Cisza między nimi stała się przytłaczająca, niemal osobista.
W końcu Wiktoria powiedziała:
— Jestem Wiktoria. Jego córka.
Gabriel skinął smutno głową.
— Wiem. Widziałem cię w telewizji.
Stali tam, po obu stronach grobu, jak dwie osoby z różnych światów, ale połączone tym samym imieniem wyrytym w kamieniu.
Wiktoria wyszła, nie pytając o jego numer. Gabriel go nie podał.
Jednak od chwili, gdy wróciła do swojego biura na 32. piętrze, wiedziała, że coś jest nie tak. Uczestniczyła w dwóch spotkaniach, nie ukrywając niczego. Tego samego popołudnia poprosiła szefa ochrony, aby dowiedział się wszystkiego o Gabrielu Munteanu.
Raport trafił na jej biurko następnego ranka.
Cienki. Zbyt cienki.
Wiktoria otworzyła go precyzyjnymi ruchami, ale w środku nie było niczego spektakularnego. Żadnych problemów z prawem. Żadnych ukrytych długów. Żadnych oczywistych kłamstw. Po prostu zwykły człowiek. Urodzony w Pitesti, przeprowadził się do Bukaresztu do pracy. Chora matka, zmarła w międzyczasie. Młodszy brat, teraz stabilna sytuacja. Stabilna praca, dobre referencje.
To wszystko.
Została z papierami w ręku dłużej, niż by chciała.
Zwykły człowiek.
A jednak jej ojciec – człowiek, który nie marnował czasu nawet na rodzinę – znalazł czas dla siebie.
Zamknęła teczkę i stanęła, patrząc przez ogromne okno biura. Bukareszt rozciągał się pod nią, pospieszny, hałaśliwy, obojętny.
Po raz pierwszy od wielu lat nie czuła już, że panuje nad sytuacją.
Trzy dni później wróciła na cmentarz.
Nie był to 14 listopada.
Szła tą samą alejką, wolniejszym krokiem. Tym razem niczego nie była pewna.
On też tam był.
Nie płakała. Wyrywała chwasty wokół grobu.
Zatrzymała się kilka kroków dalej, nic nie mówiąc.
Gabriel zauważył ją i powoli wstał.
„Nie spodziewałem się cię jeszcze zobaczyć” – powiedział po prostu.
Wiktoria skinęła głową.
„Ja też nie.”
Zapadła cisza.
„Dlaczego to robisz?” – zapytała, patrząc na oczyszczony teren.
Gabriel wzruszył ramionami.
„Bo nikt inny tego nie zrobił.”
Odpowiedź była tak prosta, że aż bolała.
Wiktoria spojrzała na krzyż.
„Zrobiłam wszystko, co musiałam” – powiedziała cicho. Pogrzeb, papierkowa robota, wszystko.
„Wiem” – powiedział Gabriel. Ale nie o to chodzi.
Nagle odwróciła się do niego.
– Więc o co chodzi?
Gabriel zawahał się przez chwilę.
– O to, co pozostaje.
Słowa zapadły jej w pamięć.
Wiktoria poczuła ucisk w piersi, ale tym razem się nie opierała.
– Nie znałam go takiego – powiedziała niemal szeptem. Nie tego człowieka, który zatrzymywał ludzi na schodach i zmieniał ich życie.
Gabriel uśmiechnął się słabo.
— Też nie znałem biznesmena.
Milczeli.
Po raz pierwszy Wiktoria poczuła, że obraz jej ojca jest niekompletny. Że brakuje mu jakiejś części, niewidocznej, ale realnej.
Uklękła.
Po raz pierwszy od siedmiu lat.
I nieświadomie położyła rękę na ziemi.
Zimno. Prawdziwie.
— Myślę, że… — zaczęła, ale głos jej się załamał.
Gabriel nic nie powiedział.
Nie było takiej potrzeby.
Po kilku minutach Wiktoria wstała. Jej oczy były wilgotne, ale nie wyglądała na słabą. Wyglądała inaczej.
Bardziej… ludzko.
„Chcę coś zrobić” — powiedziała.
Gabriel przyjrzał jej się uważnie.
„Nie dla wizerunku. Nie dla prasy. Dla niego”.
Wziął głęboki oddech.
„Chcę kontynuować to, co on zaczął”.
Dwa miesiące później, w skromnej siłowni w Bukareszcie, uruchomiono bezpłatny program kwalifikacyjny dla osób, które chciały zacząć od nowa.
Bez nadętych reklam.
Bez konferencji.
Tylko prosty napis przy wejściu:
„Program Leonarda Delii — dla tych, którzy nie widzą wyjścia”.
Gabriel był tam pierwszego dnia jako instruktor.
Victoria przyszła dyskretnie, bez zapowiedzi.
I po raz pierwszy od dawna, gdy ktoś zapytał ją, kim jest, nie odpowiedziała po prostu:
„Victoria Delia, dyrektor”.
Uśmiechnęła się lekko i odpowiedziała:
— Córka Leonarda.