Mój przyjaciel wiedział, że pochodzę z bogatej rodziny, więc postanowiłem go sprawdzić.
Stałem twarzą w twarz z Nikitą w małej kawiarni niedaleko uniwersytetu. Bezmyślnie żułem łyżkę niedojedzonego sernika, który został na moim talerzu, podczas gdy on wciąż opowiadał o swojej nowej gitarze. Zwykle słuchałem jego opowieści z zainteresowaniem, ale ostatnio… coś było nie tak.
Przyjaźniliśmy się od prawie trzech lat, ale odkąd dowiedział się, że mój ojciec jest właścicielem dwóch firm informatycznych, Nikita stał się bardziej uważny. Zbyt uważny. Częściej mnie szukał, zawsze był dostępny, śmiał się na głos z każdego mojego żartu, nawet najgłupszego. Zacząłem się zastanawiać: czy jest moim przyjacielem, bo mnie lubi? Czy po prostu dlatego, że jestem „tym z pieniędzmi”?
Więc postanowiłem to sprawdzić.
Wyjąłem telefon, spojrzałem na ekran blokady, wziąłem głęboki oddech i powiedziałem najbardziej nonszalanckim tonem, jak to tylko możliwe:
— Nikita… mój tata właśnie do mnie dzwonił.
Podniósł wzrok znad kawy i spojrzał na mnie z zaciekawieniem.
— Wszystko się zawaliło. Firma zbankrutowała. Tata jest w szoku, mama płacze. Sprzedajemy dom, samochody, w tym willę we Włoszech. Przeprowadzamy się na przedmieścia. Nie mamy nic.
Zamarł. Na jego twarzy dostrzegłem mieszaninę zdumienia i… niepokoju? Nie było to jasne.
— Żartujesz sobie? — zapytał, wymuszając uśmiech.
— Nie. To jest tak realne, jak to tylko możliwe.
Zamilkł na kilka sekund. Potem delikatnie zdjął ręce ze stołu i wyjął telefon z kieszeni.
— Słuchaj, chyba muszę iść. Spotykam się z kimś. Zupełnie zapomniałem — powiedział szybko, niemal chłodnym tonem.
— Aha… okej — mruknąłem. Ale moje serce biło jak szalone.
Wstał, wziął kurtkę i wyszedł. Bez „pa”, bez „porozmawiajmy”. Nic. Zostawił mnie tam, wpatrującą się bezmyślnie w łyżkę, która nie miała już smaku ani znaczenia.
Minęły dwa dni. Żadnych wiadomości. Żadnych pytań. Nic. Na Instagramie jednak wydawało się, że życie toczy się dalej: tarasy, żarty, inni koledzy. Uśmiechał się, śmiał. Już nie istniałam.
Trzeciego dnia zadzwonił do mnie.
— Cześć, no cóż, przepraszam, że nie dałam znaku… Byłam trochę zajęta.
— Tak…
— Tak… rozwiązałaś coś z… tą sytuacją?
— Nie. Wszystko w porządku, powiedziałam mu, przechodząc test.
— Hmm… okej. W każdym razie, jeśli będzie ci potrzebne, może… Nie wiem, zobaczymy.
Jego głos był beznamiętny, jakby odhaczał jakiś obowiązek, a nie jakby mu zależało.
Rozłączyłam się. I poczułam pustkę. Nie dlatego, że straciłam Nikitę. Ale dlatego, że zbyt długo okłamywałam samą siebie, że był moim przyjacielem.
Kilka dni później skonfrontowałam się z nim. Powiedziałam mu wszystko. Że to był test. Że nic nie jest prawdą.
— Naprawdę?! I myślisz, że to normalne wystawiać przyjaciół na takie próby? Co ja jestem, królik doświadczalny?
— Przyjaciel? Naprawdę myślisz, że przyjaciel się tak zachowuje?
Zamilkł. Westchnął, wzruszył ramionami i wyszedł. Nie oglądając się za siebie.
Prawda boli. Ale boli jeszcze bardziej, gdy uświadamiasz sobie, że zainwestowałaś w kogoś, kto był pusty w środku.
Nie było łatwo. Ale teraz wiem: lepiej być samej niż być otoczoną pozorami.
Zapłaciłam rachunek, wyszłam z kawiarni i po raz pierwszy bez wahania usunęłam jego numer. Tym razem naprawdę.
Ta praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących lub zmarłych, lub do rzeczywistych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani przedstawienie postaci, ani za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.