona już była natchniona.
— „Powiedział: »Kochana, gdybym umiał malować, malowałbym twój portret codziennie.«” Ale skoro nie wiem, to czy mogę chociaż zrobić ci zdjęcie? Odpowiedziałam: „Nie, nie, nie jestem gwiazdą, żeby pozować”. A on na to: „Jesteś gwiazdą – tylko bardzo odległą, nieznaną, ale najpiękniejszą we wszechświecie”.
Wszyscy słuchali z otwartymi ustami, a dziadek tylko uśmiechał się z zadowoleniem.
— „Ach, jakie to romantyczne!” — wykrzyknęła ciocia Rita, zaciskając dłonie na piersi. — „Lizo, czy wiesz, że jeden z moich wielbicieli…”
— „Ale Kirył nie jest „jednym z wielbicieli” — przerwała „fałszywa żona”. — „To mój mąż, mój jedyny i ukochany. Nie widujemy się z nikim innym. Przepraszam, że nie przedstawiłam cię wcześniej — nie byłam gotowa. Nie mogłam uwierzyć, że kocha mnie najlepszy mężczyzna na świecie. Teraz noszę go na zdjęciu: kiedy wraca zmęczony z pracy i kiedy śpi jak dziecko”.
— „Jakie to piękne!” — westchnęła ciocia Zina. — „Lizo, jesteś artystką? Masz własną galerię? Gdzie wystawiasz swoje prace?”
— „Dość”, — Kirill nie mógł się dłużej powstrzymać. — „Mamo, jeszcze raz wszystkiego najlepszego, Swietłano. Liza i ja musimy iść”. — wziął ją pod rękę i skierował się do wyjścia.
Ciotki i matka Kirilla szybko wstały, żeby ich poprowadzić:
— „Nie, Kirill, to niemożliwe!” — zaprotestowała matka. — „Co ludzie powiedzą? Następca Krasilnikowa bierze ślub bez przyjęcia, bez ogłoszenia w prasie!”
— „Lizo, przyjdziesz na urodziny w sobotę? Kirill, pamiętasz — o siódmej, w „Rosyjskim Domu”?” — pospieszyła ciocia Zina.
— „Lizo, kim są twoi rodzice? Musimy ich poznać!” — krzyknęła ciocia Rita, wysiadając.
W końcu, już w samochodzie, Kirył odpalił silnik i zatrzymał się na pierwszym skrzyżowaniu, żeby wziąć głęboki oddech:
— „Co takiego, Lizo?! — wściekł się. — Jaki sklep? Jakie gwiazdy? Prosiłem cię tylko o obecność, a nie o robienie show! I co teraz? Mamy cię zabrać na przyjęcie w sobotę? Będzie tam cała prasa!”
— „Nie żeby „złapać” — Liza wzruszyła ramionami. — „Mówiłaś, że opowiesz wszystko później. Przepraszam, byłam podekscytowana. Pomyślałam sobie: nikt nie daje pieniędzy za darmo, trzeba na nie zapracować”.
— „Ach, tak” — sięgnął do wewnętrznej kieszeni i wyciągnął plik banknotów. — „Weź je, zasługujesz na nie”.
— „To za dużo. Nie mogę ich przyjąć” — powiedziała Liza, a jej oczy rozszerzyły się.
— „Tylko głupcy odmawiają pieniędzy” — mruknął. — „Głupia jesteś?”
— „Nie, nie jestem głupia. Naprawdę potrzebuję tych pieniędzy” — wzięła banknoty i włożyła je do torby. — „Dobranoc, Kirył. Albo do widzenia”. — Złapała za klamkę, ale drzwi się nie otworzyły.
— „Usiądź. Odwiozę cię do domu” — warknął, a samochód odjechał.
W pobliżu zrujnowanego domu na obrzeżach miasta Kirył z gracją wysiadł i otworzył drzwi dziewczynie.
Liza wysiadła, opierając się o jego ramię, ale nagle się poślizgnęła i złapała go za koszulę. Tak się złożyło, że zaparkował w pobliżu kałuży.
Sekundę później leżał w błocie, a ona na nim.
— „Zwariowałeś?! — krzyknął.
