…Carmen poczuła ucisk w żołądku. Nie wiedziała, czy powiedzieć „tak”, czy milczeć. Coś w oczach kobiety podpowiadało jej, żeby się nie spieszyć. Jednak instynkt uprzejmości wziął górę.
Tak… – odpowiedziała powoli.
Stewardesa przełknęła ślinę, a następnie wsunęła zmiętą serwetkę w dłoń. Nie otwieraj jej teraz. Czytaj tylko wtedy, gdy upewnisz się, że nikt nie patrzy. Proszę, to bardzo ważne.
Zanim Carmen zdążyła zapytać o cokolwiek więcej, kobieta nagle wstała i zniknęła w tłumie, wtapiając się w niebieskie uniformy i spieszących się pasażerów. Carmen stała przez kilka sekund jak sparaliżowana, po czym ścisnęła serwetkę między palcami. Była wilgotna, jakby ktoś trzymał ją spoconymi dłońmi.
Jej oddech przyspieszył, nie wiedząc dlaczego. Nie chciała wyjść na paranoiczkę, ale nie mogła też zignorować ostrzeżenia. Rozejrzała się, szukając Andrieja. Jeszcze się nie odwrócił.
Powoli położyła torbę na kolanach, zapięła ją i schowała w niej chusteczkę. Powiedziała sobie, że przeczyta ją tylko wtedy, gdy zobaczy coś jeszcze dziwnego. Do tego czasu musiała zachować spokój.
Ale spokój nie chciał jej opuścić.
W ciągu następnych dwóch minut zauważyła trzech mężczyzn w czarnych garniturach, którzy dziwnie poruszali się wśród ludzi. Nie wyglądali na pasażerów. Nie mieli bagażu. Wpatrywali się w tablice odlotów, nie wydając się zainteresowani czytaniem. Jeden z nich trzymał przy ustach maleńki mikrofon.
Carmen poczuła, że oblewa ją pot.
W tym momencie Andriej wrócił z kawą. Podał jej szklankę i usiadł obok, ale jego twarz była bledsza niż kiedykolwiek.
Co się stało? – zapytała.
Nic, tylko zmęczenie – powiedział, nie patrząc na nią. Potem otarł czoło grzbietem dłoni.
Wtedy Carmen zrozumiała: oboje coś ukrywają. Ona – kawałek serwetki, on – kolejny sekret.
Chciała mu wszystko powiedzieć, ale głos stewardesy wciąż dźwięczał jej w uszach: „Nie wsiadaj do samolotu”.
Nie mogła ryzykować.
Andriej… – powiedziała cicho. – Proszę, posłuchaj mnie przez kilka sekund, bez złości.
W końcu spojrzał na nią. Jego oczy były zaczerwienione, a pod nimi duże cienie. Carmen nigdy wcześniej go takiego nie widziała.
O co chodzi? – zapytał.
Chyba powinniśmy stąd wyjść. Zrezygnujmy z lotu.
Andriej długo mrugał, jakby takie stwierdzenie uderzyło go w twarz.
Jesteś pewien? Dlaczego?
Carmen wzięła głęboki oddech i wyszeptała:
Podeszła do mnie stewardesa… ostrzegła mnie, żebym nie wsiadał do samolotu. A teraz widzisz tych mężczyzn? Nie mają bagażu, nie rozmawiają, tylko się rozglądają. W ogóle ich nie lubię.
Andriej upuścił szklankę. Kawa rozlała się na podłodze.
Carmen wzdrygnęła się.
Za późno… – mruknął.
Na co?! – zapytała.
Andriej zakrył twarz dłońmi.
Podpisałem coś, Carmen… umowę… nie czytając wszystkiego. Naciskali na mnie, mówili, że jeśli nie podpiszę, stracimy wszystko. Była tam klauzula… jeśli projekt się nie powiedzie, zapłacimy ogromne odszkodowanie… setki tysięcy… nie będziemy mieli pieniędzy… zniszczą nas.
Carmen poczuła, jak ściska się jej serce.
Ale co to ma wspólnego z lataniem?
Andriej spojrzał w górę, drżąc:
Ten samolot nie może dotrzeć do celu. Jeśli zniknie… dług zniknie.
Cisza przeszła Carmen po plecach.
Zrozumiała.
I nie miała czasu na myślenie.
Wstała gwałtownie, chwyciła go za ramię i powiedziała wyraźnie:
Nieważne, ile jesteśmy winni. Nie będę marnować życia dla pieniędzy. Chodź ze mną!
Andriej zawahał się przez chwilę, ale łzy w jej oczach go ogarnęły. Szybko skierowali się do wyjścia, nie oglądając się za siebie. W trakcie biegu z głośników popłynął komunikat:
„Pasażerowie lotu 278, wejście na pokład zakończone. Drzwi się zamykają”.
Carmen zatrzymała się tylko na tyle długo, by wypowiedzieć jedno zdanie:
Dzięki Bogu.
Od tamtej chwili wiedziała, że jej życie nigdy więcej nie będzie się kręcić wokół pieniędzy, projektów ani stanowisk.
Ale wokół życia.
Kochać.
I nigdy nie ignorować głosu, który mówi: „Coś jest nie tak”.