W głosie Alexandru nie było już tej pewności. Był łamiący się. Niepewny.
Matei nie ustąpił.
— Dobrze słyszałeś. Jeśli mama pójdzie do więzienia, ty też musisz. Bo jesteś naszym ojcem.
Słowa spadły jak ciężkie kamienie.
W pokoju zapadła cisza tak głęboka, że słychać było brzęczenie neonów. Cristina wydała z siebie krótki dźwięk, niemal jęk, i cofnęła się o krok, jakby powietrze nagle stało się toksyczne.
— Co to za bzdury? — wybuchnęła. — To zmanipulowane dzieci!
Elena cała się trzęsła. Próbowała przemówić, ale Luca wciąż zasłaniał jej usta. Jej wilgotne oczy uniosły się na Alexandru. Nie z błaganiem. Ze zmęczeniem.
Alexandru spojrzał na dzieci. Na ich rysy. Na kształt ich podbródków. Na brwi. Na spojrzenie, które było zbyt znajome, by mogło być przypadkiem.
— Ile masz lat? — zapytał niemal szeptem.
— Siedem, powiedział Luca. Wy dwoje.
Alexandru lekko się zachwiał.
Siedem lat temu Elena zniknęła z jego życia bez wyjaśnienia. Sekretny związek, wstydliwy dla niego, z kobietą, która sprzątała mu dom. Kiedy dowiedział się, że jest w ciąży, rzucił jej na stół pieniądze, około 3000 lei, i powiedział, żeby „rozwiązała problem”.
— Czemu nic nie powiedziałaś? — wyszeptał.
Elena w końcu zdjęła dłonie w żółtych rękawiczkach i pozwoliła im opaść na podłogę.
— Mówiłem ci, odpowiedział spokojnie. Nie chciałeś tego słuchać.
Sędzia wstał.
— Sąd zawiesza rozprawę, oznajmił. Zarządzono test na ojcostwo i śledztwo w sprawie fałszywych zeznań i sfabrykowanych dowodów.
Cristina wybuchnęła płaczem. Nie z bólu. Ze złości.
Następne dni były dla Alexandru koszmarem.
Test DNA potwierdził prawdę. Luca i Matei byli jego synami.
Śledztwo ujawniło resztę: fałszywe dowody, biżuterię ukrytą przez samą Cristinę, celowo wyłączone kamery monitoringu. Elena była po prostu łatwym celem. Kobietą bez pieniędzy. Bez możliwości obrony.
Proces się odwrócił.
Alexandru wylądował na ławie oskarżonych. Jego wizerunek został zniszczony w prasie. Utracone kontrakty. Partnerzy się wycofali. Ludzie, którzy z dnia na dzień przestali go znać.
Pewnego ranka Elena została ponownie wezwana do sądu.
Tym razem bez rękawiczek.
Miała na sobie prostą sukienkę i trzymała za rękę dwójkę dzieci, które szły prosto, z uniesionymi głowami.
Sędzia ogłosił uniewinnienie.
Kiedy wyszła z sali sądowej, Elena wzięła głęboki oddech. Po raz pierwszy od lat.
Alexandru ją dogonił.
— Przepraszam — powiedział. — Wiem, że to nie wystarczy.
Elena spojrzała na niego spokojnie.
— Nie, to nie wystarczy. Ale twoje dzieci zasługują na coś więcej niż moja nienawiść.
Odszedł, trzymając Lucę i Mateia za ręce.
Nie z pieniędzmi.
Ale z prawdą.
I z godnością, której nikt nie mógł mu odebrać.