— „Byłeś na kałuży!” — odkrzyknęła.
— „Było ciemno, nic nie widziałam!”
Wstali. Jego garnitur był brudny aż po kolana.
— „Chodź ze mną” — powiedziała Liza. — „Pani będzie zła, ale dziś to żaden problem. Przecież nie jesteś zwykłym mężczyzną, jesteś „moim mężem na jedną noc”.
Kiryl nie chciał się śmiać. Chciał ją udusić za wszystkie problemy tego wieczoru, ale i tak poszedł za nią.
W mieszkaniu powitała ich surowa staruszka:
— „Lizo, co robisz tak późno? Kto to jest? Przyprowadzasz mężczyzn do domu?”
— „Babciu Aniu, to mój „mąż”. No, nie mój prawdziwy mąż, ale tak przedstawiliśmy się jego rodzicom…”
Kobieta oniemiała:
— „Zgubiłaś się?”
— „Anno Stiepanowo, on tylko musi się umyć i wyjść”.
Pani machnęła ręką:
— „Puśćcie go do łazienki. Przyniosę ubrania zmarłego”.
Iwanie Siergiejewiczu”.
— „Nie trzeba!” — przestraszył się Kirył. — „Umyję się i pójdę”.
Godzinę później jego suche ubrania leżały na werandzie, a oni oboje pili herbatę w pokoju Lizy. Kirył obserwował obrazy, sztalugi, farby.
— „Naprawdę jesteś artystą?” — zapytał. — „Czy mogę zobaczyć twoje prace?”
— „Możesz”.
— „Mało wiem o sztuce, ale ją lubię. Sprzedajesz jakieś?”
— „Już dobrze zapłaciłeś. Nie musisz”.
— „Ale to bardzo mi się podobało” — wskazał na płótno. — „Idealnie pasowałoby do mojego gabinetu”.
— „Weź” — odpowiedziała Liza bez emocji.
Kiryl sięgnął do kieszeni, ale przypomniał sobie, że pożyczył ubrania.
— „Nie chcę pieniędzy” — powiedziała dziewczyna, kręcąc głową.
— „Lizo, mogę cię o coś zapytać? Po co jesteś pokojówką, skoro jesteś artystką? A widzę, że jesteś bardzo utalentowana”.
— „Dziękuję” — uśmiechnęła się słabo. — „Ale komu jesteś potrzebna? Tak, sprzedaję obrazy na targu przy fontannie, czasem dostaję zlecenia, ale… czasem się udaje, czasem nie. Nie da się z tego wyżyć. Materiały są drogie, czasu mało. Przynajmniej w sklepie mam stałą pensję, choć niewielką. Szefowa jest miła, daje premie”.
Zamilkła na chwilę, po czym dodała z wahaniem:
— „Jest jeszcze jedna rzecz… Odwiedzam małą dziewczynkę w domu dziecka. Soneczkę. Ma sześć lat. Jest bardzo samotna”.
— „Czy jest z tobą spokrewniona?” — zapytał cicho Kirył.
— „Nie. Tylko… przyjaciółka. Uczę ją malować. Chcę ją adoptować, ale jeszcze nie mogę”.
— „Dlaczego nie? Jeśli chodzi o pieniądze, mogę ci pomóc”.
— „Nie chodzi o pieniądze. Nie mam domu, nie stać mnie na dziecko. Nie jestem żonaty… choć to nie jest najważniejsze. Ale nad tym pracuję. Na razie mogę ją tylko odwiedzać”.
Kirył przyjrzał jej się uważnie:
— „Jesteś sierotą? Nie masz rodziny?”
Liza tylko skinęła głową.
— „Ale masz prawo do mieszkania socjalnego, prawda?”
— „Miałam” — uśmiechnęła się gorzko. — „Sprzedałam je, żeby pomóc komuś z długami. A ta osoba… zniknęła. Zdarza się. Wszyscy mnie zostawiają, począwszy od matki”.
Jej śmiech brzmiał wymuszenie. Kirył patrzył na nią w milczeniu, czując jednocześnie gniew i współczucie.
Liza wstała i wyszła na werandę:
— „Twoje ubrania są suche. Wyjdź, zanim sąsiedzi się obudzą. Nie chcę słyszeć o nocnych wizytach drogimi samochodami”.
