Kapitan samolotu zauważył mężczyznę, który wyglądał dokładnie jak on: kilka minut później wydarzyło się coś przerażającego.
Kiedy lot 417 wylądował na lotnisku docelowym, kapitan Aleksiej Moraru, doświadczony pilot z dwudziestoletnim stażem, wyłączył silniki i przekazał sterowanie obsłudze naziemnej. Wszystko szło normalnie, dopóki jego wzrok nie padł przypadkowo na jednego z pasażerów przechodzących obok iluminatora.
Mężczyzna szedł cicho, niosąc bagaż podręczny. Zdawał się niczego nie podejrzewać, ale Aleksiej zamarł. Mężczyzna był jego dokładną kopią – w najdrobniejszych szczegółach. Ta sama linia szczęki, ten sam kolor oczu, ten sam nos. Wyglądał, jakby patrzył na żywe odbicie samego siebie, ubranego tylko w zwyczajne ubrania.
Aleksiej zadzwonił do stewardesy i wskazując na pasażera, wyszeptał:
— Poproś go, żeby został trochę dłużej. Powiedz mu, że mam pytanie dotyczące dokumentów. Zachowaj dyskrecję.
Zdezorientowana kobieta dogoniła go przy wyjściu i powiedziała:
— Przepraszam pana, kapitan poprosił, żeby pan poczekał jeszcze chwilę. To rutynowa kontrola.
— Jasne — odparł zdziwiony mężczyzna.
Kapitan wyszedł z kabiny. Zbladł, gdy zobaczył przed sobą swojego sobowtóra. Chciał coś powiedzieć, ale nieznajomy go zaskoczył:
— Co tu się dzieje? — zapytał kapitan.
— To ja powinienem pana o to zapytać — odpowiedział Aleksiej.
Mężczyzna przedstawił się:
— Nazywam się Igor Sokołow. Jestem historykiem, wykładowcą, często latam na konferencje. Jesteśmy… identyczni.
Zapadła chwila ciszy. Potem Aleksiej powiedział:
— Proszę do pokoju obsługi. Musimy porozmawiać. To zbyt dziwne.
W odosobnionej przestrzeni wymienili się dokumentami. Różne nazwiska, różne daty urodzenia, ale… oboje mieli wpisane jako miejsce urodzenia to samo miasteczko: Văzenești, okręg Harghita.
— Dorastałem w sierocińcu — wyznał Igor. — Nie znałem rodziców. Znalazłem jakieś stare, ale prawie nieczytelne dokumenty.
Aleksiej poczuł ucisk w sercu.
— Ja też wychowałem się w sierocińcu. W tym samym miasteczku.
— Myślisz, że jesteśmy… braćmi bliźniakami? — zapytał Igor.
Aleksiej skinął głową:
— Możliwe. Bardzo prawdopodobne, że zostali rozdzieleni po urodzeniu. W latach 80. zdarzało się to często. Domy dziecka były pełne, archiwa niekompletne. Może ktoś postanowił nas rozdzielić, żeby łatwiej było oddać nas do adopcji.
— Albo… — Igor zawahał się — może to nie był przypadek.
— Co masz na myśli?
— Badam tajne eksperymenty z czasów komunizmu. Niektóre dokumenty wskazują, że w latach 70. i 80. w okolicach Harghity prowadzono badania genetyczne. Bliźnięta wykorzystywano do badania teorii „synchronizacji psychologicznej”. Czasami umieszczano je w różnych środowiskach, aby śledzić ich rozwój.
— Myślisz, że brałem udział w takim eksperymencie?
— Powinniśmy wykonać test DNA.
Kilka tygodni później wyniki potwierdziły się: byli braćmi bliźniakami. Jeden został kapitanem linii lotniczych, drugi historykiem. Los rozdzielił ich, gdy byli mali, ale ponownie ich połączył, tysiące metrów nad poziomem morza.
Postanowili razem udać się do Văzenești, w poszukiwaniu prawdy o swojej rodzinie… i być może o eksperymencie, który na zawsze odmienił ich losy.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących lub zmarłych, lub do rzeczywistych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za prawdziwość wydarzeń ani sposób przedstawienia postaci, a także nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone w niej opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.