Otworzyłem drzwi.
Przed mną stali dwaj policjanci i mężczyzna w garniturze z czarną teczką pod pachą. Poważnie. Bez uśmiechów. Bez zbędnych wyjaśnień.
—Pani Valeria Popescu? — zapytał jeden z policjantów.
—Tak.
—Mamy nakaz.
Za mną zapadła cisza. Ciężka cisza, taka, która przenika do szpiku kości.
Ivan zrobił krok naprzód.
—Jaki nakaz? Co to jest?
Mężczyzna w garniturze otworzył teczkę i wyjął kilka kartek.
—Egzekucja za oszustwo i nielegalne użycie kart bankowych, plus niespłacone długi w instytucjach finansowych. Kwoty są znaczne.
Twarz Ivana zbladła jak papier.
—To pomyłka… — wyjąkał. Ja… Ja po prostu…
—Po prostu grałeś, kłamałeś i kradłeś — powiedziałem spokojnie.
Rodica zaczęła podnosić głos.
—Nie wolno ci wchodzić do naszego domu!
Policjant spojrzał jej prosto w oczy.
—Proszę pani, dom jest na panią Walerię. I mamy pozwolenie.
Wtedy coś się zepsuło.
Iwan spojrzał na mnie zdesperowany.
—Waleria… proszę… naprawimy to… oddam ci pieniądze…
Zaśmiałem się krótko. Sek.
—Jakie pieniądze?
Weszli policjanci.
Jeden z nich poprosił ją o dowód osobisty. Drugi zaczął odczytywać jej prawa. Wszystko wydawało się nierealne, ale jednocześnie… całkowicie logiczne.
Rodica wierciła się po salonie.
—To niesprawiedliwe! To niesprawiedliwe! Ona nam to zrobiła!
Spojrzałem na nią.
—Nie. Sami sobie to zrobiliście.
Iwan był skuty kajdankami. Nie stawiał oporu. Nie miał już sił. Mężczyzna, który kilka minut wcześniej wyrzucał mnie z domu… nie mógł nawet spojrzeć mi w oczy.
Kiedy wyszli z nim za drzwi, sąsiedzi już obserwowali z korytarza. Szepty. Spojrzenia. Wstyd.
Rodica została na środku salonu, zagubiona.
—Gdzie ja teraz zostanę? — zapytała, jakby dopiero teraz to sobie uświadomiła.
Podniosłem torbę ze stołu.
—Nie wiem. Ale nie tutaj.
Próbowała coś powiedzieć, ale nic nie wydobyła z siebie. Po raz pierwszy straciła panowanie nad sobą.
Otworzyłem szeroko okna. Zimne powietrze wdarło się do domu, jakby oczyszczając wszystko.
Po raz pierwszy od dawna poczułem spokój.
Nie ten fałszywy, przytłaczający spokój.
Prawdziwy spokój.
Usiadłem na kanapie i zamknąłem oczy na kilka sekund.
Nic nie straciłem.
Wręcz przeciwnie.
Odzyskałem życie.