Poczułem ucisk w żołądku. Serce waliło mi jak młotem, ale nie chciałem okazywać strachu. Jedną ręką trzymałem Mihaia blisko siebie, a drugą włączyłem latarkę w telefonie.
Światło przebijało się przez mrok strychu i w kącie zobaczyłem coś, co wyglądało jak stary koc. Tyle że koce nie oddychają.
Ta ciemna masa poruszała się powoli, jakby miała swój własny rytm. Poczułem gęsią skórkę. Podszedłem powoli, bezszelestnie, ale deska pod moimi stopami zaskrzypiała.
Wtedy „koc” drgnął. Mihai krzyknął krótko i przytulił się do mnie. Przełknąłem ślinę i cofnąłem się o krok.
Wtedy coś oderwało się od tego cienia. Nie było to ani zwierzę, ani owad. To było całe stado nietoperzy, latające we wszystkich kierunkach, oślepione światłem. Nagle w powietrzu zrobiło się szeleszcząco, a ciężki zapach na strychu sprawił, że się zatoczyłem.
Pociągnąłem chłopca z powrotem w stronę schodów i zszedłem na dół tak szybko, jak mogłem. Dopiero gdy zeszliśmy na dół, z trzaskiem drzwi na strych, zacząłem oddychać normalnie.
Mihai płakał, a ja próbowałem go uspokoić, ale ręce mi się trzęsły. Uświadomiłem sobie, że strych był zamknięty od lat i nikt tam nie wchodził od śmierci dziadka.
Wyszedłem na podwórko, wziąłem głęboki oddech i postanowiłem zadzwonić do kogoś z firmy dezynsekcyjnej. Ale tego wieczoru nie mogłem się uspokoić. Obraz tego cienia, który zdawał się oddychać, wciąż powracał mi do głowy…
Kilka dni później przyjechała ekipa. Weszli na górę ze sprzętem, a Mihai i ja czekaliśmy na dole w milczeniu. Po chwili jeden z mężczyzn zszedł na dół z dziwnym wyrazem twarzy.
– Mówiłeś, że były nietoperze, prawda? – zapytał. – Tak, wiele… Widziałem je na własne oczy.
– Nie mówię, że ich tam nie było, ale… nic już tam nie ma. Ani śladu.
Zaniemówiłem. Poszedłem sam to sprawdzić. Strych był czysty, jakby nikt tam nigdy nie mieszkał. Wszędzie pachniało starym kurzem i suchym drewnem, ale poza tym… nic.
Kiedy jednak chciałem zejść na dół, zauważyłem coś: w rogu sufitu przyklejona była mała karteczka, coś w rodzaju notatki. Ostrożnie ją odkleiłem. Na niej, drżącą ręką, widniał napis:
„Nie przeszkadzaj im. Cały czas cię obserwowali”.
Poczułem, jak jeżą mi się włosy na karku. Schowałem karteczkę do kieszeni, nic nie mówiąc. Nigdy więcej o tym nie wspomniałem, ani Mihaiowi, ani nikomu innemu.
Ale czasami, w nocy, kiedy wiatr wieje przez dach, przysięgam, że słyszę tam szelest skrzydeł. I nie wiem, czy się bać… czy być wdzięcznym.
Niniejsza praca jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postaciami, ale została sfabularyzowana dla celów twórczych. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione w celu ochrony prywatności i wzbogacenia narracji. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób, żywych lub zmarłych, lub do prawdziwych wydarzeń jest czysto przypadkowe i niezamierzone przez autora.
Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność wydarzeń ani sposób przedstawienia postaci, a także nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek błędne interpretacje. Niniejsza historia jest udostępniana „tak jak jest”, a wszelkie wyrażone opinie są opiniami postaci i nie odzwierciedlają poglądów autora ani wydawcy.