Obcasy Lidii cicho, pewnie odbijały się echem od zimnego marmuru.
Każdy krok był jak zdanie.
Mihai poczuł, jak garnitur zaciska się wokół niego, jakby materiał zrobił się za mały dla mężczyzny, którym był jeszcze kilka minut temu.
Bianca szepnęła do niego:
— Kto tam?
Nie mógł odpowiedzieć.
Lidia zatrzymała się na końcu schodów. Jej wzrok omiótł pomieszczenie. Politycy. Bankierzy. Celebryci. Wszyscy ci, którzy uśmiechali się do Mihaia, bo wierzyli w jego siłę.
Potem jej wzrok zatrzymał się na nim.
Nie było w nich gniewu.
Była jasność.
— Dobry wieczór — powiedziała spokojnie, odbierając mikrofon. — Dziękuję za powitanie. Meridian Crest Holdings jest głównym inwestorem strategicznym w Grupie Orion od trzech lat.
W pomieszczeniu rozległ się szmer.
Niektórzy zaczęli sprawdzać telefony.
Akcje.
Liczby.
— Dziś wieczorem — kontynuowała — ogłosimy poważną restrukturyzację. Od jutra nastąpi zmiana w zarządzie Grupy Orion.
Mihai zrobił krok naprzód.
— Lidia, możemy o tym porozmawiać w domu—
Spojrzała na niego.
— Nie, Mihai. Prywatne rozmowy odbywają się między ludźmi, którzy się szanują.
Fala szeptów przeszła przez salę.
Bianca cicho się wycofała.
Lidia kontynuowała:
— Kiedy Orion był na skraju bankructwa, ktoś uwierzył w potencjał firmy. Zainwestował setki milionów lei. Zagwarantował pożyczki. Pokrył długi.
Mihai poczuł, jak pot spływa mu po plecach.
— Tym inwestorem byłem ja.
Całkowita cisza.
— Nie dla wizerunku. Nie dla prasy. Ale dlatego, że wierzyłam w mężczyznę obok mnie.
Kilka kamer zwróciło się prosto na Mihaia.
— Ale władza nie oznacza fleszy i występów w telewizji — powiedziała. Władza oznacza lojalność. Charakter. Szacunek.
Dyskretnie skinęła głową.
Prawnik firmy wszedł na scenę z aktami.
— Zgodnie z klauzulami umów finansowych, Meridian Crest przejmuje większościowy pakiet kontrolny w Grupie Orion. Pan Mihai Rădulescu zostaje zwolniony ze stanowiska prezesa ze skutkiem natychmiastowym.
To brzmi… jak fala rozbijająca się o brzeg.
Jego kariera, zbudowana na wizerunku, waliła się na ziemię.
Mihai próbował coś powiedzieć.
— Lidia, proszę…
— Skreśliłeś mnie z listy, Mihai — powiedziała cicho. — Uznałeś, że jestem zbyt zwyczajna dla twojego świata.
Podeszła o krok bliżej.
— Ale ten świat był mój.
Słowa zabrzmiały ciężko.
W jej głosie nie było zemsty.
To była prawda.
— Zostawiam ci udziały mniejszościowe. Zostawiam ci szansę na naukę. Ale imperium… nigdy nie było twoje.
W tym momencie Mihai zrozumiał.
Nie tylko tracił swoją pozycję.
Tracił szacunek.
A w ich świecie kosztowało to więcej niż jakakolwiek kwota w lejach.
Lidia zwróciła się do gości.
— Grupa Orion będzie kontynuować. Bardziej solidna. Bardziej etyczna. Bardziej dyskretna.
Potem zeszła ze sceny.
Już na niego nie patrzyła.
Następnego dnia wszystkie gazety pisały o historycznej zmianie w kierownictwie jednej z największych firm w kraju.
Ale w willi na północy stolicy panowała przytłaczająca cisza.
Mihai siedział sam.
Żadnych nagłówków.
Żadnych oklasków.
Podczas gdy Lidia, ta „zbyt zwyczajna” kobieta, zaczynała poranek w biurze.
Nie po to, by niszczyć.
Aby budować.
Tym razem na prawdziwych fundamentach.