W pokoju, przesiąkniętym ciężkim, stęchłym zapachem, Victor leżał martwy na łóżku. Według ustaleń śledczych, nie żył od około tygodnia. Ale to nie było najgorsze.
W domu było około dwudziestu psów – osłabionych, wyczerpanych, niektóre ledwo można było nazwać żywymi. Błąkały się po pokojach, inne leżały obok ciała, nie oddalając się od niego.
Na podłodze widniały ślady pazurów, odchody, podarte meble i ślady walk zwierząt.
Wyglądało na to, że starzec zbierał bezdomne psy – ukrywał je, karmił, spał z nimi. Były jego jedynymi przyjaciółmi. Nikomu o nich nie mówił, bojąc się, że mu je zabiorą.
Sąsiedzi od tygodni słyszeli dziwne odgłosy dochodzące z domu starca, a kiedy wyważyli drzwi i weszli do mieszkania, byli przerażeni tym, co zobaczyli.
Psy te były zamknięte przez siedem dni, bez jedzenia i wody.
Sąsiedzi długo wspominali to zdarzenie drżącymi głosami. Dom pozostał pusty – jakby nie chciał zapomnieć o swojej straszliwej tajemnicy.
Niniejsza praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani za sposób przedstawienia postaci, a także nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.