W tym momencie Maria poczuła, jak świat wokół niej się zamyka. Oddychała ciężko, jakby powietrze w pomieszczeniu zgęstniało. Dinu położył jej dłoń na ramieniu, ale drżenie sprawiło, że ścisnął ją mocniej, jakby chciał ją całkowicie osłonić.
Jej ojciec, wujek Sandu, patrzył na wszystkich po kolei tym spokojnym spojrzeniem człowieka, który całe życie przepracował w fabryce i nigdy nie kłócił się bez powodu. I właśnie dlatego, kiedy otworzył usta, wszyscy ucichli.
— Pani Galino, nie wiem, skąd pani to wszystko wzięła… ale powiem pani jedno: moja córka nie wyszła za mąż dla pieniędzy. Gdyby chodziło jej o pieniądze, nie mieszkałaby u nas, w 40-metrowej kawalerce, skoro mogłaby zarabiać na życie w innym mieście.
Maria poczuła łzy spływające jej po policzkach, ale ich nie otarła. Nie chciała wydawać się słaba.
Galina skrzyżowała ramiona i uniosła dumnie brodę.
— Może, ale to nie zmienia faktu, że mój syn będzie strzelał za wszystkich!
Dinu zrobił krok w stronę matki.
— Mamo, przestań. Kocham cię, ale przekroczyłaś wszelkie granice. Maria jest moją żoną. To mój wybór.
Galina spojrzała na niego, jakby go już nie poznawała.
— Czy tak do mnie mówisz? Do swojej matki?
Cisza stała się jeszcze bardziej przytłaczająca. Maria czuła, że w każdej chwili może się poddać, ale wujek Sandu odchrząknął i kontynuował.
— Proszę pani, rodziny nie buduje się na oskarżeniach. Buduje się ją z człowieczeństwa. A skoro chodzi o pieniądze, powinna pani wiedzieć: nikt nas o nic nie prosił. Zapłaciliśmy swoją część za wesele. Wszystko, co pani tu widzi, pochodzi z naszej pracy, a nie z kieszeni pani syna.
Kilkoro gości mruczało z aprobatą.
Galina powiedziała przez zęby:
— Biedni ludzie pozostają biedni. Mówią o ludzkości, ale okradają innych.
Maria poczuła, jak grunt usuwa jej się spod stóp.
Wtedy jej matka, pani Elena, drobna i łagodna, ale z nieoczekiwaną odwagą, wystąpiła naprzód.
— Biedna? Może. Ale moja córka została wychowana w zdrowym rozsądku, a nie w złej woli. O nic cię nie prosiłam, nie zawracałam ci głowy niczym. Chciałam tylko, żeby była kochana. A Dinu ją kocha.
Galina zaśmiała się krótko, zimnym, piskliwym śmiechem.
— Tak ci się wydaje.
W tym momencie Maria nie mogła się już powstrzymać. Minęła Dinu, rodziców, lekko uniosła sukienkę i wyszła na taras. Zimne powietrze uderzyło ją w zarumienione policzki.
Oparła się o balustradę i wzięła głęboki oddech. Nie było tu muzyki, spojrzeń, nikogo, kto by ją oceniał. Tylko ona, rozgwieżdżone niebo i lekki szum miasta.
Po kilku sekundach usłyszała kroki. Ale to nie był Dinu.
To był jej ojciec.
„Tato…” – jego głos się załamał.
Wujek Sandu położył jej dłoń na plecach, delikatnie, z właściwą sobie delikatnością.
„Moja córko, nie płacz. Nie zasługuje na twoje łzy.
„Ale dlaczego ona mnie tak nienawidzi?” – wyszeptała Maria. „Co ja jej zrobiłem?”
„Niektórzy ludzie…” – westchnął jej ojciec. „Niektórzy są nieszczęśliwi i obwiniają wszystkich. Ale ty nie jesteś niczemu winna”.
Drzwi tarasu znów się otworzyły. Dinu wyszedł z czerwonymi ze zdenerwowania oczami.
— Kazałem mu wyjść — powiedział, patrząc w ziemię. — Nie chciał. Potem powiedziałem mu, że jeśli chce zostać, to niech nic nie mówi. I wiecie co? Wyszedł.
Maria była oszołomiona.
— Wyszedł? Teraz?
— Tak. Ale nie przepraszam. Jesteście teraz moją rodziną. I to się liczy.
Dinu wziął ją w ramiona, a Maria poczuła, że po raz pierwszy tego wieczoru oddycha normalnie.
Za nimi drzwi tarasu otworzyły się ponownie. To była matka Dinu. Maria zesztywniała, ale kobieta wydawała się zmieniona. Jej twarz nie była już ostra, lecz zmęczona. Jej oczy były zaczerwienione.
— Dinu… — jej głos był ledwie szeptem. — Możemy porozmawiać?
Młody mężczyzna uniósł brodę, przygotowując się na kolejną burzę.
— Jeśli znów przyszłaś ją obrazić, odejdź, matko.
Galina zadrżała jej głowę.
— Nie. Przyszłam… prosić o wybaczenie.
Maria oniemiała. Dinu też.
— Nie wiedziałam… Nie wiedziałam, jak zaakceptować mojego dużego chłopca. Myliłam się. Byłam zła. Ale… kiedy zobaczyłam, jak płaczesz, Marie… — jej głos drżał — zdałam sobie sprawę, że naprawdę go kochasz. I że… to jest ważniejsze niż cokolwiek innego.
Maria zamknęła oczy. Łza spłynęła jej po policzku.
Galina kontynuowała, a jej głos się załamał:
— Nie jestem idealną matką. Ale chcę spróbować być lepszą teściową. Jeśli mnie zaakceptujesz…
Dinu spojrzała na Marię. Lekko skinęła głową, a jej serce biło jak szalone.
Młody mężczyzna wziął głęboki oddech.
— Wejdź, mamo. Bądźmy rodziną, bez skandali.
Galina otarła oczy i po raz pierwszy lekko się uśmiechnęła.
Maria poczuła, jak ogarnia ją fala spokoju. Nie wszystko było idealne, ale… To był dobry początek. A ich ślub, zamiast zostać zrujnowany, zamieniał się w wieczór, którego nigdy nie zapomną.
Wieczór, w którym po burzy w końcu zapanował spokój.