— „Tak, dobrze” — powiedział Kirył, ubrał się, wziął zapakowany obraz i wyszedł. Przy drzwiach uścisnęli sobie dłonie w milczeniu.
W samochodzie Kirył długo wpatrywał się w okno. Liza spojrzała na niego z irytacją i machnęła ręką, żeby wyszedł.
W domu Kirył długo spał. Obudził go telefon od siostry:
— „Kamilla: «Co się dzieje?»”
— „Gdzie jesteś?! Daj mi numer Lizy, muszę z nią porozmawiać!”
— „Mów, przekażę wiadomość”.
— „Żartujesz? Dlaczego muszę rozmawiać z twoją żoną przez ciebie?!” — wybuchnęła Kamilla. — Gdzie ona teraz jest?
— „U mnie! W łazience!” — skłamał zdezorientowany. — „Zadzwoni później”.
Rozłączył się i pobiegł do sklepu, w którym pracowała Liza. Kupił wszystkie kwiaty i błagał właściciela, żeby pozwolił jej wyjść wcześniej.
— „Zgubiłaś się?” — Liza wściekła się na parkingu. — „Po co tyle kwiatów?”
— „Moja siostra chce twój numer”.
— „To przyznaj, że to był żart!”
— „Chcę… tylko trochę ją sprowokować” — mruknął niepewnie.
— „Kłamanie ludziom nie jest fajne. Obiecałeś powiedzieć wszystko”.
— „Powiem! Ale najpierw porozmawiaj z Kamillą. Chce rady”.
— „Dobrze” — westchnęła Liza. — „Ale zamiast tego zabierz mnie do sierocińca. Zostaw tam kwiaty — dla ludzi tam mieszkających”.
W sierocińcu Lizę przyjęto jak członka rodziny. Stara garderobiana, Matriona Iwanowna, uścisnęła dłoń Kiryła:
— „Czy jesteś narzeczoną Lizy?”
— „Można tak powiedzieć” — uśmiechnął się.
— „Nie martw się! Znam ją od urodzenia — nie pozwolę nikomu jej skrzywdzić”.
Kirill nagle zdał sobie sprawę, że to ta sama „babcia Matriona”, o której mówiła Liza, gdy się poznali.
— „Nie chciałabym jej skrzywdzić. Opowiem ci coś o niej?”
— „Dlaczego nie?” — powiedziała kobieta, siadając. — „Słuchajcie…
Zimą, tuż przed Nowym Rokiem 2004, na ganku sierocińca znaleźli noworodka. Była głęboka noc — choć była dopiero godzina szósta, panował już mrok.
Matriona Iwanowna spieszyła się do pracy: tego dnia miał się odbyć koncert świąteczny i noworoczny „bal maskowy”. Dzieci wymagały szczególnej opieki. Ogrodzenie podwórka było całkowicie zamarznięte, więc poszła głównym wejściem. Tam zobaczyła sanie z pakunkiem na górze. Zbliżając się, zauważyła, że to niemowlę, owinięte w kocyk. Spanikowała — czy dziecko oddycha? Nie tracąc czasu, zostawiła sanki na zewnątrz, wzięła dziecko na ręce i pobiegła do środka.
Odkryli, że to zdrowa, silna dziewczynka, zaledwie kilkudniowa. Nie było biletu ani dokumentów. Nic nie wskazywało na to, że ktoś po nią wróci.
Pracownicy sierocińca natychmiast wezwali karetkę. Podczas gdy lekarze przygotowywali się do przyjęcia dziecka, Matriona Poprosiła dyrektora o nadanie jej imienia.
Pielęgniarka zarejestrowała ją jako Elizawietę Snieżyn. Sześć lat później los ponownie połączył Lisę i tę małą dziewczynkę – dziewczynka trafiła do tego samego sierocińca, w którym została znaleziona.
Życie Lisy nie było łatwe. Bez rodziców mieszkała w rodzinie zastępczej do szóstego roku życia, ale po śmierci ojca zastępczego, jej matka
Matka wyszła ponownie za mąż, a nowy mąż nie chciał mieć dzieci, które nie byłyby jego. Liza wróciła więc do sierocińca.
To był dla dziewczynki ciężki cios. Uważała się za pełnoprawną członkinię rodziny Elkinów i ledwo pamiętała, jak trafiła do sierocińca. Nikt nie miał odwagi powiedzieć jej, że została porzucona jako noworodek. Matriona czekała tylko na odpowiedni moment, by wyznać jej prawdę.
W wieku siedmiu lat Liza trafiła do rodziny zastępczej. Ale cztery lata później wszystkie dzieci z tej placówki zostały odebrane, a wychowawcy aresztowani. Liza wróciła do sierocińca.
Po tym przestała mówić – ale zaczęła rysować. Co ciekawe, rysowała tak, jakby całe życie uczyła się sztuki. Twarze były jej mocną stroną – każdy wyraz twarzy wydawał się żywy.
Dopiero gdy skończyła osiemnaście lat, Matriona Iwanowna zdobyła się na odwagę, by wyznać jej prawdę o swoim pochodzeniu. Liza słuchała uważnie, ale odpowiedziała gorzko:
— „Zdradzono mnie już tyle razy… Czymże jest jedna zdrada więcej?”
— „Mylisz się” — powiedziała kobieta. — „Kiedy cię znalazłam, byłaś owinięta w bardzo drogi len. Delikatne tkaniny. Twoja matka najwyraźniej pochodziła z bogatej rodziny. Może miała ku temu powody”.
Liza tylko się uśmiechnęła:
— „Jeśli mnie nigdy nie szukała, to dlatego, że nie byłam ważna”.
Matriona chciała dodać coś więcej, ale kontynuowała:
— „Następnego dnia, kiedy odśnieżałyśmy, znalazłam przy saniach białą jedwabną tkaninę. Wyhaftowano na niej purpurową nicią imię „Lew Kudrycki”. Zachowałam ją do dziś. Może to twój ojciec… albo krewny”.
Ale Liza nie okazała zainteresowania. Nie chciała wiedzieć, kto ją zostawił. Mimo to Matriona zachowała płótno, mając nadzieję, że pewnego dnia dziewczyna zechce dowiedzieć się czegoś o jej przeszłości.
Młody mężczyzna, który przyjaźnił się z Lizą, zaproponował rozpoczęcie poszukiwań:
— „Pokaż mi płótno. Zrobię zdjęcie i postaram się znaleźć informacje”.
Matriona obiecała pokazać je następnego dnia.
W międzyczasie Liza spędzała czas z przyjaciółmi — chodzili do zoo, do kina, jeździli na łyżwach, jedli lody. Wieczorem Kirył odwoził ją do domu i rozmawiali czule:
— „Chcesz się ze mną związać?” — zapytał.
— „Miliarderzy nie umawiają się z pokojówkami” — odpowiedziała Liza z uśmiechem.
— „Więc będziemy pierwsi. Przełammy stereotypy?”
— „Dobrze, spróbujmy”.
— „Więc mogę cię pocałować?”
— „Przyjedź jutro, zobaczymy” — mrugnął do niej i wysiadł z samochodu.
Kirył odjechał szczęśliwy. Zachował w pamięci każdą chwilę spędzoną z Lizą. To było nowe doznanie — był już wcześniej w związkach, ale Liza była inna. Jak piosenka śpiewana tylko dla niego.
Następnego ranka Kirył postanowił odwiedzić Matrionę Iwanownę. Zapłacił nie tylko za pomoc w poszukiwaniach rodziny Lizy — wyhaftowane na płótnie nazwisko „Lew Kudricky” przykuło jego uwagę. Przypomniał sobie, że w osiedlu, w którym mieszkali jego rodzice, mieszkał artysta o tym nazwisku i chciał sprawdzić, czy to tylko zbieg okoliczności.
Lew Michajłowicz Kudricky był znaną postacią artystyczną, rozpoznawalną w Rosji i za granicą. Żył spokojnie z żoną Jekateriną Nikołajewną, z dala od społeczeństwa. Nie mieli dzieci, choć marzyli o rodzinie. Sąsiedzi rzadko ich widywali — lubili samotność i opiekowali się zwierzętami. Mieli schronisko i mały domek dla porzuconych zwierząt.
Kiryl nie wiedział, od czego zacząć, więc pokazał zdjęcie płótna i zapytał, czy je rozpoznają.
Dziesięć minut po tym, jak zadzwonił dzwonkiem, strażnicy wpuścili go. Artysta powitał go w swojej pracowni. Po krótkim powitaniu Cyryl pokazał zdjęcie.
— „Rozpoznaję to płótno” — powiedział Lew Michajłowicz, starając się ukryć wzruszenie. — „To był prezent od starego przyjaciela z Włoch. Wykonany specjalnie dla mnie, mojej żony i naszej córki. Dziś zostały tylko dwie. Gdzie je znalazłeś?”
Kiryl poprosił o chwilę i opowiedział całą historię — o odnalezionym dziecku, sierocińcu, Lizie i jej życiu. Artysta słuchał uważnie i zbladł. Wstał, wyszedł z pokoju i wrócił z żoną i portretem dziewczynki.
— „To nasza córka Ewa” — powiedział z bólem. — „Straciłem ją trzy lata temu. Straciłem ją, kiedy wyjechała do Turcji”.
Ewa była trudną dziewczyną. Pomimo wygodnego życia, szukała czegoś więcej. Żyła w ciągłym poszukiwaniu wrażeń — narkotyków, eskapad, niebezpiecznych przyjaciół. W wieku siedemnastu lat zaszła w ciążę i zniknęła. Kiedy wróciła, powiedziała, że dziecko nie żyje. Potem znowu zniknęła, aż do lat później, kiedy nadeszła wiadomość o jej śmierci w hotelu nad morzem.
Kiedy Cyryl wspomniał o roku urodzenia Lizy, para nie miała wątpliwości: dziewczynka była ich siostrzenicą.
— „Przyprowadzę ją do ciebie” — obiecał Cyryl. — „Ale najpierw musimy ją przygotować do spotkania”.
Rozmowa z Lizą była trudna. Dużo płakała, nie rozumiejąc, dlaczego została porzucona, skoro mogła być częścią kochającej rodziny. Ale Cyryl przekonał ją, że przeszłości nie da się zmienić — teraźniejszości tak.
— „To dobrzy ludzie” — powiedział. — „Babcia prowadzi schronisko dla zwierząt, dziadek jest znanym artystą. Może odziedziczyłaś po nim talent”.
— „Może” — odpowiedziała Liza. — „Ale zróbmy test, może nie sądzę”.
— „Zrobimy, nie martw się. Ale jestem pewien, że nie będziesz…
„Jesteś taka podobna do matki i dziadka”.
Następnego dnia Liza, Kirył i szczęśliwi Kudryccy zasiedli razem do stołu. Dla staruszków był to dzień, na który już dawno przestali czekać. Nie mogli oderwać oczu od wnuczki – robili wszystko, co w ich mocy, żeby nadrobić stracony czas.
Liza przedstawiła Kiryła jako swojego przyszłego męża i powiedziała, że chce adoptować dziewczynkę o imieniu Sonia. Dziadkowie zaakceptowali ten plan.
— „Czy potrzebuję zgody rady opiekuńczej na mieszkanie rodzinne?” — zapytał dziadek.
— „Oczywiście” — odpowiedziała Liza.
— „Wtedy załatwię dokumenty i zrobimy pokój dziecięcy. Bardzo duży!”
— „Taki duży?” — zdziwiła się babcia.
— „No cóż, będą mieli dzieci” — zaśmiał się dziadek, puszczając oko do zakochanych.
Ślub Kiryła i Lizy stał się wydarzeniem, o którym mówiło całe miasto. Rodzice Kiryła uwielbiali swoją synową. A wszystkie przyjaciółki matki mówiły:
— „Liza pochodzi z dobrej rodziny. Kulturalni, arystokratyczni ludzie – nic w porównaniu z tymi bez korzeni”.
W ten sposób historia samotnej dziewczyny, odnalezionej tuż przed Nowym Rokiem, zakończyła się szczęśliwie. Los poprowadził ją z powrotem do tych, którzy zawsze pragnęli ją zobaczyć – do rodziny, która czekała na nią przez tyle lat.